BALAKUBAK

family day

2008-09-26T06:35:00.001-07:00

napakasaya ng mga family day noong nag-aaral pa lang ako sa highschool at gradeschool. nakakamiss na nga kasi walang family day sa college. ang mga kainan, parlor games, at dance number. naalala ko pa noon na nagpapractice pa kami ng Men In Black na sayaw nung grade 2 tas nakashades kaming lahat. nakakatuwa rin ang family day kasi yun yung mga panahon na papasok ka sa school na puwede ka pumorma o puwede ka namang nakapambahay lang.

ang badtrip lang pag family day, kailangan paunahin ang mga parents. buti na lang di sila mahilig kumain ng pizza kasi yun yung madalas nauubos kaagad. tapos ang sarap ng kainan habang may house music sa classroom. nagiiba yung anyo ng classroom kapag family day kasi nasa tabi yung mga lamesa, tas may malaking table sa gitna, may drums sa platform, tas may mga dekorasyon pa sa kisame o sa pintuan, at ang pinakapanigurado sa lahat may WELCOME PARENTS OF SECTION ___ sa blackboard na ginawa ng mga estudyante. tapos ang masaya pag family day kapag may magandang kapatid yung kaklase ninyo o may magandang nanay. parang sana palagi na lang family day para nandoon sila sa classroom ninyo. naalala ko nga nung highschool kami nagpapapicture pa kami sa ate ng kaklase namin. kung minsan naman puwedeng magdala ng chicks lalo na kapag higshcool kayo. ang masaklap lang sa klase namin...walang chicks. pero may ateng maganda naman.

ang masaklap lang kapag family day eh kapag kapatid mo yung may family day! Ang saklap ng pakiramdam. parang gusto mong maasar sa bawat tao na makita mo sa paligid. tuwang tuwa yung mga kaklase ng kapatid mo hindi ka naman makarelate sa kanila. kapag may mga video presentation, manonood ka pero sa isip-isip mo...sino ba yang mga yan??? ang mahirap pa kapag yung nanay mo game na game sa mga parlor games sa family day, mapipilitan ka pang maisali. ang saklap ng pakiramdam talaga. sigurado pag nagdala ka ng libro dun, sigurado di mo rin mababasa kasi maingay!

ang pinakamalupit na parte ng family day eh yung katapusan. kung yung mga magulang mo yung tipong tamad na magluto sa bahay kinabukasan, tingnan mo na yung mga tira-tirang pagkain kasi panigurado yun ang mga tanghalian mo bukas. ang dami daming tirang pagkain palagi, buti na lang naibibigday sa mga dyanitor at guard yung iba.

yung family day yung isang event sa paaralan na parang tradisyon na. ehwan ko lang kung may school na walang family day ha. pero ang sarap din isipin kung sino ang nagpasimuno ng family day. walang ya. pagkatapos kong maisip yun...ginoogle ko kaagad...walang lumabas. ehwan ko. kung sinuman kang hayup ka na nagimbento ng family day sa mga paaralan, mabuhay ka dahil hindi pa rin namamatay ang tradisyong sinumulan mo.

sa buhol buhol mong dila...matuto kang magsalita ng inggles na may twang

2008-06-22T00:52:00.000-07:00

kanina lang nagbabasa ako ng The Elements of Style ni Strunk and White. Nakatutuwang basahin ang libro dahil nakalagay ang ilang mga palaging nagagawang mali sa pagsusulat at pagsasalita ng wikang inggles. marami rin akong natutunan at sa palagay ko magagamit ko ang mga ilang alituntunin sa pagsusulat ko sa mga pormal na papel ko sa wikang inggles para sa aking pag-aaral.

Bakit nga ba nag-aaral ng inggles sa paaralan...

Gaya ng sinasabi ng lahat kakailanganin mo sa trabaho ang wikang inggles. Madali nga namang makipag "rub shoulders" sa mga amo mong banyaga kung marunong kang maginggles. di ka nila maiiintindihan kapag nagsalita ka ng tagalog - kahit gaano mo pa katatas at kaginhawa mo nabigkas ang iyong mga salita. Sa wikang inggles din, sinasabi na ito ang nagpapadali sa Pilipinas upang makipagkumpitensya sa ibang bansa sa larangan ng ekonomiya. mas madali nga namang mapakiusapan na maglaan ng pera o magtayo ng negosyo ang mga negosyanteng banyaga rito sa Pilipinas kung nagsasalita ka ng inggles.

puwes tingin ko may mga ibang dahilan

ayaw nating mapahiya sa klase. kung sakaling nagkamali ka ng pagkakabigkas, o sa gramatika habang nagsasalita ng malakas sa klase nakakahiya ka nga naman. pagtatawanan ka at tatawagin kang barok. at pagkatapos ng klase masasabihan ka pa ng sabaw o bobo dahil lang "apol" ang bigkas mo sa apple at "ip" ang bigkas mo sa "if." at sa mga job interview makikipagtalastasan ka sa inggles sa nag-iinterview sayo. pero ang mga katrabaho mo at mga alalay siguradong tagalog ang pananalita naman. syempre masarap magyabang kung kaya mong magsalita ng inggles na maginhawa, pakiramdam mo ang tali-talino mo.

sa Pilipinas halatang pinangungunahan ng mga Pilipino ang wikang Inggles kumpara sa wikang Filipino. isang halimbawa sa LRT...

"next station, Araneta Center - Cubao. This train is up to Recto. Ang susunod na estasyon ay Araneta Center Cubao, ang tren na ito ay hanggang Recto."

mauuna ang wikang inggles kaysa sa wikang Filipino. Unang naririnig ng simpleng Pilipino ang wikang pangalawa sa kanyang pananalita o pangatlo pa nga minsan. Nakatutuwa ngang isipin na nagwiwikang inggles ang announcer gayong mga simpleng Pilipino lang naman ang sumasakay ng LRT.

at ang nakaiinis pa mali ang estruktura ng pangungusap ng wikang Filipino sa LRT. Hindi angkop ang paggamit ng "ay" sa mga pangungusap dahil sa wikang Filipino palaging panaguri ang mauuna kaysa sa paksa. kaya dapat ang sinasabi ng babae...

"Araneta center - Cubao ang susunod na estasyon, Hanggang Recto ang tren na ito."

bakit nga ba huli ang wikang Filipino sa LRT. Save the best for last siguro.

Ganoon din sa mga batas at paalala sa mga lansangan o sa mga establisyemento.

1. Two Garments at a time
2. Silence. This is a House of Prayer
3. No Parking
4. Using cellphones is prohibited inside the bank
5. Watch your step

Napapalibutan tayo ng wikang inggles sa ating mga patakaran. Kahit nga ang mga saligang batas natin sa pamahalaan Wikang Inggles e. Hindi ka puwedeng magsalita ng Filipino dahil may mga ilang nagsasalita ng Cebuano, Ilocano o Chabakano hindi ka maiintindihan kaya magwikang Inggles na lang. Kaya ako ang pinakagusto kong patakaran na nakita ko sa buong buhay ko

WALANG TAWIRAN. NAKAMAMATAY

ewan ko lang kung gusto mo pang tumawid kung ganyan na ang nakita mong karatula

Sa ATM din, Wikang Inggles o Taglish ang pagpipilian. sa Eroplano, wikang inggles ang gabay sa paggamit ng life jacket. Karamihan pa ng pelikulang Pilipino ngayon Wikang Inggles na rin...Now That I Have You, Got to Believe, A Love Story. Kahit ang wika sa Bb. Pilipinas, inggles. puwede naman gumamit ng translator kung saka-sakaling Ilocano, Cebuano o Chabakano lang talaga ang alam niyang pananalita.

Pabor ang lahat sa paggamit ng wikang inggles. Kahit ang mga kalahok sa Bb. Pilipinas.

Naalala ko noon may pinagtawanan ako dahil puro mali ang pormal na papel niya sa wikang Filipino. Sabi ko naman sa isa kong kaibigan sa akin, ano naman ngayon magaling naman siyang magsalita ng inggles. ang sabi ko naman Pilipino siya, kaya marunong siya dapat magFilipino at yun ang higit na nakahihiya.

sabi nga ng guro ko, English is the Power Language. Makapangyarihan ang nakagagamit ng wikang inggles. Totoo. dahil sa mga nakaaangat marunong silang magsalita ng inggles. kahit ang mga burgis na matatalino matatas din sa wikang inggles. Ngunit bakit sinasabi nating English is the Power Language, bakit ang lakas maliitin ng mga Pilipino ang nagsasalita ng inggles sa mga call center.

eh ano ang wikang Filipino? para sa aking ang Wikang Filipino ang wika ng mapagkumbaba. Wala naman kasing nagsasabi na ang galing galing kong magsalita ng Tagalog. O magsalita sa wikang Ilocano o magsulat ng tula sa wikang Chabakano. Wala ka namang mapagyayabang talaga. Baka sabihan ka pa ng ilan na "ano ngayon?" Wala nga akong kilalang kumukuha ng Lit Fil sa paaralan. ang ate ko napilitang mag major ng history dahil wala siyang kasama nagmamajor ng Filipino.

Sa ganitong lagay ng karamihan, napakahirap ng maging idealistiko. Ang kailangan lang ang magkatrabaho at magkapera. At karamihan sa mga Pilipino, kayang ibato ang wika na nagsisilbing identidad ng kanilang pagkaPilipino. Siguro kung isang mahirap ang nasabihan ko sasabihin niya...
I
dentidad identidad, ampuuta...wala nang makain pamilya ko iisipin ko pa ba ang identidad na yan.

Oo nga naman.

Aral na rin ako ng french.

habang bumabagyo

2008-06-21T21:51:00.000-07:00

masarap sanang manood ng sine habang umuulan dahil wala ka namang magagawa sa labas. stuck ka sa loob ng bahay mo dahil sadyang delikado ang lumabas. at para sa taong katulad ko, gusto ko ang laging may ginagawa. ayokong nagsasayang ng oras at panahon. mas maganda kung may nagagawang makabuluhan o may natututunan na madadala mo sa pangmahabang panahon. hindi yung napapansin ko ang sarili ko na nakatunganga lang, naghihintay kung ano ang puwedeng mangyari. at sa wakas, nagkaroon din ng panahon na nasa bahay lang walang utos galing sa aking nanay o walang pupuntahan gaya ng eskuwela o walang gimik kasama ang mga kaibigan, mayroon na rin akong makapanood ng sine! o serye ng mga palabas gaya ng anime at ang tinatapos ko ngayon na Samurai X! Anak ng baka, saka nasira ang pinakagusto mong appliance sa bahay - ang dvd player. hindi naman gumagana sa computer mo ang mga piniratang cd. at wala kang magawa kundi tumunganga. naisip mong magbasa ng libro pero habang umuusad ka sa bawat titik na nakikita mo, ayaw mo na. nahihilo at bigla ka na lang nakatulog. at paggising mo, sayang sandali ka lang pala nakatulog dahil hindi ka naman napagod. nakabubuwiset.

sana tumila na lang ang ulan at sana magpasukan na.

kaya minsan ayoko ang walang pasok. mas lalo kong nararamdaman na wala akong nagagawang nakakaengganyo sa bahay.

2008-06-06T22:50:00.000-07:00

kung nakatira ka sa metro manila o naglilibut-libot dahil may trabaho o dito ka nag-aaral, mapapansin mo siguro ang mga malalaking larawan ni Bayani Fernando sa mga highway kagaya ng Edsa, at Commonwealth. Nakatutuwa ang mga hakbang at proyekto ng MMDA upang linisin ang buong metro manila. Mayroon pa silang Metro Guwapito sa 2008 at Metro Guwapo sa 2010. May mga kasabihan pa katulad ng "Sa Kalinisan, Kahirapa'y Naiibsan," "Walang mabaho." at "Ag Pink Line ay para sa Tao." Nagdagsa na rin ang maraming bakod na bakal na kulay pink, mga malilit na isla para sa hintayan ng jeep at bus, mga kulay pink na overpass at waiting sheds at ang nirereklamo ng lahat ng driver ang mga U-turn slots na napapaloob sa mga napakatigas na mga batong kulay puti. Lalo pang dumalas ang mga pagpapaalis sa mga iskwater at mga road widening. Pinababa na rin ang karamihan sa mga billboards na nagiging delikado tuwing bumabagyo o humahangin ng malakas. at kung papansinin pa nang mas mabuti, mas dumami na rin ang mga tow-truck sa mga high way. Napakarami ngang mga maliliit na hakbang ang ginagawa ng MMDA upang maisaayos ang buong Metro Manila.

Pero siyempre, marami ring naaasar kay BF dahil sa mga pinagagagawa niya sa Metro Manila. Reklamo ng maraming mamamayan ang mga nakabubuwiset na U-Turn Slots. Napakarami ng mga aksidenteng-pansasakyan ang naganap dahil nabangga ang mga nakaharang o mas sinasabi pang nakahambalang na mga napakakapal na mga bato para mapadali ang mga nag UUTURN. isa pa ang kinaiinisan ng mga mahihirap na pinagbabawalan silang magtinda-tinda sa mga lansangan. yun na nga lang ang ikinabubuhay nila, ipagdadamot pa sa kanila. at ang mga sinasagaan ng road widening. di na raw nila malaman kung saan pa sila titira. At bakit daw nawala ang mga bubong sa mga overpass, paano kung umulan nang malakas...mahihirapan ang kahit sinong nagcocommute na magpatuloy sa paglalakad.

ganumpaman, may mga sagot pa rin ang MMDA kung bakit nila ginagawa ang mga hakbang na ito. Ang U-turn slots daw ang paraan upang mabawasan ang traffic. sa ganitong paraan di na titigil ang mga sasakyan sa gitna ng intersection at mababawasan ang mga di nagbibigayan sa intersections na walang stop light. sa mga harang bato naman...kadalasan naman sa mga aksidenteng nangyayari ay sa gabi nagaganap at nakainom o masyadong mabilis magpatakbo ng sasakyan ang nakabangga. sabi naman ng MMDA ang sinumang gustong magtayo ng negosyo ay dapat kumuha ng permit sa lokal na pamahalaan para makapagtinda, at sa batas talagang bawal ang pagtitinda sa mga lansangan. ang pagtanggal ng bubong sa mga overpass ay isa raw paraan upang makita ng mga motorista kung sakaling may magaganap na holdapan sa overpass. kitang kita nga naman kung may holdapang nangyayari mula sa high way kung walang bubong ang overpass.

at magkakasagutan na naman ang dalawang panig. at kakalat lang ang mga larawan ni BF sa mga highway.

si BF na nga yata ang hari ng METRO MANILA e.

pero kung titingnan, may kredibilidad naman ang mga hakbang na ginagawa ni BF kung babalikan ang pagiging mayor niya sa Marikina. Ang Marikina ang kinikilala bilang pinakamalinis na syudad sa buong Metro Manila o sa Pilipinas pa nga yata e. Disiplinado ang mga tao. wala kang makikitang bigla na lang tatawid sa highway. (WALA PA AKONG NAKIKITANG TUMAWID SA MARCOS HIGHWAY) wala masyadong vendors sa lansangan kung meron man, mga vendors na naglalakad. mga takatak, nagtitinda ng mani o pinya. o mga naglalakad na nagtitinda ng diyaryo. onti nga lang ang mga ganito sa marikina e. napakalinis wala kang makikitang mga basurang nakakumpol sa isang lansangan. napakalinis talaga. at napakadali ang mga pagpoproseso sa mga papeles sa kanilang lokal na pamahalaan. Bago pa mag ZTE-broadband deal ang Malacanang, Online na ang pamahalaan ng Marikina. Hanggang mga barangay pa yan. Kaya madali na ang pagkuha ng mga business permit, building permit at kung anu-ano pa. Kaya di mo rin masasabing hindi epektibo ang mga ginagawang hakbang ni BF, dahil ayon nga sa kanya ang mga hakbang na ginawa niya sa Marikina ay ang mga ginagawa rin niya sa buong Metro Manila bilang MMDA Chairman.

Kaya magpapatuloy ang pagmamaneho natin sa mga kalye na tumitingala sa mga larawan ni BF na nakaangas ang tingin.

para sa taong nasa ilalim ng kama ko

2008-06-01T18:43:00.000-07:00

tatlong beses akong iniwan ng taong ito. una yung unang araw sa grade school fair. yung pangalawa yung sa morning jogging routine natin na hindi ka sumama dahil nakita mo ang crush mong teacher at ngayon na kinasal ka na at wala na akong kasama sa kuwarto ko.

enjoy naman na malaki na ang cabinet ko. wala ng gumagawa ng paper kapag gusto ko nang matulog. wala na rin ang mga tambak na papel at libro sa sahig. nakalulungkot din dahil wala na akong kakuwentuhan kapag hindi pa ako makatulog. wala ng magyayaya ng basketball sa umaga pagkagising at wala na ring magrereklamo sa pagkalakas-lakas kong alarm clock.

kahit anupaman, masaya ako na nakapag-asawa ka na at papasok ka na sa panibagong lifestyle ng buhay. sinunod mo na rin ang laging pangaral ni nanay.

Good luck and God Bless.

Be a good father and good husband for your new family.

gasoline

2008-05-21T22:58:00.000-07:00

umalis ako ng bahay gamit ang kotse. huminto sa shell para magpagasolina at pagkuha ko ng wallet ko nag mura muna ako ng malakas. P********G***NA!!!!! ang mahal na ng gasolina!!!! at wala na akong magawa kundi ang tumunganga sa windshield habang nasa tabi ko na ang malaking ngiti ng gasoline boy at nagtatanong pa ng "boss, v-power? full tank?"

tunay ngang nauubos na ang gasolina sa mundo kaya naman nagiging mahal na ang bawat patak nito at patuloy pa rin ang gera at agawan sa mga lupang sagana sa gasolina. may mga iba namang scientist na nangangahas makaimbento ng sasakyan na hindi gasolina ang magpapatakbo. may iba na gusto ulit bumalik sa mga sasakyang pinatatakbo ng steam, may iba namang LPG na ang gamit lalo na sa mga taxi, may mga iba naman na ang gamit na ang enerhiya galing sa sikat ng araw at marami pang iba. sabi nga ng nanay ko na sana tubig na lang ang nagpapatakbo sa kotse! kung ganun tiyak na magbubunyi ang mga gumagawa ng sasakyan at magkakaroon na rin ng gera dahil nag-aagawan ang lahat sa tubig.

sa kabilang banda, nagkakaroon na rin ng panawagan ang ilang mga tao na bumalik sa simpleng transportasyon gaya ng pagbibisikleta at paglalakad. kaso paano naman kung matanda ka ng mahina ang tuhod at di mo na kayang maglakad o magbisikleta ng malayo.

ang iba naman sabay sabay na ang lahat kapag gumagamit ng kotse. kung mga alas diyes pa ang pasok mo, sumabay ka na sa mga kapatid mong may pasok ng alas siete para menos sa gasolina. yung iba naman nagcacarpool yung iba naman nagcocommute kahit may kotse naman, yung iba naman ayaw na lang nilang umalis ng bahay.

napansin ko nga na nabawasan na rin ang mga kotseng modified o nakaset-up at hindi na ganoon kadalas ang mga nagpapatakbo ng matulin. wala na rin akong nababalitaan tungkol sa drag racing.

sabi ng isang kasamahan ko sa organisasyon ko sa school, projected price ng gasolina pagdating ng september ay 64 pesos.

sa susunod nga na magpapagasolina ko, babatukan ko na yung gasoline boy na magsasabi sa akin ng "v-power? full tank?"

depende sa tao

2008-04-23T23:18:00.000-07:00

di man natin napapansin ngunit palagi nating nasasabi ang katagang "depende sa tao." lalo na kung may gusto kang patunayan na punto o kaya naman gusto mong magbigay ng advice sa isang kaibigan. halimbawa kapag sinasabi natin na hindi lang naman edukayson at kung saan ka nag-aaral ang magiging batayan ng pagkakaroon ng magandang trabaho, sa huli sinasabi natin na "Depende pa rin sa tao" ang ating isasagot. Tama nga na ang pagiging matagumpay sa buhay ay nakadepende pa rin sa tao batay sa kaniyang mga desisyon at hakbang. Nagtapos ka ng sa Harvard kaso lasinggero ka naman at puro tulog at kain lang inaatupag...di ka nga talaga magkakaroon ng magandang buhay. Isa pa, kunwari may isa kang kaibigan na nagtatanong ng mga ilang magandang paraan para mapasagot ang nililigawan niya. Maaari na magsabi ka ng mga ilang payo katulad ng "kaibiganin mo muna," "padalhan mo ng chocolates," "ayusin mo yung alulod ng bahay nila," "palitan mo ang lahat ng halaman ng nanay niya." Sasabihin pa rin natin na depende sa nililigawan mo kung ano ang tipo niyang lalaki o panliligaw na nais niya. depende pa rin sa kaniya, depende pa rin sa tao. nangangahulugan kaya na ang lahat ng problema ng tao ay mareresolba depende sa tao? O depende sa tao ang nararanasan niyang problema?

Nagsusummer classes ako ngayon sa fil14. masaya ang klase dahil masayang nagtuturo ang guro. may isang araw na bigla na lang may pumasok sa aming sili-aralan na ikinagalit ng guro namin. sabi ng teacher ko... "At bakit ka pumpasok sa klase ko ng walang paalam?" Walang maisagot ang estudyanteng bigla na lang pumasok. "Kung si Fr. Nebres ba ang nandito, papasok ka na lang nang basta-basta," dagdag pa ng guro ko. Medyo napapasigaw na nga siya. Hindi na makasagot ang estudyante dahil nakatingin na ang buong klase sa kaniya. "Nagagawa mo yan dahil ako lamang si Ariel Diccion, kaya ba hindi mo na kailangan magpaalam." Pinalabas ng guro ko ang estudyante at pinahintulan siyang pumasok sa klase basta magpapaalam na siya nang maayos. Mabait naman ang teacher ko pina sit-in na niya ang estudyanteng gustong pumasok sa klase namin.

Kung iisipin, totoo nga na itinatrato natin ang mga tao batay sa kanilang pangalan. Hindi nga kung gaano tayo kaclose sa kaniya o kung nangangailangan ba siya ng kalinga. Tinuturing natin ang tao batay sa kung "ano ba siya sa atin." o kung "ano ang kaya niyang gawin sa atin." gaya na lang ng estudyanteng namilit maki-sit-in, nagawa niyang hindi magpaalam dahil para sa kaniya di naman ganoon kahalaga si Ariel Diccion sa kaniyang buhay. Di niya kayang gawin kay fr. Nebres yun, kaya siyang patalsikin sa paaralan kung nananainisin lang niya. Noong highschool nga, nagkukuwentuhan lang ang klase namin sa isang teacher dahil napakabait niya at hindi talaga nagagalit. dahil hindi naman siya kilalang terror, nagagawa naming makipagkuwentuhan, naglilipatan pa nga ng silya pa-minsan. pero sa isang teacher namin na kilalang nagagalit, nagpapalabas ng estudyante sa classroom at talagang namamahiya. kawawa ka talaga kapag nag-ingay ka sa klase niya, kaya yun tahimik at nakikinig talaga kami sa gurong iyon.

Kung nagddrive ka sa Edsa at tumawid si Gloria? pararaanin mo ba? Eh ang taong grasa? Baka nga matripan mo pang sagasaan e? minsan nga nagtataka ako kung talaga bang gusto ng mga tao na pantay-pantay ang turingan ng bawat tao.

Kahit ako man, nagagawa ko rin yan. Sabihin natin na sa ibang babae nakakawili sa akin na makita silang nakamini shorts at nakasex bomb oufit. pero parang di ko ata mapapayagan ang ate ko na magsuot ng ganung damit. ate ko kasi siya e.

naniniwala na ako na ang tao ang nagpapatakbo ng mundo. dahil ang mga tao ang nakakapag-aral, nakakagawa ng batas, gumagamit ng likas-yaman, kumakatay ng manok, baboy, baka, kambing, nagpapatayo ng mga gusali, nagpapatag ng mga kalsada, nagtatanim, at kung anu-ano pa. Bakit naiiba ang fashion kada dekada? Bakit nalalaos ang walkman at nauuuso ang ipod? Bakit mukha ka ng gago pag maikli ang shorts mo kapag nagbabasketball na? Bakit parang ikaw na lang ang taong hinihintay ng lahat para magkamultply account? Dahil tao ang nagtatakada at ang may kakayahan na magawa ang lahat ng ito. Tingin ko naman walang baka na may friendster account na siya ang naglagay ng email at personal information niya. Kung walang tao, magmimistulang isang malaking gubat lamang ang mundo. Siguro sariwa ang hangin, at hindi pa ganoon katindi ang global warming...

Totoo nga kaya na ang mundo ay nakadepende sa tao? na ang ating pagkilos ay batay sa iba-ibang tao sa paligid? na ang pagtrato natin sa lahat ng klase ng tao ay batay sa kung sino siya para sa atin? na ang pag-iba ng mundo ay nakadepende kung paano ito gustong ibahin ng tao?

ano kaya kung pusa ako? Ang pangit nun, pede kang sipasipain ng kahit sinong tao...

sobrang walang magawa

2008-04-07T03:02:00.000-07:00

kanina sabi ko ayokong matulog sa hapon dahil gusto kong maglaro ng basketball at magiging masarap yung tulog ko mamayang gabi. Kaya pagkakain ko, nanood ako ng samurai x.

at nakatulog ako.

nakakainis, alas singko na nung nagising ako. marami na ang naglalaro sa court at tiyak di na naman ako makakatulog. maaga pa naman ako bukas.

di ko na tuloy alam kung ano gagawin ko. sa sobrang walang magawa napabukas ako sa friendster account ko. tanginang buhay to.

sayang! muntik na akong mag DL. pero masaya pa rin ako. napatunayan kong nahahandle ko pa rin ang pag-aaral ko kahit madugo ang maging aktibo sa TA. pero sabihin na rin nating medyo suwerte rin ako sa mga teacher. tuwang tuwa nga ako binigyan ako ni vivian tolentino ng C+ sa botany. di ko talaga inexpect yun...akala ko kasi C lang or D. next sem. (next sem ang palaging sinasabi ng mga estudyanteng gustong mag DL)

congrats nga pala sa mga grumaduate at gagraduate ngayong taon. kay lubentot na cum laude at candidate for best thesis. BS Math yan sa UP. ibang klase ka talaga. pahiram naman ng utak mo minsan. at kay Ate na muntikan nang maka cum laude sa kursong Secondary Education sa UST. ok lang yan, taas naman suweldo mo. ang tatanda ninyo na magtrabaho na kayo!

sabi ng tatay ko, tatlong taon na lang gagraduate na ako. oo nga e. parang bumibilis nang bumibilis ang panahon. at habang bumibilis pasaya na rin nang pasaya. gusto kong pumasok.

saya ng cboys lakad. basket, mister kabab at bahay ni yogi. at binabalikan na naman ang mga priceless moments ng ating highschool life. kahit ilang beses na nating napag-usapan, tawa pa rin tayo nang tawa.

wala rin ako masabi habang wala rin ako magawa. oh well.

DAHIL ANG TAGAL KO NANG HINDI NAGBBLOG AT HALOS ISANG BUWAN NA RIN NAKALIPAS O YAN! ISANG SOLID!!!!

2008-03-31T17:00:00.000-07:00

Isa akong atenista. Labintatlong taon na akong dumadaan sa gate 3, at lumalabas sa gate 2.5. Labintatlong taon na rin akong nagpalabuy-laboy sa Blue Eagle Gym, Henry Lee Irwin Theater, sa statue ni St. Ignatius at sa palayan ng mais ginawa ng parking lot ng mga estudyanteng mayayaman, at hindi ganoon kayaman. Ilang beses na rin akong hindi nagbalik ng reply slip, maglagari sa bahay ni Nabas at ni Laureles, madulas sa rock garden, tumanaw sa hayes hall, pumoste, magsulat ng kahaba-habang jug, masuspend, mag-ayos ng files sa library, magcover ng mga libro, at gumawa ng mga id dahil sa mga kalokohan ko tulad ng cheating, misuse of id, unbecoming of a gentleman, at defiance. Ilang beses na rin ako nabigyan ng merit, demerit, notification slip, certificate ng best in penmanship, at leadership. Nasabon ng teacher, guidance counselor, at ng prefect. Ilang beses na rin ako nagtipid dahil sobrang mahal ng mga pagkain sa cafeteria at som mall. At ilang gabi na rin ako nagpuyat para lang malunod sa sandamukal ng mga papel na puro halaman lang ang tinuturo sa akin. At yun, labintatlong taon ng paghihirap. At naiiisip ko minsan, tatlong taon na lang lilipad na rin ako, bababa sa bundok, magiging Man for Others, be a man of conscience, competence, compassion, commitment, Christ-centered, at magsasabi ng Magis Pare! Ilang taon na lang hindi na magrereklamo ang nanay ko na magbayad ng tuition fee na laging may 2% increase.

Maraming gusting-gustong pumasok sa Ateneo at sa maraming dahilan. Prestige, dahil siguradong may trabaho ka, Catholic Jesuit School, one of the top 3 universities in the country, nasa tapat ng Katipunan - makakagimik kaagad, at talaga nga namang de-kalidad ang edukasyon na ibinibigay ng paaralan. Biruin mo ba naman halos isang daang libo ang tuition taon-taon, lugi ka naman ata kung hindi ka makakakuha ng QUALITY EDUCATION. Kung anu-ano pang dahilan, pero ang sigurado. Halos lahat gustong pumasok ng Ateneo. Kahit yung makalakad man lang sa kahabaan ng Edsa o Sec Walk.

Tuwing Acet. Kinakabahan ang mga taga-highschool dahil isa ang acet sa mga napakahirap na test na pagdadaanan ng isang estudyante. Mahirap na ang mga tanong, gipit ka pa sa oras. Kailangan matalino ka at may time management ka. Ilang magulang ang magtataya ng kinse mil para lang i-review classes ang kanilang mga anak. (ako nga hindi ako nag-review classes pero pasado!) Ilang mga estudyante rin ang nagpupunta ng Sta. Clara para mag-alay ng itlog at lapis para matiwasay silang sumasagot sa exam. Pinaghahandaan talaga.

Kumpara sa UP, na sabihin na nating sila ang pinakamagaling na unibersidad sa Pilipinas, maaaring mahirap ang makapasok sa paaralang ito pero karamihan sa mga kumukuha ng exam dun lalo na sa mga mayayamang galing sa private school, hindi na ganoon umaaasa na makakapasa pa sila ng UP. Sa La Salle naman, tinatrato ng iba ang LSET bilang isang safetly blanket na university kung sakaling masemplang ka sa Acet at UPCAT. Sa UST naman, kung balak mo talagang maging doktor o architect, kung hindi mo naman kaya ang tuition fee ng La Salle at Ateneo. At hindi ka naman ganoon katalino para pumasok sa UP. Sa UST ka babagsak. At kapag hindi ka nakapasa ng UST (na pagkadali-dali raw ng entrance exam) eh magdasal-dasal ka na. kung mayaman ka sa UA&P, kung hindi naman nandyan ang FEU at UE. Maaaring sabihin ng mga tao na ang katalinuhan ng isang indibidwal ay hindi nasusukat sa kung saang paaralan siya nag-aaral kundi sa kaniyang sariling kakayahan at kapasidad. Hindi rin, ibig sabihin hindi ganoon katalino ang ka-batch ko na nakapasok sa Harvard? Ni-rarank pa rin natin ang mga paaralan, napapansin natin ayaw lang natin tanggapin ang katotohan na may hierarchy mga eskuwelahan sa Pilipinas at sa mundo.

Pero ang nagpapabukod-tangi talaga sa ACET, nagpapatayan talaga ang lahat para lang makapasok sa Ateneo. Ika nga GAGAWIN ANG LAHAT! Wala pa akong narinig na umapela sa UP na makapasok siya sa paaralan dahil hindi siya natanggap o wait-listed siya. Kahit sa La-Salle man, hindi madalas ang mga estudyanteng nangingiyak na dahil bagsak sila sa test. At Malabo ka na kung di ka pa nakapasa ng entrance test ng UST. Yung iba kapag hindi nakapasa ng ACET. Gagawa pa ng appeal letter. Lalapit pa sa dean, kahit umabot na kay Fr. Nebres at sa iba pang Jesuita. Maghahanap ng paraan para makapasok. Tatanggapin kahit anong kurso basta sa Ateneo sila nag-aaral. Kahit may waiver pa na dapat above 2 ang qpi mo kundi kick-out ka. Hindi na bago ang mga nagwawala at umiiyak kapag hindi sila nakapasa sa ACET. May isa nga akong nabasa sa isang magazine ng isang paaralang pambabae na ikunuwento niya na inakala niyang nakapasa na siya ng ACET dahil tinext siya ng kaibigan niya. Pagdating niya sa listahan, wala pala pangalan niya. Hindi na rin bago sa tenga ang mga napagtsismisang nilakad daw ang pagpasok nila sa Ateneo. BASTA MAKAPASOK NG ATENEO. Yun lang ang nasa isip ng karamihan.

Kabilang din ako sa mga ilang naghahangad na makapasok sa Ateneo. Nung gradeschool pa nga lang, nakiusap ang mga magulang ka sa Headmaster na ipasa na ako at makapasok sa Ateneo. Ok naman sa akin ang mag UPIS pero ang gusto talaga ng tatay ko AGS ang sticker ng stroller bag ko sa June. Ilang araw silang nagpabalik-balik sa admin. At nakiusap. Nangako pala sila na papantayan ko ang grades ng kuya ko sa grade school. Anak ng jueteng. Di naman ako ganoon katalino tulad niya. Noong college din, wait-listed lang ako sa ACET. Kahit sinasabi na ng karamihan na pasado na rin naman ako magpasa lang ako ng appeal letter, tanggap ko na rin noon na papasok na ako ng DLSU at kukuha ng ECE. Bigatin ang kurso, siguradong big time ako kapag natapos ka at kilala pa ang DLSU na estudyante ng engineering na nakakapasa kaagad ng Board. Dalawang linggo ko na tinanggap sa sarili, na bye-bye Ateneo na, kaso hindi. Hindi ko alam kung ano ang nag-udyok sa akin. Siguro ang mga kaklase kong kapag inaaalam ang mga magiging eskuwelahan namin, sa Ateneo pa rin nila ako nilalagay. Siguro dahil sabi ng teacher ko sa English na hindi siya papayag na mag DLSU ako. Bigla akong gumawa ng appeal letter na hindi alam ng mga magulang ko, ginalingan ko ang last term ng Highschool ko at nung April, ilang beses nagpabalik-balik sa Office of Admission and Aid, tinawagan na ako at tinanggap na rin ako sa Ateneo. Dumayo pa ako ng Maynila para kunin ang report card ko, kalimutan na nagbayad ako ng limang libo para sa confirmation fee. Bumalik sa Ateneo upang ilakad na ang mga papeles na kailangan. Aaminin ko ang saya ko noon. Dahil alam kong sa lahat ng mga unibersidad na pinasukan ko, ang Ateneo talaga ang trinabaho ko at mag-isa kong trinabaho yun. Pera lang ang hinihingi kong tulong sa mga magulang ko.

Bakit na nga lang ba ganoon inaaasam ng mga mag-aaral ang makapasok sa Ateneo. Hindi naman madali ang mga inaaaral. Lalo na kung math oriented course ka, malulunod ka sa accounting at sangkatutak na math (kaya hindi ako nagmanagement) Kung mag-eeconomics ka naman, philosophy, o psyschology ang dami-dami mong babasahin. Nagkukulang naman ang Ateneo sa mga kursong katulad ng pagdodoktor (pero ngayon meron na sila) Engineering (merong isa – ECE) Architecture, at nursing. Hindi ko rin alam kung bakit.

Sumabay ako sa isang kapitbahay namin, naglalakad lang kasi ako tuwing pumapasok at nagkataon naman na aalis siya papuntang UP kaya sinabay na niya ako. Ayos libre ako ng 7.50. Nagkuwentuhan kami at tinanong niya ako kung kumusta na ako sa Ateneo. Sabi ko ayos naman, mahirap, pero tiyagaan lang. Marami siyang ikinuwento at mga komento. Sabi niya na noon, kahit sa panaginip hindi niya naranasan na makakapag-aral siya sa Ateneo. Na kumbaga para lang siyang gusaling dinudungaw nga kaniyang mga kaibigan. Noon pa lang daw kilala na ang Ateneo bilang magaling na paaralan. Naiinis nga siya, dahil ang anak niya umalis ng Ateneo at lumipat sa ibang eskuwelahan para kumuha ng Nursing. Mas trip daw niya kasi ang maging doctor dahil MIS ang kurso niya sa Ateneo at oo nga, ang layo nga kurso niya sa pangarap niya. Scholar pa yun! Sayang daw. Pero hindi naman daw niya masisi – yun ang gusto ng anak niya e. Sayang naman daw kasi, sa anak na lang niya inuukol na makapag-aral sa Ateneo, naudlot pa. Laki ng panghihinayang niya.

Yung tatay ko naman, ganoon din halos ang kuwento. Kuwento niya sa akin, tuwing napapadaan siya sa Katipunan at napapatanaw sa Ateneo, lagi niyang pinapangarap na mag-aaral ang mga anak niya sa Ateneo. Hindi raw siya papayag na hindi doon magtatapos ang mga anak niya. Kahit maliit lang ang suweldo niya noon, pinasok pa rin niya kami sa Ateneo – kami ni kuya. Grade School to College. Noong grade school nga, kami lang ata ni kuya ang nagtataxi tuwing may Salu-salo sa school. Tiniis talaga ng tatay ko na kumayod, para lang makapasok kami sa Ateneo. Kahit nakikitira lang kami sa lola ko, kahit walang kotse, basta mga anak niya nakakapag-aral sa Ateneo – walang problema. Kahit kailan talaga, nabibilib ako sa kanya. Marami akong natutunan sa kanya.

Kuwento sa akin ng mga kaklase ko noong Higschool na kapag tinatanong kung saang Highschool nanggaling sila siguradong mag woWHOOAAAA ang mga kaklase nila kapag sinabi nilang sa Ateneo High School sila nanggaling. Naaalala ko nung nasa project 8 pa lang kami, May Flowers noon at lahat ng bata nasa Simbahan. May isang sister na nagtanong sa aming magkakapatid kung saan kami nag-aaral. Sabi namin sa Ateneo at ang ate ko naman sa Mirriam. Ayaw niyang maniwala. Ayaw niya talagang maniwala na ang isang Atenista at Knoller nakikihalubilo sa mga batang project 8 na sa GSIS Village Elem. School nag-aaral. Ginawa pang ebidensya ang PE shorts ko.

Minsan naisip ko na rin bakit may Ateneo-La Salle rivalry. Hindi lang sa basketball, kundi sa lahat na ata ng aspekto. Hindi naman magkaaway ang mga Jesuits at La Salle Brothers? Kuwento ng tatay ko simple lang ang sagot diyan. Ang away daw ng Ateneo-LaSalle ay isang simpleng away ng mga mayayaman at may kaya. Isang away ng payabangan. Kapag hindi ka kasi pumasa ng Ateneo, at mayaman ka naman eh di DLSU ka. Parang ako may Porsche, ikaw wala kang panggasolina. Ako may MAC, ikaw wala kang ganito. Parang ganun. Kumbaga, Ako Ateneo, ikaw hindi Ateneo. Mas nakakabastos kasi pakinggan na “hindi ka Ateneo” kumpara sa “DLSU ka lang.” Sa pangalawang asar kasi at least binabanggit mo school niya, may paggalang kahit papano eh sa unang asar binubuhay ang konsepto ng HINDI KA ATENEO, HINDI KA ATENISTA MAMATAY KA SA INGGIT. Syempre bubuwelta ang mga taga DLSU, hindi magpapatalo, mga mayayaman e. At yun na, nagsimula na ang rivalry. At hindi lang basta-basta rivalry uso ang suntukan at siraan ng kotse pagkatapos ng mga laro.

Mas nakakatawa yung mga galing sa mga pambabaeng-eskuwelahan na panay ang cheer sa Ateneo tuwing UAAP. Memorize na nga nila ang Song for Mary na Alma Mater song ng Ateneo. Nakataas pa ang braso niyan ha. Nag “geget that ball” kapag depensa na ang Hail Mary team. At One Big Fight ang sigaw naman kapag time out. At kapag natalo ang Ateneo, sila pa ang umiiyak at hindi makakakain. Kuwento nga ng kuya ko na isang teacher sa pambabaeng eskuwelahan, naiinis ang mga estudyante niya kasi hindi siya “affected” na natalo ang Ateneo sa UAAP. Sabi ni kuya, nakakapikon, ambabaw, dinaig pa raw siya.

Minsan din, napapansin ng mga kaibigan ko sa college na bakit hindi halata sa akin ang magcheer sa Ateneo tuwing UAAP o minsan naiinis pa ako sa mga ilang Atenista na wala ng ginawa kundi magpayabang ng kanilang mga bagong kotse at gadgets. Ang sabi ko sa una, nakakasawa na ring magsisigaw tuwing nanonood ng UAAP. Minsan nga, nanonood na lang ako dahil gusto kong manood ng Basketball. Mas todo suporta ako noong highschool kasi nakikita ko ang mga kaibigan ko na naglalaro. Ngayon, sa kolehiyo parang wala-wala na lang. Pero gusto ko ring mag-champion sila, para may bon-fire event at may libre na namang liston. Sabi ko naman sa pangalawa, eh ayoko talaga sa mga taong mayayabang kahit hindi Atenista. At ayoko sa mga taong masyadong ipinapangalandakan sa mga tao na Atenista sila. Alam ba talaga nila kung paano maging isang Atenista? Naususkat ba yun kung gaano ka kalakas sumigaw ng One Big Fight, kung memorize mo ba ang Song For Mary, kung nagdadala ka palagi ng rosary sa bulsa mo, kung tuwing October nagkakabit ka ng October Medal sa dibdib, at kung may sticker ka ng BLUE EAGLE THE KING sa kotse? Wala nga akong t-shirt na may nakalagay na Ateneo e. PE uniform lang.

Mahal ko ang pagiging Atenista ko. Dahil alam kong isa itong pribilehyo na hindi lahat ng tao sa mundo, makakakapag-aral sa isang paaralan tulad ng Ateneo. Sabi ko nga sa sarili ko, sa tuwing naaalala ko ang tatay ko na nagtatrabaho sa ibang bansa para lang ako paaralin sa Ateneo, nahihiya akong magcut, wag gumawa ng homework, wag magpasa ng paper, magbulakbol, maglasing, mag-adik-adik, magpuyat dahil kakaattend ng mga party at gigs. at wag pumasok. Sabi nga ng kapitbahay ko, ni sa panaginip niya hindi niya naranasang makapag-aral sa Ateneo, ako pa kaya na nandoon na’t nakakapag-aral, sasayangin ko pa ba? Iniiwasan kong magreklamo na maraming gagawin, maraming kailangan ipasa, nakakapikon ang mga prof, nakakainis na ang mag-aral, nakakatamad gumising nang maaga, dahil isa na ako sa iilan na nabigyan ng pagkakataong makapag-aral sa ganitong paaralan. Hindi man ako ganoon katalino, alam ko na basta may sipag at tiyaga, talento at konting suwerte, at maging maagap sa mga posibleng mangyari, hindi kailangan mangamba. Alam kong nabibilang na ang mga araw ko sa paaralang minahal ko nang lubusan, kaya kung pupuwede ibinubuhos ko na ang lahat ng kaya ko. Minsan lang ako Atenista. Bababa rin ako sa bundok.

At kung may magtanong man sa akin kung mayabang ako dahil Atenista ako? Aba, siyempre! Mahal ata tuition fee dun!

ika 200

2008-02-18T14:17:00.000-08:00

200th entry ko na pala.

ang dami dami ko nang nalagay rito at hanggang ngayon di pa rin ako nagsasawang maglagay ng kung anu ano rito. nakakapanibago, nakakaenganyo. naalala ko noong naka 100 ako. di rin ako makapaniwala. at ito na naman naka 200 na pala ako. ang galing.

natapos na rin ang "Hakbang sa Hakbang." tapos na rin ang ika-29 na taon ng Tanghalang Ateneo. lahat di ka makahintay sa ika-30 na taon dahil siguradong mas magarbo ang mga susunod na produksyon. pero sa akin. natapos na rin ang puspusang pagmememorize, pagmomodulate ng boses, pag-iisip ng panibagong delivery sa mga linya, at kung ano ang gagawing kalokohan kapag show na. natapos na rin ang mangilan-ngilang pagsunod sa utos ng head kong si ysab sa props, at mga pagsaway ni peanuts tuwing nagkakamali ako o nakakalimot ng linya. di na ako nag-aalala na paos na ako at minamalat, di na rin ako nagaalala na baka late na naman ako makauwi at di na ako nag-aalala na baka di na naman ako makaaral dahil sa pagod. isa nga lang nasambit ko nung natapos na ang produksyon: ARAL NA LANG!!!!

sabi ko sa mga kaibigan ko sa kolehiyo. kahit saan pa tayo lumabas, basta after feb 16. pakiramdam ko kasi magaan na ang trabaho pagkatapos ng linggong yon. di pa pala. andami ko pa rin pa lang mga paper, report at longtest na paghahandaan sa mga susunod na araw. lalo na't mahigit isang buwan na lang ang semestre. kinakabahan ako dahil last stretch na. pero sabi nga ni lubentot noong highschool pa lang kami na siya ring ginawa ko ng motto sa buhay ko: GAWA LANG NANG GAWA. basta wag na isipin kung ano lumabas na grade, o kung ano magiging grade mo. basta gawin mo lang ang trabaho na may sipag at tiyaga, bahala na ang teacher sa pag grade, at bahala na ang Diyos na humusga kung nagawa mo ba ng mahusay at maganda ang ginawa mo. cliche na sa mga atenista, magis ika nga. di ko man palaging binabanggit, inaapply ko na lang. mas mabuti naman yun kaysa sa puro ka lang salita sa pagmamagis. dapat gawin mo.

kaya yun, huling hataw na sa pangalawang semestre sa unang taon ko sa kolehiyo. inaaasam-asam pa rin ang DL pero dahil sa botany mukhang magiging malabo. pero dahil sa botany marami rin akong natutunan. kahit stricta si ma'am tolentino kahit papano masasabi ko ring marami rin akong natutunan sa kanya. (syempre may dahilan pa na ayaw kong banggitin dito)

kaya yun. ARAL muna. di ko na babanggitin kung ano yung mga kailangan kong gawin sa huling buwan. gagawin ko na lang. bahala na kung ano lumabas na grado sa marso. pero syempre, sana mataas. ;)

200th!!!!!!!

happy birthday mel

2008-02-01T16:03:00.000-08:00

kaarawan ko kahapon. pasensya ko na kung medyo madrama, pero sentimental talaga ako kapag birthday ko. para pa rin akong bata nasasabik magbirthday at di ko problema kung tumatanda na ba ako o hindi. kapag nagpapasko na nga, nasasabik na ako dahil alam kong mahigit isang buwan na lang at kaarawan ko na. hindi talaga ako makapaghintay sa araw na iyon. wala naman akong tipar o bonggang kainan. nanlilibre ng ilang kaibigan. at pinapanood na lumipas lang ang araw. napakabilis ng araw kapag kaarawan ko. pinipilit ko ngang magising sa buong araw, para bawat oras ng kaarawan ko nasusulit ko. iba talaga ang saya kapag kaarawan mo. salamat naka 365 na naman ako! parang ganun. at yung saya na yun, di ko na maipakita nang mabuti o maging bakas sa aking mukha. pag binabati nga ako minsan akala nila nakasimangot ako at ayaw kong magpabati, pero sa totoo lang natutuwa ako na naaalala nila ang kaarawan ko. mabati lang ako, masaya na ako.

ito na pala ang huling taon ko ng pagiging teenager. disinuebe anyos na ako, guwapo pa rin. masayang masaya ako sa labingwalong taon na nabubuhay ako, lalo na nitong mga nakaraang araw. nagpapasalamat ako sa lahat ng mga taong nangistorbo sa aking buhay. dahil kung wala sila, wala ring saysay ang mabuhay ng ganoon katagal. para sa mga kapamilya at kaibigan, kaaway at kakampi, kaanib ni Hesus at mga kampon ng demonyo...maraming salamat sa inyo.

wala naman akong hinihingi talaga sa kaarawan ko na bagay. pero naalala ko na sinulat ko sa blog ko ang ilang mga nais kong mangyari sa kaarawan ko. (pakitingnan na lang sa dating entry.)

1. wala masyadong nanood. mga 50 lang yata. pero mga sampu ata mga kaibigan ko sa college. sayang di nakarating ang cboys. medyo sinisisi ko ang sobrang late na uwi ko sa bahay at di na ako nakakapag ym para maimbitahan sila. medyo mahirap na talagang magkitaan. maraming salamat sa mga nanood sana nagenjoy kayo. kasi nagenjoy din ako. para lang ako naglalaro. hahaha

2. magtatagaytay kami bukas. yun plano ni nanay. sana naman matuloy. masarap pagkain dun a malamig.

3, binigyan ako ni Ate Dekay ng libro. di ko pa nababasa pero mukhang maganda.

4. di nangyari...physically. salamat sa lahat ng regalo mo! nakakatuwa ka talaga.

5. di ako napadaan dun ko kagabi e. sobrang pagod na ako sa buong araw, nagtaxi na lang ako pauwi.

6. siguro kapag mga tatay na kami, saka lang matutuloy yan. pero sobrang inaabangan ko yung araw na yun na magkikita kami ulit na mga tatay na.

7. wala naman akong nabalitaang nagkasakit. pero sabi ni nanay si lolo raw, nagpapaospital daw. di ko alam kung bakit. i love lolo! kahit sobrang tanda na niya nakikilala pa rin niya kaming mga apo niya kapag umuuwi kami ng Aklan.

8. tumambay ako sa chapel sandali. at namasyal sa Gesu. hahaha. Salamat sa Iyo, ang saya-saya ko kahapon.

9. haha di pa rin. pero naiintindihan ko naman. kapag nangyari yun, sobrang saya ko nun. magdedemand ako na magkaroon kami ng gimmick na kami lang. namimiss ko rin siya. babalik na siya sa march, madami na namang chocolate sa bahay. hahaha

10. kapag nagkatrabaho na ako. tutuparin ko yan.

nga pala. maraming salamat kay guada. first birthday with you. buwiset ka talaga. napasaya mo ko nang todo-todo. kailangan tapatan ko birthday celebration mo. salamat at ginawa mo talaga promise mo. thank you. :D

bali...maghihintay na naman ako ng isang tao. at bente na ako. marami pa akong kailangang gawin. andami ko pang kailangang bawiin na grades sa mga ilang subjects ko. doble sipag na! buti na lang patapos na ang Measure for Measure at makakapag-aral na ako nang mabuti't makakuwi nang mas maaga.

happy birthday mel.

next week birthday ko na

2008-01-26T10:29:00.000-08:00

tagal ko nang di nagbblog ah. pasensya na at medyo kinakapos na ako sa oras sa bahay para umupo at magmumumuni kasama ng blinking cursor na ito na nakabuntot lang sa bawat titik na lumalabas habang pinipindot ko ang mga buton sa keyboard ko.

next week nga pala birthday ko na. 19 na ako! last teenage year. pagkatapos nito puwede na talaga akong sabihan na matanda na ako kahit mukha naman talaga akong matanda kahit 18 na ako. tae ano kaya pakiramdam ng bente anyos na. pero sige enjoy the 19th na lang...

birthday wishes...

1. maraming manood sa aking mga kaibigan sa Hakbang sa Hakbang ni William Shakespeare. Opening night ko yun, at birthday ko pa. Unang beses akong aarte na kaarawan ko rin. gusto ko malaman ang pakiramdam. at para naman maging masaya yun, sana naman marami sa aking manonood na mga kaibigan at kadugo. basta yung parang lahat ng mga taong nanood ako lang ang pinuntahan. sensya na sandali lang ako lalabas dun. bago pa lang. pero 100% entertainment pa rin as always. Nood kayo kung kaibigan ko kayo! 150 PHP. Exhibit Hall, Gonzaga Building 3F. Ateneo de Manila University.

2. a special day with my family. napansin ko kasi ang tagal na rin naming hindi lumabas na planado. medyo busy busy rin kaming lahat na magkakapatid e. pero mukhang magagawa naman tong wish kong to. kahit sandali lang sa tagaytay ayos na yun!

3. TRIP TO QUIAPO, DEKADA 70, kahit anong pugad baboy na wala ako...yan ang mga librong gusto ko ngayon.

4. 24 hours with my favorite rockstar. haha. madalas kaming magkasama pero di ko pa nasusubukan na isang buong araw. medyo longshot wish yun pero sana one time magkatotoo.

5. magkaroon na ng bahay yung pulubing lagi kong nakikita ko sa Commonwealth Overpass. tae palagi ko na lang siyang nakikita. simula nung nagcommute ako nung highschool, nakikita ko na siya palagi. at sa iisang puwesto lang siya nakaupo. parang di na nga siya natatanggal dun e. ayoko naman siyang bigyan ng barya, sana naman magkaroon siya ng bahay.

6. a cboys reunion. kumpleto please. at sana sa classroom ang venue. sobrang longshot wish din pero tae. tae talaga.

7. good health to all my loved ones.

8. be silent with God. :D

9. celebrate my birthday with my tatay. palagi siyang wala sa pinas pag birthday ko e. :(

10. bahay at lupa. disenteng trabaho. magandang negosyo. kotse. at masyang pamilya. hahahahahaha. pangmatanada yung ganitong wish pero tingin ko naman lahat yan ang gusto nilang matanggap pag matanda na sila.

paano ka magbigay ng number?

2008-01-06T02:24:00.000-08:00

telephone number? ako? hindi ko sinusulat. hindi rin ako nagbibigay ng calling card. at mas lalong hindi ako nagsesend ng business card sa cellphone. sinasabi ko lang. kapag landline sinasabi ko kaagad. kapag cellphone number naman, hinuhugot ko pa yung cellphone ko para malaman ko yung number ko. pero minsan tinatanong ko sa ibang tao. tas sila yung huhugot ng cellphone nila para malaman ng nagtatanong kung ano yung number ko. di kasi ako nagdadala ng cellphone. at ehto ngayon nasira ang cellphone ko.

nahiwagaan ako kung paano binibigay ng mga tao ang number nila sa cellphone o sa landline. napapansin mo na siguro ito pero hindi mo pinagtutuunan ng pansin. ako. wala lang naisip ko lang i-blog ang pagbibigay ng mga tao ng mga number nila sa cellphone man o sa landline.

cellphone muna...

kapag binibigay ng mga tao ang number nila. madalas pinapamiss-call na lang nila dun sa cellphone ng nagtatanong sa kanila. tas iuuse number tas yun masesave na. ang dali diba. laos na ang mga nagsusulat sa tissue o kaya naman sa kamay nung nagtatanong para ibigay yung number. una napakabaduy at madalas pa nawawala ang papel o nabubura ang number sa kamay. pero madalas kapag sinasabi lang, kapansin-pansin kung paano nila sinasabi. napansin ko na madalas, sinasabi ng mga tao ang number nila sa kombinasyon na. 4-3-2-2 o kaya naman 4-3-4. hindi mo ba magets. teka bigyan kita ng isang conversation...

tomas: ano number mo?
eleanor: teka (huhugutin yung cellphone, tas si tomas titingin kung saan-saan)
eleanor: 0913...
tomas: globe ba yan o smart?
eleanor: mobiline.
tomas: aaah ok ok
eleanor: 921. 74. 83.
tomas: ah ok. 0913. 921. 74. 84?
eleanor: 83! (didiin yung pananalita sa number 3)
tomas: aaah 83. ok salamat.

or...

tomas: ano number mo?
eleanor: teka (huhugutin yung cellphone, tas si tomas titingin kung saan-saan)
eleanor: 0913...
tomas: globe ba yan o smart?
eleanor: mobiline.
tomas: aaah ok ok
eleanor: 921. 7483
tomas: ah ok. 0913. 921. 7484.
eleanor: 83! (didiin yung pananalita sa number 3)
tomas: aaah 83. ok salamat.

ang kombinasyon ay palaging 4-3-2-2 at 4-3-4. kung ang number mo ay 09159946344. madalas binabanggit mo ito sa kombinasyon ng ganito.

0915. 994. 63. 44

o kaya naman...

0915. 994. 6344.

HINDING-HINDI MO BABANGGITIN ANG NUMBER MO SA GANITONG PARAAN!!!!

09. 1599. 4634. 4

o kaya....

091. 59946. 344.

o kaya...

0. 9. 1. 5994. 634. 4

napakadistinct ng paghinto o sa paglagay ng comma sa ating mga number tuwing babanggitin natin ito. wala namang nagturo...nakasanayan na lang natin sabihin sa ganitong paraan. siguro para walang lituhan. ganun din sa telephone number o sa landline. pero wala na yung 4-digit sa unahan. 4-3-4 na ang kombinasyon pero ako 4-3-2-2 ako magbigay.

kung ang number mo ay 7889201

sinasabi mo ito sa paraang

788. 92. 01.

o kaya naman...

788. 9201

kung napapansin ninyo ang mga delivery o kahit anumang number sa mga billboard ganito rin siya nakasulat. katulad sa kfc...

877-7777

sa ateneo...

426-6001

exception na ang mcdo at jollibee...

8-MCDO. at 8-7000.

nasimula na nila ang ganitong kombinasyon na 1 digit tas 4 digits. pag gumaya na rin ang ilang fastfood sa ganitong format ng number sigurado sa ganitong paraan din nila ito isusulat.

pansinin din ang isa bahagi ng naunang balitaktakan (conversation)

tomas: aaah ok ok
eleanor: 921. 7483
tomas: ah ok. 0913. 921. 7484.
eleanor: 83! (didiin yung pananalita sa number 3)
tomas: aaah 83. ok salamat.

kapag nagkamali ng pagbanggit ng number. madalas nating sabihin ang numero bago ang number na hindi niya nabanggit ng tama. napakagaling! para nga naman hindi magkalituhan. hindi natin sinasabi yung number ng isa lang. sinasabi natin yung mga kasama. parang exchanging phone number's etiquette. para naman kahit papano masabi mo yung tamang nakuha niyang number hindi yung binabanggit mo lang yung mali.

madalas din. kapag tinatanong ng isang tao yung number mo. nagjojoke ka rin siguro na babanggitin mo ng mabilis yung number mo. tas magtatanong siya ulit. ewan. hahaha. ako nagawa ko na minsan. pero naisip ko na kahit sa pagbibigay ng number kailangan maayos at magalang pa rin.

": anong number mo?
[: 23.
": huh?
[: ano ba tinatanong mo?
": number mo sa bahay?
[: aaah akala ko kasi class number ko.

madalas din tayong magjoke ng ganyan. pero halata naman na kapag sinasabi na "anong number mo?" number sa bahay o cellphone na tinatanong diba.

give thanks

2007-12-31T20:11:00.000-08:00

mga ilang pasasalamat sa mga taong naging instrumental sa akin ngayong 2007.

1. cboys: tatlong taon din tayo nagsama sa isang classroom. at patuloy pa rin tayong magsasama. CBF.

2. mr. brazal: andami kong natutunan sa inyo. kahit natatakot ako sa inyo every TD period kayo ang isa sa mga hindi ko makakalimutang guro na nagturo sa akin.

3. paolo flores: kahit nasa australia ka ikaw pa rin ang una kong sinasabihan ng mga nangyayari sa akin na ayaw kong malaman ng iba.

4. gian lasam: ikaw palagi naming sinasabayan kapag lalabas ang cboys. ikaw din ang palaging nag-aayos ng basketball natin.

5. ken estioko: kahit nagsasawa na ako sa pagmumukha mo ayos lang. hindi rin ako naging loner sa college dahil sa'yo.

6. ryan catabijan: ang ever reliable mong bahay! photographer ng cboys. ok yang ginagawa mo pagpatuloy mo yan para may memories.

7. TA: balik na naman ako sa pag-aarte.

8. de lasalle university: potaena muntik na akong pumasok sa school ninyo. thank you binalik ninyo report card ko.

9. apsa: marami akong natutunan. dahil sa inyo di na ako nalelate sa college.

10. ateneo de manila: igugugol ko na 16 years ko sa inyo. salamat sa lahat. kahit di halata ang school spirit ko. :))

11. paolo abrihan: ang palaging nagsisimula ng mga lakad ng block at bords kasama ang kanyang ever reliable starex van.

12. nicole severino: number 1 fan. lahat dinodocument niya! hahahaha

13. pldt dsl: bumilis na rin ang internet namin kaso nagloloko ka minsan.

14. kuya boying: bago na computer namin dahil sayo. good luck sa family mo.

15. pante family: everyday is a special day.

16. mikaela tagalog: alam mo na kung bakit...

17. nanay: binilhan na rin niya ako ng sapatos. at sa mga pagkaing niluluto ninyo para sa amin.

18. tatay: for all your sacrifices for us. (english na baka di mo na maintindihan e)

19. GOD: for giving these people to me.

20. ako: anlaki ng binago mo mel, sobra. matino ka na nang kaunti. konti lang...hahahaha

downpayment / installment

2007-12-30T00:39:00.000-08:00

laos na laos na ang friendster at may gumawa pa rin sa akin ng testimonial. linsyak. naaalala ko pa dati lahat nagkakandarapa sa buwiset na friendster na yan. at naaalala ko pa na si ginoong patrick lubenia ang namilit sa akin na magkaroon ng friendster account. 2nd year lang ako nagkaroon sa pagkakakaalala ko. una ko pang picture si fuuko sa flame of recca. tapos nagkaroon ako ng pic na ako noong nagkaroon ako ng webcam. tas lahat nagkakandarapa na makakuha ng mga testimonial sa mga kaibigan nila. "Gawan mo naman ako ng testi." minsan nakakatuwa kapag wala ka namang inutusan tas may gumawa na lang para sayo. siryoso pa. mapapagawa ka talaga ng isang siryosong testi para sa kanya.

May bumili na ba ng kotse na isang bayaran lang kaagad? Full payment. kunwari bumili siya ng isang mitsubishi pajero...hindi...gawin nating mas mahal...ford expedition...tapos binili niya talaga ng full payment na parang bumibili lang ng Rimbee sa tindahan. Wala pang tulong ng bangko o nagkaroon ng car loan. tigas siguro nun noh, binili na lang yung kotse ng ganun ganun na lang. Mayroon din kayang bumili na ng mansyon na parang bumili lang ng load sa tindahan??? Mga walang yang mayayaman kayo...napapaisip ako tuloy.

Lagi kong sinasabi na lahat ng bagay may kabayaran. Hindi naman pera pero puwedeng ibang bagay. Mas angkop yatang sabihin ko na lahat ng bagay may kapalit, mas action star lang ang dating ko kapag sinabi ko lahat ng bagay may kabayaran.

Isa ako sa mga naniniwala sa karma. Kung ano ang ginawa mong kasamaan may mas masamang mangyayari sa iyo. Kung may ginawa kang kabutihan may mas mabuting mangyayari sa iyo. Nilalagyan ko ng "mas" dahil katulad ng pagbebenta ng mga bagay sa tindahan, nilalagyan ng patong para magkaroon ng kita. Kaya sa bawat kabutihan at kasamaan na ginagawa mo, doon mo malalaman kung mabenta ka o lugi ka sa mga tao.

Mahilig ako sa mga dare. Malakas ang trip ko. Kapag pinagawa sa akin ang isang bagay, madalas pumapayag ako kahit walang kapalit. Para pagkatapos kong magawa yung dare, ang sarap ng kuwentuhan. 'yun lang yung nagpapaastig dun wala nang iba. Bali PE class ko noon at maraming gamit ang nakakalat. May nakita ang kaibigan ko na isang pares ng tsinelas na nakatiwangwang lang sa sahig. Sabi niya kunin ko raw at ibigay ko sa kanya. Eh di kinuha ko at sinuksok sa bag. Tuwang-tuwa kami may bago na siyang tsinelas. Hindi tumagal may isang lalaking panay ang halungkat sa mga bag na nakakalat. Kabadong-kabado ang mukha niya at hindi mapakali. Naiiyak na siya at puro mura na ang lumalabas sa bibig niya. Kilala ko na kung sino yun - siya yung may-ari ng tsinelas na yun. ampota. Nung umalis siya, nilabas ko na yung tsinelas sa bag ko at nilapag na lang yun sa sahig. bahala na kung ano mangyari.... Ilang araw ang lumipas nasira ang cellphone ko dahil nabuhusan ng mantika ng itlog.

Bobo ako mag-isip ng bagay na ireregalo. kaya ang palagi kong ginagawa na lang gagawa ako ng isang bagay na ikatutuwa niya at talagang hindi niya makakalimutan. nafeature ang kablock ko sa Candy Magazine at inanyayahan niya kaming bumili. Candy...nakakita na ako ng ganoon sa bahay at wala akong mabasang matino. Hindi yun yung magazine na babasahin ko gabi-gabi. Pero kahit papano gusto ko ring makita yung mukha ng kablock ko dun. Titingnan ko na lang kung bumili si ate, kaso wala raw siyang balak. amp. kaya naisip ko, bilhin ko na lang yung Candy Mag na yun at papaautograph ko sa kanya. buti na lang panget ang issue ng FHM noon. atsaka para naman mabago yung mga magazine na binibili ko. Bali nung Christmas Party nung block namin, pinapirma ko sa kanya yung Candy Mag at tuwang-tuwa siya dahil first time niyang makaautograph....Ilang araw ang lumipas may nabasa akong blog entry galing sa kanya. ang ganda nung nakalagay tungkol sa akin, parang hindi ako. tuwang tuwa ako noong araw na iyon.

Teka. gagawa muna ako ng testimonial para dun sa gumawa ng testi sa akin kanina.

nasira yung cellphone ko

2007-12-28T14:47:00.000-08:00

buwiset na itlog yan...nasira tuloy ang cellphone ko...pero dati kapag nasisira cellphone ko...natatawa lang ako...ngayon...hindi.

crossover

2007-12-27T14:09:00.000-08:00

matatapos na rin ang 2007. di ko masabi kung dapat ba akong magsabi ng "Sa Wakas" o "Sana hindi pa matapos." pero kung ako ang tatanungin 2007 ang taon na pinakaemosyonal at punung puno ako ng pag-iisip.

nung mga bandang january pa lang, takot na takot na akong na bilang na ang ilalagi ko sa highschool. naging parte na ng katawan ko ang apatnapung mga kaklase kong nagtatawanan at gumagawa ng kalokohan sa loob at labas ng classroom. dito na rin namin nalaman na mag-iiba na rin kami ng pupuntahan sa college. iba-ibang tao na may iba-ibang pangarap. at kahit pilitin man naming mapunta kami sa iisang college, hindi talaga pupuwede.

februay - wala nagbirthday lang ako.

malungkot ako noong marso pero natutuwa rin. tapos na rin ang highschool at tapos na ang higschool. wala na ang mga nakasanayan kong gawin, panibagong campus na naman ang mapupuntahan ko at kailangan ko na namang sanayin ang katawan ko sa lugar na iyon. maaga akong umalis noong graduation dahil kung tatambay pa ako kasama ng cboys baka di ko na magawang umalis pa at pagalitan na ako ng mga magulang ko. ginugol na lang namin ang mga oras namin na lumalabas kami palagi. biruin mo dalawang araw pagkatapos ng graduation-nagreunion na kami kaagad. ganun kami katindi!

ang mga unang araw ko sa college ang pinakanagbigay sa akin ng sakit ng ulo. ayaw na ayaw kong pumasok noon at hindi ko maadapt ang sistema sa kolehiyo. hinahanap-hanap ko pa rin ang mga highschool friends ko pero kadalasan mahirap talagang magkasamasama kami gawa na rin ng pagkakaiba namin ng mga schedule. ganun talaga. wala kaming magagwa. pero tuwang tuwa rin ako na nakabuo na naman ako ng mga bagong kaibigan sa kolehiyo. maliit kaysa sa dating barkada. di ganoon katarantado ang mga kalokohan pero maganda rin ang samahan. natutuwa naman ako at nagkakilala kaming lahat.

napansin ko rin na tumatanda na rin ako. di na rin ako masyadong ma-TV sa bahay. umiinit na rin ang ulo kapag nakikita kong magulo ang kuwarto namin, malas lang dahil wala kaming oras para linisin ito buti na lang at xmas break na! mas naging pala-aral na rin ako kumpara noong highschool. at marunong na akong mag-aral 3 days before ng longtest! dati kasi isang gabi lang bago ang longtest. natuto na rin akong gumawa na kaagad ng paper at hindi malapit sa araw ng deadline at mas lalo akong napikon sa mga groupworks ngayon sa college dahil di ko kilala minsan ang mga nakakagroup work ko.

nagkaroon na rin ako ng desisyon dahil sa nararamdaman ko. lahat kasi dati pinag-iisipan ko lang. logical thinker ika nga. di ako marunong magpadala sa damdamin. isa sa mga nagawa ko na rin sa wakas.

kahit andami pang bumabagabag sa isip ko katulad ng bakit ako naguguwapuhan kay Dwyane Wade o kung bakit mutiny pa rin ang ginagawa ni Trillanes e senador na nga siya. nananatiling nakakatuwa ang buhay ko. kapal! pero sa totoo lang, itong 2007 ang pinakagitna na yata ng pagtawid ko mula sa pagkabata papunta sa pagiging mas bata.

all the little things i did for you. in case you did not notice....

2007-12-23T05:37:00.001-08:00

for G.T.

kapag naPMS ka
alam mong sasayaw ako sa harap mo
kapag inaantok ka
alam mong ready ang balikat ko
kapag di mo na maubos pagkain mo
alam mong nagugutom pa ako
kapag gusto mong matawa
alam mong palagi akong may bagong joke na nakahanda
kapag may gusto kang sabihan na ayaw mo na ng math
alam mong ayaw ko rin ng math
kapag di mo alam kung paano ka uuwi
alam mong nandyan lang si fx
kapag kelangan mo ng kayakap
alam mong nandyan lang si teddeh
kapag galit ka at kelangan may hampasin ka sa braso
alam mong fflex na ang aking triceps
kapag gusto mong may kahawakan
alam mong nakahanda lang ang basa kong kamay
kapag gusto mong magcounter strike
alam mong maghahakot ako ng kalaro
kapag gusto mo ng juizy juice
alam mong makakalabas ako ng kinse pesos sa bulsa ko
kapag feeling mo mawawala ka sa isang lugar
alam mo na kung saan ka kakapit
kapag wala ka ng guwapong makita sa sec walk
alam mong nandyan lang si mel pante - nagwawala
kapag nakakita ka ng lalakeng magulo, maingay, malaki ang shirt, nakaslacks, at nakaleather shoes o nakapambahay
alam mo ng ako yun
kapag nangungulit na naman si T.L.
alam mong ayaw ko rin sa pagmumukha nun
kapag may gig ka
alam mong may fan ka nakikidnap sayo after mong tumugtog
kapag hihirit ka sa klase
alam mong hihirit din ako sa klase
kapag gusto mong magshopping
alam mong may tagabitbit na ng mga pinamili mo
kapag gusto mong mantrip
alam mong may pinagtitripan na ako
kapag gusto mong humingi ng payo
alam mong masasabawan ka sa mga sasabihin kong suggestions
kapag may nagsabi sayo na anorexic ka
alam mong may nasesexyhan sayo
kapag nagkasakit ka
alam mong tatawagin mo lang si john lloyd para bigyan ka ng biogesic
kapag gusto mong manood ng sine
alam mong may gusto ring manood ng sine kasama ka
kapag may nakakatakot na part sa isang sine
alam mong may sisigawan ka na at titilamsikan ng laway
kapag may gusto kang sabihin na kahit ano
alam mong makikinig lang ako
kapag gusto mong kulitin ako sa text
alam mong mapapabili ako ng load para makatext ka rin
kapag may gusto kang pagalitan
alam mong lagi akong may nagagawang mali
kapag gusto mong magmini shorts
alam mong naghubad na naman ako sa harap ng camera
kapag pakiramdam mong solid ang pangalan mo
alam mong may taong nagngangalang MELCHOR PANTE
kapag gusto mong magsimba
alam mong inaabangan ko na yung AMA NAMIN
kapag wala ka ng makasama
alam mong gusto kitang kasama palagi
kapag nalalabuan ka na sa mga nangyayari
alam mong malabo rin ako kausap minsan
kapag may kailangan ka
alam mong ako si Mel Pante.

yan na yung mga nagawa ko...di ko pa alam kong ano pa kaya kong gawin para sa'yo. kaya ka suwerte sa akin. at suwerte rin ako sayo

M.D.P :D

...im not cheesy, im just in love...:D

palipat-lipat

2007-12-10T08:07:00.000-08:00

isa ako sa mga Pilipinong napipikon sa mga kapwa Pilipinong umaalis ng Pilipinas para manirahan sa ibang bansa. Kahit hindi pa ako nakararating sa ibang bansa, para bang mabuburyong ako kung saka-sakaling patirahin ako sa isang bansang banyaga. Hindi ko alam kung bakit, pero parang ang pakiramdam ko parang nakadikit na sa akin ang pamumuhay sa Pilipinas at buhay Pilipino. Marami ngang nagsasabi sa akin na maypagkanasynalistiko at makabayan ang aking pagkatao, sumasang-ayon naman ako. Una, nasa wikang Filipino ang aking blog at pangalawa, hindi ako makatulog noong natalo si Pacquiao kay Morales.

Para ba kasing ang saya-saya rito. Narito ang karamihan sa mga kaibigan ko at mga kapamilya ko. Wala akong kakilalang kapamilya na naninirahan sa ibang bansa pero may mga ilang kaibigang pamilya ang kakilala kong nakatira na sa Australia at Canada. At pagkatapos nilang manatili roon ng ilang araw, mangingiyakngiyak silang nagnanais na makabalik at manirahan mula rito sa Pilipinas.

Bakit nga ba nila gustung-gustong lumipat ng ibang bansa lalo na sa mga 1st world countries katulad ng Estados Unidos. Madalas na sagot ang napipikon na ang ilang Pinoy sa pamamalakad ng pamahalaan natin dahil sa corruption at katiwalian. Padagdag nang padagdag ang krimen at palagi na ring nababalita ang pangit na imahe ng mga Pilipino na tamad at walang pagpapahalaga sa edukasyon. Isa pa ang hindi mapigil na pagtaas ng mga bilihin at pagkulang ng mga bakanteng trabaho. Sadyang mahirap nga ang buhay sa Pilipinas kaya ang hirap pa ring isipin na nakangingiti pa rin ang isang Pinoy sa kabila ng lahat ng ito.

Pero kung ako ang tatanungin...ayokong umalis ng bansa. para mag-aral, pupuwede pa. Pero ang manirahan...hindi talaga.

***

Naaasar ako paminsan kapag pumupunta kami sa bahay ng lola ko. Ang gulu-gulo kasi doon at labu-labo na ang mga tricycle doon. Ang kapal ng usok at ang dumi-dumi ng kapaligiran. Hindi ko alam kung paano natitiis ng lola ko ang manirahan doon. Kaya ako, kapag alam kong pupunta kami sa lola ko, ayaw na ayaw kong ako ang magmamaneho ng kotse.

Naiinis talaga ako dahil kaya naman ng lola ko na lumipat ng matitirhan na mas maayos sa lugar na iyon. Ang kinapipikon ko pa, palagi pa niyang pinupuna ang mga tao roon na walang disiplina at walang pakealam sa kapwa-tao. Hindi siya nagsasawang pumuna sa kanilang pagkakamali, gayung puwede na siyang umalis sa lugar na iyon at hindi na makasalamuha ang ibang tao.

Ilang beses ko na siyang diniretso na sana lumipat na siya ng ibang lugar na matitirhan. Pero doon pa rin niya gustong tumira. Tuwing nandito nga siya sa bahay namin, mas gusto pa niyang umuwi roon kaysa sa matulog ng ilang gabi rito. Hindi ko alam, ganoon siguro ang mga matatanda, hindi mo na malaman kung ano ang trip nila sa mga buhay-buhay nila.

Kung ako ang lola ko....lilipat ako sa ibang lugar. Bakit ko kailangan magtiis sa ganoong lugar kung kaya ko namang tumira sa isang lugar na mas maayos at mas malinis kumpara sa ligar na iyon.

bahay-bahayan

2007-11-28T02:52:00.000-08:00

gusto ko sa bahay ko. kasi may pagkain at may masarap na tulugan. may computer, tv, dvd player at banyo. simple lang naman. 2 floors. 3 bedrooms. at 100% entertainment ang bahay namin. di kasi kami tahimik sa bahay. palaging may nagkukuwentuhan, palaging may nagbabayangan. palaging may diskusyon na nangyayari. kaya ayaw kong masunugan. parang ang hirap isipin na nilalamon ng apoy ang lugar kung saan mo pinapalipas ang araw mo.

mayroon akong mga kaibigan at kakilalana sobrang hirap puntahan ang bahay nila. hindi naman sa malayo ang bahay nila, ang problema lang, napakaraming pasikut-sikot sa bahay nila at ang dami mong kailangang tandaang mga liko para lang makapunta sa bahay nila. minsan natatawag ko na "karimlan" ang kinatatayuan ng kanilang mga bahay kasi sobrang maliligaw talaga ako kung saka-sakaling mapunta ako sa bahay nila. minsan hinihiling ko na sa kanila na lumipat na sila ng bahay para naman madalian ako sa pagpunta sa kanila. (kung matripan kong pumunta sa kanila)

mayroon namang mga bahay ng mga kaibigan ko na gustung-gusto kong puntahan. para silang mga second home na sa akin. kapag wala akong magawa minsan, doon ako pumupunta sa kanila. wala lang, para tumambay o minsan makikain - lalo na kapag ginugutom na ako. madalas pa nga, kilala na rin ako ng mga magulang nila, pati mga katulong nila. ganoon kalupit. minsan nga naaawa ako sa kanila, kasi kapag wala akong magawa, bubulabugin ko na lang sila at walang silang magagawa kundi asikasuhin ako.

napakaraming klase ng bahay. may bahay na simple lang. mayroon namang madisenyo. may bahay na mabintana. may bahay na kulay pink, blue, red, yellow, aquamarine, lavander, light pink at kulay tae. ang laki-laki ng gate. walang gate. may parking area. walang parking area. may garden. walang garden. may senti room. may i love this room room. ang kitid-kitid ng daanan. ang lawak-lawak ng lakaran. may malayo sa gate. may sobrang lapit sa tarangkahan. maraming kotse. bahay na may basketball court, may football field, may tennis court, may billiard table, may pingpong table. bahay na may computer, bahay na may dalawang computer at isang laptop. maappliances. mafurniture. mapaintings. madingding. maraming babasaging bagay. maraming mamahaling bagay. maraming instrumento. may mga sapatos sa paanan ng hagdan. yung kusina sa ilalim. hagdan ang unang sasalubong sa'yo. bahay na maayos. bahay na magulo. bahay na magulo pero astig. bahay na puro pasikut-sikot. bahay na may elevations. bahay ng langgam. bahay ng bubuyog. bahay ng giraffe. bahay ng pilandok. bahay na puro pinto. bahay na may mga secret rooms. may dalawang dining room. may praying area. may playground. may "this is where we make our children" area. may swimming pool. may fishpond. may kural ng baboy, paanakan ng manok. bahay na may clinic, may talyer, may bahay aliwan. may home entertainment area. makabinet. puro libro. puro pusa. puro aso. puro daga. puro anay. puro butiki, paru-paro, kamaro, grasshopper. bahay na binabaha. bahay na mataas. bahay na nasa bundok. bahay na nasa tabing-dagat. bahay na nasa burol. bahay na nasa kanto. bahay na nasa dead-end. bahay na mansion. bahay na skwater. bahay na pinilit na lang maging bahay. bahay na 70's. bahay sa project 8. bahay sa catanduanes. bahay na makahoy. bahay na masemento. bahay na puro marmol. may puno sa gitna. bahay na mailaw. bahay na madilim. bahay na may tindahan. bahay na may karinderya. bahay na may tambay sa tapat. bahay na may lolo sa labas. bahay na may security guard. bahay na may terasa. bahay na walang kuwarto. bahay na walang banyo. bahay na walang kusina. bahay na walang sala. at bahay na walang nakatira.

pero kahit ano pang bahay na makita mo. bahay na mabisita mo. babalik at babalik ka pa rin sa bahay na tinitirhan mo.

may tanong ako

2007-11-02T07:06:00.001-07:00

ano ang mas gusto mong makita...

MGA ITLOG NA BASAG AT NAKAKALAT SA KALYE,

o

MGA BALOT NA BASAG AT NAKAKALAT SA KALYE?

***

kapag naglalakad

2007-10-30T04:41:00.000-07:00

ang haba haba ng nilalalakad ko araw-araw. anlayo kasi ng bahay namin sa gate ng village tas yung village namin nasa loob pa ng isang village at malayo rin yung gate ng village na yun sa village namin. ang layu-layo tuloy ng nilalakad ko tuwing papasok ako ng school kasi nagcocommute lang ako. pero kahit malayo parang nagiging malapit na rin kasi palagi kong nilalakad at kahit papano exercise ko na rin yun tuwing umaga.

madalas din kapag naglalakad ako, dun ako nakakaisip ng malalagay sa blog ko. parang nagninilay-nilay din ako kahit papano habang naglalakad ako. minsan naiisip ko kung ano kaya kung paru-paro ako o linta. o kaya naman kung baket palaging may hati ang kalye na dinaraanan ko sa village namin. madalas, naaalala ko ang mga nangyari sa buong araw. kung ano nagawa kong mali, kung may nagawa ba akong tama, kung may naaalala akong joke na nakatatawa. inaalala ko at binabalikan. parang sinusubukan kong iplay back lahat ng nangyari.

naglalakad ako sa UP, sa may sunken garden kapag pauwi na ako kapag gusto ko yung nangyari sa buong araw. masarap kasing magdrive drive dun dahil sa mga puno sa tabi kaya masarap ding maglakad-lakad dun. kadalasan nga lang maraming nagppda dun sa damuhan kaya nakakailang minsan. madalas may mga nagjojogging at minsan may mga tumutugtog ng instrumento. pero di ko alam kung bakit ko gustong maglalakad-lakad dun. una tumutagal ang oras na makauwi ako at pangalawa, medyo delikado dun lalo na kapag gabi. ewan ko nga e. pero naglakad na ako dun ng alas onse na mag-isa. literal na mag-isa kasi wala akong nakikitang tao sa paligid. pero ang sigurado kapag may masayang nangyari sa buong araw ko, bababa ako sa UP at maglalakad papuntang commonwealth.

naglakad ako kanina sa UP...

***

ang buhay ay parang paglalakad. nakadepende sa tao kung paano niya gustong maglakad. may mga sumisipol habang naglalakad, may mga nag-aalog ng barya, may mga nakapayong kahit di umuulan, may mga dura nang dura, marami. iba ibang ugali, iba ibang personalidad, iba-iba ang hilig kapag naglalakad. iba-iba mamuhay.

may mga ibang mabagal maglakad, may iba naman sobrang bilis. ganun din syempre sa buhay buhay ng tao. may mga iba pakiramdam nila ang bagal bagal ng araw, mga iba naman nabibilisan sa araw nila. may iba namang kapag nadapa, tumatayo kaagad. may mga iba naman namimilipit sa sakit. iba iba ang tao kapag nasasaktan. may mga iba emo, may mga iba wala lang deadma, may mga iba naman iniinda yung sakit pero sa totoo lang hindi na rin nila kayang tiisin. pero ang importante kung sakasakaling madadapa habang naglalakad, magpapatuloy pa rin hanggang sa paroroonan.

***

nagbasket kami dating cboys noon. kaso di ko na maalala kung sinu-sino kami. naglaro kami sa isang court na malayo sa bahay ni bibbo, yung phase 4. eh walang magsusundo sa amin, kaya sabi na lang namin na maglakad na lang. kaso sobrang layo nun, taas baba pa, at pagod na pagod na kami noon. pero sabi ni lloyd, umiigsi daw yung nilalakad kapag may mga kasama kang naglalakad. at naglakad nga kami pauwi, nagkukuwentuhan at nagtatawanan at para ngang umigsi yung paglalakad namin.

***

ang saya nga ng may kasama palagi. kakuwentuhan, o kasama sa kalokohan, parang dumadali ang lahat. minsan di mo napapansin kung gaano kahirap mabuhay pag nandyan sila. mga kapamilya, kaibigan at mga malalapit sa atin. sabi nga ni Kristo, walang taong nabubuhay sa isla.

ang saya maglakad. kahit minsan nakakatamad, maganda rin na minsan naglalakad-lakad. leisure walking ika nga. kahit papano nagagamit mo yung tuhod mo at nakakapayat din ng katawan. pero ang masaya, kapag hindi mo napapansin ang paglalakad mo, pag lingon mo ang layo na pala ng nilakad mo. anlayo na rin ng pinagdaanan mo.

I am a slow walker, but I never walk backwards.

looking for a story teller

2007-10-28T09:18:00.000-07:00

isa na siguro ako sa mga pinakamakuwentong tao sa mundo. palagi kasing kapag may nangyaring bago sa akin, kinukuwento ko sa mga kakilala ko. kahit anong maisip ko na puwedeng ikuwento, kinukuwento. mula sa pagkamatay ng lolo ko, sa lovestory ng katulong namin, ang aking hometown na project 8 pati na rin ang pinagmulan ng pilat ko sa may kaliwa kong pisngi, kaya kong ikuwento. kahit hindi naman ganoon kaganda ang talambuhay ko, parang pakiramdam ko nagiging makulay kapag kinukuwento ko. minsan nga pag kinukuwento ko ang mga nangyayari sa akin, inaanimate ko na parang bumabalik ako sa mga pangyayari. ang saya-saya rin kapag natatawa sila sa mga kuwento ko. para akong makapangyarihan na kahit papano sa simpleng pakikinig nila, nagpapangiti sa iba. kaya ako kuwento lang nang kuwento. salita lang nang salita.

The shortest distance between two hearts, is a story.

pero nitong mga nakaraan. napansin ko ring napapagod na ako sa kakakuwento at kakasalita. pakiramdam ko nangangawit na ang panga ko araw-araw. kahit masaya, nakakapagod din pala. kaya minsan, napapahanap ako ng mga taong sila naman ang magkukuwento sa akin at sila naman ang salita nang salita. yung bang ako naman ang makikinig, ako naman ang tatawa kung nakakatawa ang kuwento nila at ako naman ang mag weweh kung sakasakaling corny ang joke nila. kahit ang masayang gawain, nakakapagod din. minsan gusto mo iba naman ang gagawin mo.

some poem

2007-10-21T09:04:00.000-07:00

(untitled)

gusto kong lumipad
dahil ayaw ko ang dagat
ayaw ko ang mundong hindi ko naaaninag

sa himpapawid
tanaw ko ang lahat
alam ko kung uulan
alam ko kung maaraw

sa dagat baka hindi ko malaman
kung kailan mauulanan
kung kailan maaarawan

ngunit kung magsawa na akong lumipad
sisisid na ba ako sa dagat
paano kung pagtanaw ko sa baba
lupa na ang madadatnan
at di ko na alam kung saan
ang dagat

can i share...

2007-10-17T06:19:00.000-07:00

Gabi na pero ayaw ko pang matulog. Nag-iisip ako ng puwedeng malagay na entry sa blog ko. at naalala ko may nagpapagawa nga pala sa akin ng isang entry. Gusto niya kasi na mabanggit pangalan niya sa isa sa mga entry sa blog ko. tapos biglang naiba, gusto niya buong entry sa kanya lang. hindi ko alam kung ano ang pumasok sa utak niya at gusto niyang magkaroon ng sarili niyang entry dito sa blog ko. kungsabagay marami na rin akong mga taong fineature sa mga entry ko kaya sige pagbibigyan natin ang hiling ng kaibigan ko. kaya kung ikaw man ito o hindi ikaw, sit back and relax at medyo mararami itong ilalagay ko.

Umalis ako ng bahay noon para kumuha ng exam bago magsimula ang mga unang araw ng pasukan sa kolehiya. Hapon noon, medyo mainit, at medyo excited na akong makita ang mga bagong taong makikita ko araw-araw sa paaralan. nagkausap-usap muna kami ng mga dati kong kaeskuwela sa isang sulok ng pasilyo at pagpasok ko una kong nakita ang isa na ata sa pinakacute na taong nakita ko. grabe ang taba niya. sabi ko kung kablock ko ito kukulitin ko 'to sobra. hehe. naupo na ako sa upuang inassign sa akin at katabi ko ang isang schoolmate dati. puro kami kuwentuhan at may isang babae sa harapan ko na parang naiirita na sa amin. pinansin ko yung babaeng yun at laking gulat ko. MAY ACCELERATED AKONG KAKLASE! mukha talaga siyang 15 years old na babae sa unang tingin. dahil medyo maliit siya at hindi ganun nabiyayaan ng taba ng Diyos. Ang tingin ko sa kanya noon, sobrang talino niya na kahit bata pa lang siya nagawa na niyang makarating ng kolehiyo. pero di ko masyadong naalala ang mukha niya noon kasi nasa harap ko siya't nakatalikod sa akin. sobrang saya ko noong exam na iyon dahil nagpapaunahan kami ng kakilala ko sa pagsagot sa exam. at iritang irita ang mga tao sa paligid namin lalo na yung sinasabi kong babaeng accelerated. akalain mo magiging malapit ako sa babaeng yun! at doon nagsimula ang pagkakaibigan namin.

Ateneo College. ang sarap ng pakiramdam noon na sa wakas na sa huling punto na ng pag-aaral ko sa Ateneo. kungbaga ito na yung huling sabak sa lahat ng kalokohan, paghihirap at saya na mararamadaman ko bilang isang estudyante. orsem noon at napakainit ng panahon. wala akong masyadong kinakausap pero pinapansin ko ang lahat ng tao. Tinitingnan ko palagi yung pinakacute kong kablock lalo na kapag ineexplain niya yung pangalan niya. at natutuwa rin ako sa kanya noong naglilibut-libot ako sa campus dahil tumatakas siya sa pagtakbo. at kasama niya....yung babaeng accelerated. palagi kasi akong nasa likod ng pila, at palagi naman silang pumupunta sa likod para tumakas. nakakatawa sila kasi ayaw talaga nilang tumakbo. at ito pang si accelerated student ang promotor. kabata-bata pa...andami ng kalokohan. pero naisip ko rin na kung makakasama ko itong babaeng ito, kaya naming pasabugin ang buong paaralan. hahaha. kaya sinabi ko sa sarili ko na magiging kaibigan ko yung dalawang yun...si cutie tummy at si accelereated girl. inadd ko sa ym ang lahat ng kablock ko. yun dapat ang plano kaso sobrang dami tinamad na ako, kaya si accelerated girl na lang at yung isang kakilala ko na noong hs. bahala na silang mag-add sa akin tinatamad na ako. dito kami unang nag-usap...sa YM. at tandang tanda ko pa na sinabi niya sa akin na ichichicks niya lahat ng babae sa block namin. at kinabukasan pagpasok sa school, tuwing nahahanap ko siya sa school sinisigawan ko siya ng TIBO. bali hindi na siya si accelerated girl. si TIBO na siya. tas sisigaw siya pabalik ng HINDI AKO TIBO.

Dahil di ko na talaga maalala pinaggagawa ko minsan, di ko na rin maalala kung paano kami laging nagkukuwentuhan. lahat ng kaibigan ko, hindi ko talaga alam kung paano kami naging click sa isa't isa. pero nalaman ko sa kaibigan niya na galit na galit pala siya sa akin noon. kasi ang ingay ko raw. natutuwa naman ako kasi magkasundong magkasundo kami kahit noon galit na galit siya sa akin. mula noon palagi na kaming magkakasama sa breaks. pinapanood ko palagi ang PE class niya, at pinapanood din niya PE class ko. pero pinapanood ko PE class niya kasi SOBRANG SEXY NG MGA KAKLASE NIYA. at kapag natapos na yung klase namin ng maaga, magliliwaliw kami kung saan saan at madalas mapagtitripan namin kasama ng iba naming blockmates at inampong blockmates ang VIDEOKE. pero bilib ako sa kanya kasi kadalasan pinapabayaan ako ng mga kaklase ko kapag gumagawa na ako ng sarili kong mundo. pero siya nakikisabay lang sa akin. lalo na kapag sumasayaw ako, nakikiduet na rin siya. para kaming dancing partner na hindi marunong sumayaw. sa asaran din hindi magpapatalo itong babaeng ito. dalawa lang ang nakakabara sa akin. at hindi ko na sila nakikita madalas. pero noong dumating itong babaeng ito, may nakakabara na naman sa akin. buwiset. pero ayos lang. masaya naman siya kaasaran kasi hindi siya napipikon.

Ang pinakagusto ko sa kanya, maganda siya pero hindi niya alam. haha. ang dumidumi ng kuko tapos hindi pa nagsusuklay. akala ko na lahat ng babae may kaaretehan sa katawan nila. nabali ang paniniwala ko noong nakilala ko siya. ang problema napagkakamalan tuloy siyang lalaki. pero alam ko may pusong babae talaga ang babaeng ito. oo nga pala. nakasuntukan ko na itong babaeng ito. ansakit kasi sumipa, tapos nung susuntukin ko siya dapat sa balikat niya, bigla siyang umiwas tas umamba yung ulo. kaya yun, sapul pisngi niya. pero hindi siya umiyak. ako pa nga ata yung umiyak kasi di ako makapaniwalang may masusuntok ako sa mukha na babae. ako rin ang father figure niya sa school. kapag may umaapi sa kanya ako ang tagapagtanggol. kapag may nagkakagusto sa kanya na panget, ako ang tagasindak. kapag may nagugustuhan siyang lalake ako ang tagasuporta. kapag nahihirapan din kami sa mga lessons namin o idea na pag-uusapan sa mga papers o magbabasa lang ng paper na gawa ng isa...kami kami rin ang nagtutulungan. at kapag kailangan namin ng kakuwentuhan, senti man o kalokohan, love problem man o joke time. at dahil ako ang father figure ako dapat ang nagseset ng example sa kanya, kaso ako palagi ang nasasabihan ng magpakatino at mag-ayos. minsan kasi lumalakas na boses ko akala ko mahina pa. pero thankful ako at nakilala ko siya, kasi marami akong nalalaman na hindi ko nalalaman dati.

TRIVIA: kilala niya pala noon pa ang isang kaklase ko noong highschool. nakakatuwa pa may isang pic na nakabrief kami at nakita na pala niya ako nun. pero hindi pa kami nagkakakilala. hahah astig.

how 'bout now?

>:)

2007-10-14T09:07:00.000-07:00

mukhang nagkatotoo na nga.

iniisip ko palagi na wala na yung cellphone ko. una kasi ayoko gamitin at ayokong may bumubulabog na lang bigla sa akin. kaya dahil ayoko talagang gamitin at ayoko namang sadyaing sirain ang cellphone ko, hinintay ko na lang yung panahon na kusang masisira na talaga yung cellphone ko.

naiwan ko sa pants ko ang phone ko. at medy sinipag ang aming katulong, nilabhan niya kaagad yung pantalon ko kahit na nakasabit lang sa likod ng pinto ng kuwarto namin ni kuya. hindi rin niya tsineck kung may laman sa loob ng bulsa ang pantalon ko. kaya basta na lang niyang pinasok sa washing machine at nilabhan at saka na lang niya nalaman na nandoon din pala ang cellphone ko. nalabhan din at pinatuyo.

walang 'ya.

sinubukan kong buhayin. pero mukhang wala na talaga. yun na siguro ang katapusan ng lintek na cellphone na yan.

ayoko na talaga. inisip ko lang na ayoko na talaga. pero ayaw ko namang sadyain. kaya naghanap ako ng pagkakataong magkaroon ng dahilan. at nagkaroon nga ng dahilan. at tuluyan ko na ngang sinabi na....AYOKO NA!

>:) - favorite smiley ko sa ym.

bad words

2007-10-09T21:38:00.000-07:00

alam ko talagang may sakit ako. nung monday nararamdaman ko nang sumasama ang pakiramdam ko at pagsapit ng martes, hindi ko na talaga kaya - nilalagnat na nga ako. pero nilalabanan ko. turo sa akin ng lola ko yun e, parang gumalaw pa rin ng normal kahit nararamdaman mo na yung sakit. pero talagang hindi ko na kaya, nanghihina at nanghihina pa ako at nanghihina. bumibigat na rin ang balikat ko at nagmamanhid ang mga binti ko. antagal ko na ring hindi nilagnat, nung summer pa. bronchitis ata yun. ngayon ko lang naramdaman na napapagod na rin ako pagkatapos ng 1st sem. pero nilalabanan ko pa rin.

napanood ko na rin yung My Sassy Girl. Maraming nagsasabi na maganda yung pelikulang iyon at sumasang-ayon naman ako pagkatapos ko ngang mapanood ang nasabing pelikula. kahit hindi ako panatiko ng mga love stories, nagustuhan ko rin kahit papano. ang ganda nung babae dun, tangina.

alam mo ba makapangyarihan ang mura. lalo na ang tangina. bukod sa pinapasama nito ang pagkatao mo, nagdadagdag ito ng "conviction" sa bawat sinasabi mo. parang mas nagiging totoo. halimbawa....

nagpakita ka ng isang drawing mo sa kaibigan mo...at tinanong mo kung maganda ba yung drawing mo...kapag ganito ang sinabi niya.

MAGANDA. MAGANDA YUNG GAWA MO.

napilitan lang yan...syempre para hindi ka mapahiya. ayaw lang niyang makasakit ng damdamin mo kaya kahit papano magpasalamat ka na rin at ganito ang pagkakasabi niya...

pero kung ganito ang pagkakasabi niya...

TANGINA!!!! ANG GANDA NIYAN. PATINGIN NGA ULIT!

nagsasabi na ng totoo yan. kailangan pa niyang gawing puta ang isang nanay para masabi na talagang maganda ang nagawa mong drawing. abangan mo palagi yung mura.

ito pang isa. yung mura rin nakadagdag pa ng iba pang kahulugan sa kanyang sinasabi. kumbaga magkaiba ang iniisip niya at sinasabi niya.

halimbawa...kapag tinanong mo sa isang kaklase mo kung crush ba niya yung teacher ninyo sa isang subject.

kapag sinabi niyang...

HINDI. GAGO KA BA?

totoo yan. hindi niya talaga gusto. at baka naman kasi hindi talaga kanais-nais yung mukha niya. maaring iba naman ang type niya, di natin masabi. pero ang tinutukoy ng salitang gago ang nagtanong.

pero iba na ang sitwasyon kapag ganito...

GAGO! HINDI.

crush niya yun. ayaw lang niyang aminin. yung tinutukoy ng gago yung tanong mismo. yun kasi ang una niyang reaksyon, nagmura siya, bago niya sabihin na hindi.

TANGINA! hindi ko na talaga kaya sinisipon na ako at inuubo. at PUNYETA may report pa kame bukas. BUWISET sa sabado magsusubmit pa kami ng project. GAGO! nakakapikon talaga. TANGINA!

akalain mo!

2007-09-18T05:21:00.001-07:00

kanina habang naghihintay sa laro ng ateneo at la salle bigla akong may naisip. dahil talagang nabuburyong na ako sa kahihintay dahil alas dos pa kami nandoon at alas tres pa magsisimula ang laro, sabi ko sa mga kasama ko: TARA BACKSTAB TAYO! Pero hindi ako nambackstab. nagkuwento lang ako nga mga ginawa ko sa kanya o mga sinabi sa kanya, pero ni isang lait o ultimong bahid ng poot, wala. alam kong may pagkasademonyo ako, aminado ako.

MASAMA ANG DEMONYO PERO MAS MASAMA ANG SUMUNOD SA DEMONYO.

ansaya kaya mangbackstab. alam ko masama pero parang kapag galit na galit ka dun sa tao, yung bang hyped ka na talaga, tuloy-tuloy na ang labi mo kasasabi ng mga galit sa taong iyon. Lalo na kapag galit na galit ka sa taong iyon, kunwari ang mga mayayabang, parang lahat ng alam mo sa kanya na ayaw mo, doon mo malalabas. ang hirap din kasing tiisin ang galit sa loob, paminsan kailangan mong ilabas. iyon nga lang tanggap ng lahat na masamang gawain ang pambabackstab pero tanggap na rin natin bahagi na rin ng ating pagkatao ang pambabackstab.

Mahirap makahanap ng taong hindi mo talaga mababackstab. parang kailangan niyang maging sobrang bait at wala talagang mali sa pagkatao niya. halos lahat yata ng tao nabackstab na o nasabihan ng masama sa ibang tao. Siguro may pagkukulang din ang taong nababackstab kaya siya nababackstab.

Nalaman ko na rin dati na binabackstab ako. lalo na noong highschool. dati naiinis ako kapag nalaman ko. parang gusto kong sunugin lahat ng balat niya. pati libag niya gusto kong gawing usok. pero napag-isip-isip ko rin na ganoon lang talaga ako. madalas ko kasing naririnig na binackstab ako dahil mayabang ako, snob, magulo, suplado, maingay, maitim, jologs, at guwapo. wala akong magagawa kung ganoon talaga ako gumalaw. nakanasanayan na siguro ng katawan. mula noon, tinatawanan ko na lang kung nalaman kong binackstab ako. alam ko na rin siguro kung ano ang sinabi nila tungkol sa akin. di lang siguro nila kilala ang isang mel pante.

pero akala ko sobrang sakit na kung malaman mong binabackstab ka. hindi pala. ito ang mas masakit.

kanina lang pauwi ako, napag-usapan ng mga ilang kakilala ko ang isang kaibigan ko. marami raw siyang nagawang mali at nagkamali siya ng ginawang desisyon. (ginagawa kong hindi ganoon kalinaw kung sino at ano ang mga sinabi para di ninyo malaman) naiinis ako. akala mo kung sino magsalita. hindi na lang ako umimik. pero nakakapikon talaga. alam ko ang kakayahan ng taong iyon. masyado silang nagmamarunong.

ito pang isa. naalala ko lang. ito backstab talaga, di lang basta simpleng usapan. may mga kakilala rin ako na binabackstab ang isang taong malapit sa akin. sinasabi kong malapit dahil mahigit apat na taon ko siyang nakasama at talagang kaibigan na ang turingan namin kahit malayo ang agwat ng edad namin. guro ko siya noon, at isa siya sa mga gurong naging malapit sa akin. bueno, inaasar siyang bakla at magnanakaw lang naman ng mga kakilala ko. BAKLA AT MAGNANAKAW. hindi ko na rin noon matiis. gusto ko na talagang magalit. pero parang pinipigilan ko ang sarili ko. nauunahan ng lungkot ang galit ko. masakit syempre. ang hirap makinig sa mga pangkukutya ng mga tao sa isang kaibigan. naiinis talaga ako.

huwag mong patayin ang isang ina kung gusto mo siyang magdusa. patayin mo ang kanyang anak sa harapan niya.

***

natalo ateneo sa la salle?!?!? ano ba yan. dalawang beses natalo at sa pangatlong pagkakataon...nasilat! buwiset. buti na lang natapos ko na yung homework ko para bukas. aral na lang sa physics at pupuwede na akong matulog.

happy birthday gaja!

ano tagalog ng salitang random? Kahit ano?

2007-09-15T16:42:00.000-07:00

ang aga ko nagising ngayon. nakatulog na lang ako kagabi nang hindi ko namamalayan. pang-apat na beses na yatang nangyari ito noong mga nakaraang linggo. nakakatulog na lang ako, hindi ko napapansin. hindi ko tuloy napatay yung computer at yung ilaw. tsk. may nangyayari yata sa akin na hindi ko napapansin.

may mga nakikita akong wala pala. isang gabi kumakain ako ng nilagang baka, akala ko may saging na nakasahog. wala pala, karne lang pala iyon. noong isang araw naman akala ko nakita ko yung mga kaibigan ko sa isang lugar at pagpasok ko wala pala sila roon. isang beses naman akala ko may salitang "nakakalibog" sa binabasa ko, "nakabilog" pala ang nakalagay.

tuwing tinatanong ko sa ibang tao kung ano nangyayari sa akin, nasstress daw ako. hindi pa naman ako mabilis mapagod. matagal pa akong mapagod tuwing nagbabasket pero antagal ko na nga ring hindi nakakapagjogging. sabi sa akin kung pagbagsak mo sa kama, nakakatulog ka na agad, sintomas nga iyon ng pagiging stressed. pero palagi naman akong ganun. at pag nakakakita raw ng mga bagay o pangyayari na hindi naman talaga nandoon, lumalabo lang ang mata ko. pero 20 20 pa rin ang vision ko sa pagkakaalam ko at hindi ko pa kailangan magsalamin.

isa sa mga gusto kong pelikula ang A Beautiful Mind at Fight Club. Sa A Beautiful Mind, may isang doctor ng math na sobrang talino at sa sobrang talino niya nabaliw siya. Sa Fight Club, tungkol sa isang lalaking hindi makatulog at gumawa ng grupo kasama ng lalaking nakasama niya sa isang bar na magsusuntukan lang hanggang sa may mabugbog. Sa parehong kuwento nakakakita rin sila ng mga taong akala nila buhay sa paningin nila pero hindi naman talaga siya totoo o nabubuhay.

ang katotohnan ay isang kasinungalingang sinang-ayunan nating lahat
(a truth is a lie that we all agreed upon.)

ansaya kahapon. birthday ni gino. basket at kumain sa wok dis way. at syempre nanggulo na naman ang mga cboys sa wok. pero masaya pa rin. ang pinakamasayang grupong nasangkutan ko. sana talaga magkaroon ng pagkakataong magkakasama ulit kaming lahat. saya siguro nun.

kung sakasakaling managinip ka na masaya at paggising mo, hindi mo na maalala, matulog ka ulit.

sabi ni Bo Sanchez bagalan daw natin ang ating buhay para marinig ang boses ng Diyos. Sabi naman ng mga Religion teachers ko noong Highschool, "Silence is the language of God." Sabi naman sa Days With The Lord, "Tanggap lang nang tanggap." Iba-iba ang sinasabi ng mga pastor, pari tungkol sa paniniwala. Nang minsa'y sinama ako ng isang kaibigan ko para magbible study, marami rin silang interpretasyon sa Panginoon ma medyo kakaiba sa paniniwalang katoliko. Mga born-again kasi sila, pero naniniwala pa rin sila kay Hesukristo, mga Kristiyano rin sila. Mormon ang katulong namin sa bahay at medyo brutal ang kanilang misa, inaabot yata ng 3 oras. May kavillage din akong muslim at may mga oras na humihiwalay siya sa amin para magnilay-nilay kay Allah. Wala pa akong nakikilalang may paniniwala sa Buddhimo, Shintoismo, at Hinduismo. Ang daming paniniwala ang nanganak sa mundong ito. Minsan naisip ng kuya ko na papano kapag namatay ka at pagkatapos nalaman mo yung paniniwala mo pala mali. May isang totoong paniniwala at Diyos, papalitan mo ba ang paniniwala mo kung ganoon. Dati naman naisip ko na may isa talagang Diyos na pinagmulan ng lahat, iba-iba lang ang interpretasyon nating sa kanya.

basta Ikaw Lord...

argh! marami pa akong inaasikaso sa school. ayaw na ayaw ko nang makarinig ng paper at report. nababanas na rin ako sa group work. pero nasasayahan na rin akong pumasok.

bago ako matulog

2007-09-10T06:13:00.000-07:00

bago ako matulog, ilagay ko muna yung mga ilang bagay na napag-isip-isip ko...

una. tuwang tuwa ako sa nakaraang produksyon sa Tanghalang Ateneo na TABAKADA. masarap pa rin ang pakiramdam na umaarte sa harap nang maraming tao at kahit alam mo na nagmumuka ka ng gago sa harapan ng madla, sige lang basta naririnig mo yung mga tawa nila. Hindi na ako makahintay sa susunod na produksyon na Cymbeline.

ang sarap ng pakiramdam lalo na doon sa taong iyon na parang...paano ko ba sasabihin...TOUCHED. natouched ako. sa mahabang panahon, naramadaman kong matouch haha. hindi yung literal basta yung touch na ganoon. Tuwang-tuwa ako sa ginawa niya sa akin. hindi ko na sasabihin ang pangalan niya. akala ko kasi wala akong makikilalang ganung tao pero nagkataon na mayroon pala. Nahihiya naman akong magpasalamat sa kanya pero gusto kong suklian yung ginawa niya sa akin. Dahil pa roon, mas lalo akong nahimok gawin ang mga nais kong mangyari sa aking buhay. ayaw ko mang magpakasentimental pero hindi ko talaga akalain na magagawa niya iyon.

gusto kong magpasalamat sa mga nanonood sa akin...sina nanay, pauline, ate, kuya, ate dekay, yogi, ken, ranny, bjorn, walter, sam, gelo, marco, guada, (2 times pa) sandra, sev, alec, (3 times haha) katsy at paolo. maraming salamat. di kasi likas sa akin na mang-imbita na may manood sa akin at nagbayad ng 100. hindi talaga ako nag-iimbita ewan ko kung baket...tinatamad ata ako. pero salamat din at nag-abala kayo sa akin. at sa mga nanood na di ko kakilala, salamat.

pangalawa. ngayon ko natutunan magpahalaga ng gamit.

pangtalo. natutunan ko na ring mag-aral ng tatlong araw bago mag longtest. ngayon lang ako naniniwala na hindi talaga uubra ang mag-aral overnight.

pang-apat. uhm ehwan ko

panlima. wala na akong gustong sabihin. gusto ko lang talagang magpasalamat sa mga nanood.

ang sakit ng ulo ko

2007-08-17T08:55:00.000-07:00

teriyaki boy kanina. ang sakit ng ulo ko - katatawa. kasama cboys. parang 'di na ako sanay tumawa nang ganoon. yung tawang akala mo hindi ka na makatatawa bukas. yung tumatawa ka na kumakapit sa tiyan, at hindi ka makatayo nang diretso. as usual, ang gulo na naman kanina. andun si: dans, gino, lasam, ryan, ken, go, pec, gaja, samson, cj, pitoy, at si walter na yung nagyaya, pero nalate din. kain, kain, kain. kanina nga lang hindi ako makaihi kasi yung bata kanina antagal sobra sa banyo. grabe.

lasam: ano oorderin mo?

dans: parang gusto ko ng sushi

lasam: (binato yung susi ng koste) o eto. sushi ng kotse.

hahahahaha!!!!!

***

wala akong maisip na ilagay...

ah ok. sige.

sabi ng tatay ko ang isa sa mga masarap gawin sa mundo ay ang manisi. yung bang ituturo at iduduro mo yung pagkakamali ng isang tao na pakiramdam mo lahat ng mga nagawa mo tama. yung bang kapag inisa-isa mo ang mali ng isang tao, parang napakatalino mo na at intelehente tingnan. isang magandang halimbawa nito ay kapag groupwork sa school.

para sa akin, ayaw ko ng groupwork. parang tensyonado ako kapag groupwork na minsan nag-aalala ako kung magiging matino ba ang presentation namin, ang ipapasa naming paper o ang gagawin naming project. minsan may tendency ako na akuin ang lahat ng gawain, minsan kasi may pag-iisip ako na kung sakasakaling pumalpak yung gawain mas gusto ko na sisisihin ko na lang sarili ko. pero nung highschool at grade school, talamak talaga ang sisihan kapag groupwork. kapag yung isang kagrupo e petiks sa gawain, madalas mababackstab, madalas masisisi kung bakit bumagsak yung ginawa nilang project. minsan naman, ang masisisi yung bossy na kasama. yung panay ang utos. kapag bumagsak din sila, sa kanya rin ang lahat ng sisi. Lahat ng groupwork na palpak nauuwi lang sa sisihan.

ito pang isa. kung nanonood ka ng news ngayon, pihado, tubig lang ang nakikita mo. bumabagyo kasi at bumabaha. na susundan pa ng mga mas malalang pangyayari katulad ng mga batang nakuryente, mga lasing na natabunan ng lupa dahil sa landslide, at mga pamilyang naliparan ng bubong ang bahay. lahat ng mga masasamang pangyayari na iyan, tiyak, sa MAHAL NA PRESIDENTE MASISISI. kahit hindi nila na VULCA SEAL ang mga bubong nila, palaging si MAHAL NA PRESIDENTE ang may kasalanan. kahit tumira na ang mga tao sa mga estero at binara ang mga ilog na nagdudulot ng baha, si MAHAL NA PRESIDENTE pa rin ang may kasalanan. pero ngayon, sinasama na rin ng mga tao si BF at ang MMDA. pero hindi nasisi ng mga taong ito ang sarili nila. pag nainterview sila, panay ang iyak at magsasabi ng linyang: "humihingi kami ng tulong sa MAHAL NA PRESIDENTE," o kaya naman, "MAHAL NA PRESIDENTE, kung nakikita ninyo ang aming kalagayan." ewan ko ba. pero natawa ako nang ininterview ang isang tagapamahala ng pumping station sa Manila. Sinisisi rin niya ang mga taong nagtatapon ng basura kung saan-saan, at si BF na galit na galit sa mga gumawa ng bahay sa mga estero.

ayos din ang sisihan ano? parang pingpong, o volleyball. pasahan lang.

balik tayo sa tatay ko. sabi niya sa sa aming magkakapatid na:

"Magsisi ka na sa una, para hindi ka na magsisisi sa huli."

ewan ko ba sa tatay ko kung saan niya napulot yang words of wisdom niyang 'yan. niloloko niya kasi ang katagang, "NASA HULI ANG PAGSISISI." oo na lang.

***

isa sa mga classic na usapan ng tatay ko at kuya ko. sinasabi naming classic dahil hanggang ngayon naalala pa rin namin bilang isang pamilya.

FATHER: KUNG HINDI KAYO MAG-AARAL NANG MABUTI, MAGIGING
TAGA-BALOT KAYO NG HOTDOG PAGLAKI NINYO!

BROTHER: EH PAANO KUNG LAHAT NG TAO NAG-ARAL NANG MABUTI,
SINO NA MAGBABALOT NG MGA HOTDOG?

FATHER: ...

ang lahat ng ito ay para kay Paulino

2007-08-14T03:35:00.000-07:00

ina yan. namimiss ko na naman ang lolo ko. isang dekada na rin noong namatay siya at maglalabang-isa na pagdating ng Nobyembre. Sandali ko nga lang nakasama ang lolo ko napatay pa. hanggang ngayon puno pa rin ako ng asar at pikon sa mga taong pumatay sa kanya (kung sinuman kayo) kumbaga nga sa isang balita karumaldumal ang kanyang pagkamatay at lahat ng iyon ay dahil lang sa simpleng inggitan. saan? tangina sa bakal lang naman...bakal sa talyer. amp! kasalanan ba ng lolo kung magaling siya sa bakal!!!

palagi akong nakaririnig ng kuwento tungkol sa lolo ko galing sa tatay ko o kaya sa lola ko. Lahat sila nakatutuwa at talagang madidikit sa utak mo kapag narinig mo. Kung paano nga nila sa akin kinuwento, ganoon ko pa rin nakukuwento sa iba. Ewan ko nga lang kung nakuwento ko na ito sa iba, pero kung kakilala mo ako, makinig ka at maganda ang mga kuwentong ito sa susunod na mga talata.

Isang inhinyero ang lolo ko katulad din ng tatay ko. Ang kaso hindi napasa ang legacay na iyon sa amin ni kuya. Mahirap lang ang lolo ko; 'di siya mayaman. Ang kuwento nga sa akin, pulot nang pulot daw ng kahit ano yun sa daan. Madalas bakal. Mula roon, gagawa siya ng mga bangko, o lamesa yari sa bakal. Hayup, may talent sa pagwewelding si lolo! Sa kakapulot nga raw niya ng kahit ano, nakakuha raw siya ng baka. Yung buhay na baka hah. at isang linggo, ang ulam lang nila ay puro baka.

Mabait ang lolo ko talaga. Mapagbigay! Kahit anong ibigay ko sa ka nya, report card man na bagsak, MOST DILIGENT, o kahit simpleng reply slip lang, bibigyan ka nya ng pera. lupit diba! madalas pa siyang may dalang pasalubong, laruan, pagkain, minsan pa nga tuta. Isa sa mga anak ng aso niyang babae na saksakang ng libog. Hindi ko pa siya makitang magalit sa pagkakatanda ko. Palagi siyang nakangiti, at ang isa pa! Napakagaling niya sa chess!

Kuwento ng lola ko na "One and Only" daw niya ang lolo ko. Grade school pa lang daw sila, noong panahon ni Yamashita, nagliligawan na raw sila. At ang lolo ko, panay lang ang ligaw hanggang sa mapasagot niya ang lola ko, at wala ng patumpik-tumpik pa, nagpakasal na sila. Pero, chickboy din ang lolo ko noong nag-asawa raw siya. Marami daw tumatawag na babae sa kanya noon sa bahay nila, at syempre galit na galit ang lola ko. Kasalanan ba niya na naging guwapo siya. Ang sabi pa nga siya ang "Elvis Presley" ng Project 8. at grabe ang ngiti niya, nakakatunaw...parang ngiti ko na seryoso, hahaha.

Ang tanging alaala ko lang sa lolo ko ay yung chessboard na binigay niya sa amin. Hanggang ngayon, inaalagaan ko pa rin; nasa kabinet. 'di na nga lang nilalaro kasi mayroon na kaming bagong chessboard.

Pinangalan ang kapatid kong bata sa lolo ko. Pauline ang pangalan niya...parang Paulino ng lolo ko. Kung naniniwala man ako sa reincarnation, siguro puwede. sabi ng nanay ko, katulad daw ng kilay ni Pauline ang kay lolo - kumukulot sa dulo kapag nagagalit o umiiyak. Kung ganoon pala, ang cute ng lolo ko noong bata siya.

Kung papipiliin ako, syempre gusto kong buhay ang lolo ko. Siguro, hinahatid niya ako sa Ateneo, kung buhay siya. Siguro, napakaraming langka sa bahay, siguro hanggang ngayon may mga aso pa rin kami sa bahay, at ewan, napakaraming siguro. Pero sana 'di siya namatay kung paano siya namatay. Sana mas disente, kung mayroon mang disenteng pagkamatay.

Ino. Aug. 29 19?? - Nov.22 1996

MEL and MEL

2007-07-30T18:17:00.000-07:00

melchor ang tunay kong pangalan. kaya nga ymid ko ay...meltyor. ang kaso yung mga kaklase ko nung highschool laging meltyor ang spelling nila sa pangalan ko imbes na melchor kapag may mga group work at presentations.

kalagian na sa mga tao ang nagtatanung-tanong ng mga pangalan ng ibang tao. malamang pano mo nga naman tatawagin yung tao kung hindi mo alam yung pangalan. ito'y isa lamang sa mga napansin ni mel pante sa mga taong nagtatanong ng kanyang pangalan.

"Mel, what's your real name..."

[sabay magalagay ng mga pangalan na katulad ng raMEL, MELanie at Dexter]

tapos sasagot ako ng: "Melchor."

SIYENTO PORSIYENTO NG MGA PAGKAKATAON SUSUNDAN ITO NG GANITO TANONG!

"Melchor! diba yung three kings/wise men."

ito na palagi ang kasunod niyan...babanggitin na yung tatlong hari na naligaw sa kakasunod ng bituin at napunta sa sasabsaban ng Panginoon.

"sino nga ba ulit iyon...Gaspar...and...and..."

PALAGING SI GASPAR ANG NAUUNA KESA KAY BALTASAR, EHWAN MAS GUWAPO ATA SIYA...

tas sasabihin ko na...

"Baltasar."

SABAY TAWA AMPUUUTA. di ko alam kung bakit pero madalas tatawa sa parteng yan.

isa pang madalas na tanong ay ganito.

"Mel...as in MEL TIANGCO."

ANG CORNY, NAKAKAINIS...

isa pang tanong palagi sa akin.

"Melchor [babanggitin yung pangalan ko na parang ngayon lang niya nabanggit sa buong buhay niya.] wala ka bang second name."

HINDI KO ALAM BAKIT IMPORTANTE SA MGA TAO ANG MAY SECOND NAME. PARA SA AKIN WALA NG BABAGAY NA ISA PANG PANGALAN NA IDUDUGTONG SA MELCHOR...

a. MELCHOR HERMI
b. MECLHOR ANGELO
c. RAYMART MELCHOR
d. RICHARD MELCHOR
e. ISMERALDA CORAZON MELCHOR
f. MARIA MELCHOR
g. THE ULTIMATE BOY MELCHOR
h. IKAW AY SI MELCHOR
i. MELCHOR MINATOR
j. JUAN MELCHOR
k. BOBBY MELCHOR
l. ANG MELCHOR
m. MELCHOR NG LANGIT
n. MELCHOR ANG BATANG PASTOL
o. MELCHOR JASON
p. PARENG MELCHOR
q. MELCHOR ESTEBAN
r. MELCHOR ASAN KA NA
s. MASIGASIG MELCHOR
t. MAYROONG MELCHOR
u. JUAN MIGUEL MELCHOR AUGUSTO
v. JACINTO MELCHOR
w. ASYONG MELCHOR
x. MELCHOR BABY
y. BABY MELCHOR THE KID
z. HUMAYO KA, MELCHOR

WALA TALAGANG IBANG PANGALAN, NA PUWEDENG IDUGTONG. KUMPLETO NA ANG MELCHOR.

noong grade school at highschool ako mas kilala ako sa pangalang PANTE. kunwari may nakasalubong akong ka-batch ko sa daan, madalas PANTE ang bati sa akin. ganun kasi dati sa amin - tawagan ng apelyido ang uso. pero madalas yung mga kaibigan ko at mga kaklase ang tawag sa akin, mel. di ko alam pero pagdating ko ng college, nagkaroon pa ako ng mas maraming pangalan.

1. MELLY
2. CHORRY
3. MELEPANTE
4. MELMEL
5. BERT
6. PANTZ
7. HOY.

oo nga pala, sa bahay, ang tawag sa akin ay "chor." dati nga ang tawag sa akin ng nanay ko noong maliit pa ako ay "pangga." illonggo word ata yun para sa salitang mahal. pero nakakaaliw din kaya pakinggan yung "pangga."

di ko alam kung ano ibig sabihin ng pangalang MEL e. kaya naisip ko baka may acronym. M.E.L.

1. May Epal Lagi
2. May Ebang Laughtrip
3. Makes Everyobody Laugh
4. Maraming Ebang Lahi
5. Masyadong Enganyo ang Labong
6. Maraming Eskenita sa Laoag
7. May Elephants Live happily ever after
8. Makikita ang Espanya sa Lacson
9. Marumi Eng Lababo
10. Masaya Ebahin ang Life
11. wala na akong maisip

walang pasok.

college

2007-07-21T03:43:00.000-07:00

narecover ko rin ang password ko. di ko lam kung baket ayaw gumana pero ito, nakakablogger na ulit ako.

magdadalawang buwan na pala ako sa college. malapit nang matapos ang July at malamang malapit ng mag August. Nung Biyernes nakita ako ni Kuya papunta sa RMT para magusher sa play at nang nagkabatian na kami sabi niya sa akin - "Ayos ah, mukha kang college student."

college. noong unang araw ng klase excited na excited pa ako na pumasok. parang simpleng estudyante lang sa gradeschool na nasasabik na namang pumasok. nabagot kasi ako nung summer kasi wala na akong ginawa kundi mag-aral magdrive. nakakapikon. syempre, excited din kasi magkakaroon ako ng mga babaeng kaklase na noong nusery ko lang ata naranasan. iniisip ko lang noon na parang tumaas lang ang grade level ko sa gradeschool. basta steady lang, hindi kinakabahan, parang dating gawi lang.

pangalawang linggo ko pa lang sa kolehiyo, naboringan na ako. hindi katulad noong highschool, mayroon talagang barkada na lagi mong kasama. imposible kang maleft-out o mag-isang naglalakad-lakad sa school. palagi kang may kasamang kumain, magbanyo, at magposte. lag kang may kakuwentuhan sa bawat oras sa bawat panahon. sa college, mas nasanay pa akong mag-isa. napapadalas na akong kumain mag-isa, mag-aral mag-isa, at ang pinakamahirap, magbanyo nang mag-isa. minsan kasama ko mga kablock ko, pero dahil na rin iba-iba ang schedule namin kahit block kami, hindi pa rin nagkakatugmaan. madalas kong kasama pa rin ang mga kaklase ko noong highschool. madalas si ken, kasi kaming dalawa ang magkatugmaan ng schedule lalo na kapag M-W-F. kapag T-TH naman si ryan ang pinakamatatapos nang maaga. sa lahat ng cboys ata sa ateneo, ako ang pinakaunang pumapasok at nadidismissed. buti tuwing hapon, nagkikita-kita pa rin kami nina gigoy, jasper, ice, rances, pocho, at dans. si cj madalas kong nakikita sa smoker's pocket garden. si fran, palaging may chicks na kasama. si acosta palaging kasama block niya. si jemboy, ehwan ko maaga atang umuuwi. di kami madalas magkita sa school. may kasama pa rin ako sa school, pero hindi na ganoon kadalas tulad ng dati, tulad nung nasa highschool pa kami.

ayos naman ang block ko. A1. masasaya sila kasama, at hindi naman sila corny. hindi nga lang kami nagsasama na parang isang klase pero madalas pa rin kaming nagkakakitaan. problema ko nga lang ay masyadong nasosobrahan ang kakulitan ko kapag kasama ko sila. nasanay kasi ako sa cboys na halos lahat loko-loko.

ayos din ang org ko. TA. yun nga lang, hindi ko akalain na ganoon pala yun kahirap at kagrabe. nasasanay na akong umuwi ng 10. at makarating sa bahay ng 11. hindi pa ako umaarte niyan, tulong tulong lang sa mga maliliit na gawain katulad ng pagpunit ng ticket, pagbenta ng programs, at pagassist sa mga guests sa mga upuan nila. buti na lang isang org lang ang sinalihan ko. hindi ko na kayang sumali sa isa pa.

experience and character

2007-04-10T10:11:00.000-07:00

nagbabasa-basa dako ng mga blog ng mga ilang kakilala ko sa multiply, blogger at xanga. masaya din kasing magbasa ng blog at interesting na rin lalo na kung mga comments o sariling pananaw ang mga nakalagay o sinulat nila sa blog nila. minsan kasi yung iba, kung ano lang ang nangyari nung isang araw sa kanila. haha parang ako.

magsosolid na filipino muna ako...ehem...

napansin ko na may dalawang kailangan para magkaroon ng epektibo at magandang essay o article. kailangan ng "experience" at "character." yung experience ang mga tinta na lalapat sa papel at yung "character" naman ang magiging kamay para gumanda ang pagsulat (penmanship) ng tinta sa papel. karanasan at katangian.

syempre at malamang sa bawat pananaw na gusto mong ipamahagi sa magbabasa ng naisulat mo kailangan ng mga salik (source). katulad na lang paggawa ng mga sulatin (paper) sa paaralan o mga ilang pananaliksik (research) nararapat lamang na lagyan mo ng salik o kahit man lang ang website na pinagkuhanan mo ng impormasyon. kung gusto mong magsulat ng tungkol sa mga nagtatalik na salagubang (beetle) kailangan ikaw mismo ay nakakita na ng isang aktwal na pag-iisang dibdib ng dalawang salagubang at nanood ka ng honey-moon nila. o kaya naman tungkol sa mga kotse, dapat ikaw mismo marunong kang mag-ayos ng kotse...kahit man lang pagpalit ng nasirang gulong. kaya minsan napapatanong ako sa mga nagbibigay ng kumento tungkol sa pag-ibig sa mga radyo tuwing gabi. ganoon ba kalawak ang karanasan nila sa pagmamahal at nakakaya nilang sabihin at ipamahagi ang mga nalalaman nila sa mga gustong humingi ng mga payo nila. may kailangan bang propesyon para masabi na maalam ka na at may dunong sa larangan ng pagmamahal. katulad na rin ng mga pari na nagsesermon sa mga mag-asawa. paano nila nasasabi na maging maayos ang pakikitungo sa isa't isa at pagpapalaki sa mga anak gayong wala naman silang asawa't anak. at umiwas sa pagtatalik kung 'di naman nakaplanong magkaroon ng anak, gayong bawal silang makaranas ng sarap ng pagtatalik. katulad ko na paano ko nasasabi ang mga ganitong bagay gayong kakatapos ko pa lang ng mataas na paaralan at wala pa masyadong nararanasang hirap sa buhay? nakakaloko ano?

maaari na ang isang nagsasabi ng tama ay alam ang tama pero hindi pa nagagawa ang tama. maaring sabihin ng magulang mo na "wag kang magmumura," pero pag kausap nila ang mga kaopisina nila ay nagraratrat sa mura ang mga bunganga nila. pero alam ng buong mundo na masama ang magmura at huwag kang magmumura hangga't maaari.

pero wala ng mas lulupit pa sa isang taong magsasabi sa iyo na huwag kang maninigarilyo habang nakahandusay at nakaratay siya sa isang kama sa loob ng isang ospital at ilang minuto na lang ay mamamatay na siya dahil sa lung cancer. makita mo pa lang siya, at hindi pa niya nasasabi ang pahayag alam mo na na hindi ka dapat manigarilyo. kaya wala talagang makakatalo sa isang karanasan. iyan ang pinakamagaling na guro sa buong mundo. "you will always learn from experience."

sa bawat pagsusulat ng kahit anong anyo ng literatura, mapasanaysay man o tula, hindi nawawala ang tono o ang damdaming nadarama sa tuwing babasahin ang katha o ang akda. gusto mo bang maglaro ng basketball pagkatapos mong mabasa ang Noli Me Tangere? Gusto mo bang maging "pag-asa ng bayan" pagkatapos mapanood ang mga ilang AND 1 mixed tape?

dito lumalabas ang katangian o ang character. hindi ka naman makakasulat ng isang akdang malungkot kung nanalo ka sa lotto at kumpleto ang pamilya ninyo at hindi ka naman makakasulat ng akdang masaya kung nasunugan kayo kahapon. sa bawat titik na lumalabas at nababasa may lumilitaw na katangian mula sa nagsulat. kung puro tungkol sa pag-ibig at pag-iisa ang nakalagay sa blog ng binabasa mo, malamang-lamang ay nabasted yan o hindi sinunod sinabi ni joe d mango ang pinag-aaksayahan mo ng oras sa pagbabasa. litaw kay george orwell ang pagiging kritiko sa pamahalaan at pulitika kung mababasa mo ang "Animal Farm" at "1984" (kahit di ko pa nababasa ang 1984 pero sabi ni kuya tungkol din daw yun sa government) mapapansin din na galing sa isang mahirap na pamilya si john steinbeck sa libro niyang "the pearl," "of mice and men" at "the grapes of wrath" (na naman....kahet the pearl lang ang nabasa ko.) at ang pagiging kalog at kritiko sa gobyero ng pinas si pol medina kung nagbabasa ka ng Pugad Baboy (ah yan talagang nagbabasa ako nyan!) doon lumalabas ang katangian ng isang tao. para nga sa akin, makikita mo ang totoong katauhan ng isang tao base sa sinusulat niya at pagsusulat niya. may kakilala ako ang panget talaga ng sulat-kamay (handwriting) kaya panget din siya. seryoso. meron talaga tanong mo pa si lasam. madaling makapeke ng katauhan sa pagsasalita. minsan kasi yung mga gago dinadaan sa lakas ng boses kaya akala mo ang dami nilang alam. haha.

dress up

2007-04-06T00:39:00.000-07:00

pumunta nga pala akong dlsu sa taft para magpaconfirm. sabi kasi sa akin ni ama na mabuti na yung may fall-back na college kung sakasakaling di maaccept yung appeal ko sa ateneo. haha pero kaya yan. i'm still positive na makakalusot yung appeal ko for ateneo. oh well, so nung pumasok ako sa building, POTA!!! ako lang ang lalake sa loob na hindi nakagel or wax. magcoconfirm na nga lang pumoporma pa. hahaha. lahat pa sila nakafitted shirt, shorts at slippers. ako lang ang nakamaluwag na t-shirt, pantalon at tsinelas. hahaha. sabog! pero naisip ko na pagdateng ko ng college, magpapambahay lang ako. para mas madaling mag-aral at di mainet.

pagkatapos pumunta kaming mall of asia. wow. anlaki. di mo nga talaga maglilibot yun ng isang araw. mga tatlo o apat kaya. dalawa nakakapagod. yung isang araw imposible. asteg kasi may open mall at air-conditioned mall. mamili ka na lang. pero asteg sa open mall eh may sunset at malapet sa manila bay.

hahaha walang kuwentang enrty

hand over steel

2007-03-24T09:36:00.000-07:00

naisip kong wag gamitin ang cellphone ko nung summer nung 3rd year para malaman kung
kaya kong mabuhay noon na walang cellphone. sinusubukan ko pa rin kasing maniwala sa
pananalig sa huling salita o "keeping your word." haha. mahirap pala. ilang beses na
rin akong nakaranas ng mga salisi at mga kung anu-ano pang pagkalitu-lito.

tulad na lang nung pauwi na ako sa bahay isang gabi. pumunta pala ang pamilya ko sa
bahay ng isang family friend. dahil di ko alam, nakarating ako sa bahay ng walang tao
at nakalock ang lahat ng pinto. kaya naghintay ako sa labas hanggang sa makarating
sila. isa pa, nagyaya ang kaklase ko para kumain sa isang restaurant. ayos kain. kaya
pumunta ako sa restaurant na yun. mga 7 ako nakarating pasok ako sa call time. yun
nga lang wala pa sila. umalis na ako at umuwi, akala ko kasi hindi natuloy. nagkataon
na lang na sinabihan ako ng isang kaklase ko rin na imbitado sa YM na natuloy pala,
nag-iba lang ng lugar. mahirap pala talaga. kaya naisip ko na rin ang advantage ng
may cellphone. tamad kasi akong magtext at bumili ng load. pero naniniwala pa rin ako
na isa pa ring mabuting ugali ang TUMUPAD SA USAPAN AT NAPAGKASUNDUAN. usapan yun eh.

nasermonan ka na ba ng mga magulang mo na mamuhay ng simple o magpasalamat sa natatamong
grasya dahil dati hindi nila nakukuha yun lahat. laging sinasabi ng nanay ko na mahirap
mamuhay sa bukid, at pasalamat kami na may kotse kami para pumasok sa paaralan.
sabi naman ng tatay ko, suwerte na kami na mayroon kaming sariling kuwarto. dahil dati
wala silang permanenteng tinutuluyan nung bata pa siya. parepareho ang mga sinasabi nila
hindi nagbabago, nangangahulugan lang na hindi sila nangbabarbero o nanggago sa amin.
madalas pa ngang hamon sa amin. "itanong mo sa uncle mo pa yan, o itanong mo sa lolo/
lola mo yan."

kaya minsan napaisip ako, pag ako na naging taya sa pagiging magulang at pagsesermon
sa mga anak ko, ano ang sasabihin ko tungkol sa buhay kong payak e sa totoo lang
nahihirapan akong mamuhay sa maraming bagay katulad na lang ng cellphone. siguro, puwede
kong sabihin na..."Buti nga kayo mayroon kayong PSP 4 with broadband internet and
microsfot office na puwede ka pang magedit ng pelikula habang nagdadownload ng mga
paborito ninyong MP4's dahil mabigat naman ang dala nitong RAM at nakaintel pentium 52 pa!
eh ako nga nung bata, PC lang...masaya na ako!" o kaya..."AKO NGA DATI DI GUMAGAMIT
NG CELLPHONE" hahaha.

habang tumatagal ang panahon patuloy na umaangat ang galing ng teknolohiya. kaya nga
naisip ko na kumuha ng ECE dahil siguradong in-demand kapag tumagal. ang dating
hi-tech na 3210 nung grade 4 ako e wala ng kuwenta kumpara sa razor o kaya sa ifone ngayon.
to think na dati eh patay na patay na ang mga tao sa 7250! pano pa kaya kapag supot na
ang ipod. paano pag nagkaroon na ng mga cellphone na pedeng magdual sim. cellphone na
globe at smart na kagad. mga laptops na singliit na lang ng ating mga palad. o alarm clock
na may pupukpok talaga sa ulo mo. washing machine na may kamay sa loob para pedeng
kusutin ang mga damit o kaya naman air-con na walang CFC.

At habang gumagaling at tumitindi ang teknolohiya, patuloy tayong nagiging dependent dito.
isang beses nga nung gumagawa kami ng project sa media kelangan naming gumawa ng poster.
sabi ko, idrawing na lang sa isang shortbond paper para tapos na, magaling naman kasing
magdrawing ang kaklase namin. pero umayaw naman yung isa kong kagrupo, bakit pa raw
magdodrawing eh mayroon na rin namang photoshop. isa pa rito ang pagbili natin ng mga
digital cameras para sa ating sangkaterbang pictures para sa ating mga multiply.
laos na laos na ang paggamit ng film. pero karamihan sa mga photgraphers ay gumagamit
pa rin ng film dahil dito nasusukat ang pagiging sigurista at galing sa photography.
parang every shot must be worthwhile, sa digicam nga naman pede kang magbarabara
at chumamba na makakuha ng magandang pictures. isa ring rason eh mas maganda pa rin
daw ang quality kapag pinadevelop ang mga picture kumpara sa manggaling ito sa printer.
yun nga lang puwede mo namang pagandahin ito gamit ang photoshop.

nakakatakot din pala ang masyadong pagkiling sa teknolohiya. maaaring mawala ang sining
o art. napanood ko nga dati sa TV na may gitarang walang strings. ano ba yun??!?!
para san pa ang pagpapapractice ng mga daliri para makagawa ng magandang music sa gitara
kung mayroon namang gitarang walang string pero may tunog pa rin. para sa akin
wala pa ring tatalo sa isang taong nagpunta pa sa post office, bumili ng stamp at
naghulog ng sulat para sa kaibigan niya kumpara sa taong nagemail at in 3 seconds
nasa yahoomail na ng kanyang kaibigan. isipin mo na lang yung hirap at pag-abala nung
taong iyon. iba pa rin ang nagagawa ng kamay kumpara sa nagagawa ng bakal.

gusto kong pumasok

2007-03-13T08:18:00.000-07:00

karaniwan sa mga estudyante katulad ko na sumigaw ng "AYAW KO NANG PUMASOK!" ako rin dati ganoon. lalo na kapag exam week, longtest kinabukasan, deadline ng project o tinatamad lang ako pumasok, sumisigaw din ako ng ayaw ko nang pumasok. pero ngayon katatapos lang ng schoolyear at kakatapos ko lang maging isang highschool student (kahit di pa ganap na grumagraduate) namimiss ko rin ang ilang mga karanasan sa school.

- mga oras na wala kaming ginawang magkakaklase na magtawanan at maglokohan
- mga oras na kumakain kasabay ang mga kaklase ng recess o lunch
- sabay sabay kayong nagccram sa mga project na deadline the following day
- manindak nga undergrads
- masindak ng mga higher batch
- magclass night
- tumingen ng mga teacher na magaganda/sexy katulad ni uhm at uhm
- mangggago
- magswimming habang nagssoiree
- mga batch competitions: intrams/sportsfest/palig
- manalo and matalo
- manghiram ng notes ng kaklase
- humingi ng size 1 sa katabi
- magtanong kungsinuman may extra ballpen
- manggaya ng teacher
- maburat sa math at physics
- mapikong bumagsak sa longtest at magsaya lalo na kapag nag-aral ka talaga para dun
- tanungin kung bat inaalagaan ng kabatch mo ang pusang malamit ng mamatay
- mangintriga sa mga teachers at kaklase
- mambackstab :)) lalo na kapag napipikon ka na sa taong yun katulad ni "all time favorite"
- group study na di naman nagsstudy
- masuspend?
- salu-salo, christmas party.
- malate
- mapagalitan ng mga prefects
- magsaya:))

AT syempre ang pinakamagandang rason dahil gusto kong pumasok ay dahil sa BAON!!!! hahaha yun ang problema eh wala akong pera...

hell/cram week

2007-03-03T01:14:00.000-08:00

english muna tayo mga mehn...

wow. it's been a long time since i blogged and gathered all my thoughts with this blinking cursor. exams will be this week so i have to study for math, physics and TD. well filipino and english are still there but i know i can cope up with those subjects even if i don't give a goddam second to browse onto my notes.

last week was hell week. bitch. that was the toughest week i've ever had as a highschool student. maybe because i'm really a crammer or i don't know, i think our teachers want to have a big climax before we get our diplomas. let's list down the events...slept at 2am.

a. monday: preparation for the TD graduation...i don't know if i really like writing but i wrote, 160+ names of our TD kids on to their diplomas during the night. my hands were wet then that i had difficulty writing. but i made mistakes on some names of our TD kids. well, just a minor error but the bottom line is the TD graduation must be a success.

b. tuesday: media defense the next day. and we are not finished in our commercials. because the commercial needed girls, we decided to go to mc and get some girls to participate for the commercial. after a series of debates, and POI's with a security guard, luckily we got some, the MCHS soccer team. thanks a lot to coach bob. then, editted the whole commercial at bibbo's house because we borrowed the camera from him and arrived home 11pm. also, the deadline for our fil project is on the next day, we have recorded 10 poems but i haven't finished our CD jacket. then jolo told us that we must have poem analysis inside our cd jacket. So i have to analyze 10 poems the whole night. thanks to gino he made the cover for our cd jacket. i slept at 4 am. and woke up at 6:00am i made the cd jacket during english class...and slept during math and fil period.

c. wednesday. deadline for our TD photo album with the reflections. we made the whole group work in a YM conference. what a bunch of crammers. i also finished my physics project for friday. slept at 12 am.

d. thursday. deadline for our physics project. assembled our chain reaction project inside the classroom until 8pm. went to UP to have fix our photoalbum. studied for the math achievement test but i opted to sleep. slept at 12am.

e. friday. after the last period, i had a sigh of relief finished with all the fucking projects that i crammed the whole week. if only i had the effort to do it during the weekends but still, i love the thrill of cramming. just like a "last two minutes" of an exciting basketball game. everything is down the wire. and edge of your seat hell week.

walang pasok

2007-02-04T18:46:00.000-08:00

Hindi ko alam kung kailan pa ako nagkaroon ng panata na ganito pero sinabi ko na lang sa sarili ko noong isang araw na hindi na ako magsasalita ng "ano," sa mga sinasabi ko sa araw-araw. Iyong bang nakapipikon at nakaaasar na mga usapan na katulad nito...

"Pakiabot nga yung, ano, tapos anuhin mo rito."

aay susmeh...binabatukan ko sarili ko tuwing napapagnito ako.

nga pala. wala kaming pasok ngayon. President's Day. Sabi ni Sir Brazal na uutot daw ang Presidente namin. nakatunganga na naman ako sa bahay. magulo pa naman ngayon dito kasi inaayos ang mga kisame namin. kaya hindi ako makatulog dahil ginigising ako ng mga martilyo at pako.

***

expired na ako sa moro. lintek. di pa ako nakabasket kaninang umaga kasi napasobra ang tulog ko. sa hapon na lang siguro, kaso gusto maggym ni goh at nagpapasama. may hw pa ako sa english na di ko pa nagagawa at kailangan gawin sa org na hindi ko pa nagagawa, at nagsasayang ako ng lakas sa blog na ito.

oh well...

read between the lines

2007-02-02T18:25:00.000-08:00

isa sa mga pinakagusto kong linya sa pelikulang Jose Rizal,

"paano kapag wala na akong masulat, paano kung wala na akong masabi."

gusto ko talagang maging writer noon pa. yun nga lang lagi akong natatakot na baka wala na akong masulat o kaya naman, gasgas na at nagamit na ang sinabi ko. Kaya parang sabi ko sa sarili ko, kaya siguro walang pera madalas ang mga writer e dahil na rin halos parepareho lang naman ang sinasabi nila. Dinadaan na lang minsan sa pagpapcute, poem, o kaya naman sa isang mahabang tele-novela.

punta muna tayong tele-novela na naging tele-serye na ngayon at minsan nagiging tele-fantasya na at ang pinakagusto ng mga tao ngayon eh yung koreanovela. Naglipana na talaga ang mga ganitong palabas sa TV lalo na sa mga local channels katulad ng ABS at GMA. Na di naman maiiwasan kasi nga gusto ng mga nakararaming Pilipino katulad na lang ng nanay, at ate ko. nakisama na rin ako dahil minsan ayaw kong manood ng TV mag-isa kahit gustung gusto ko ang pinapanood ko. Ang pinakapinapanood ko yung "Maging Sino Ka Man." Talagang di ako magkamayaw kapag si Sam Milby na ang nasa eksena babanat siya ng mga linyang...

"Oo, nagseselos ako."

at yung pinakapaborito ni buan na...

"I...never...said...that I love you."

pag nagkikita kami sa classroom binabanat namin ang mga linyang iyan at nagtatawanan. pero kay Sam Milby, keep up the good work. may effort naman kahit may "twang" pa rin kapag tagalog ang linya niya.

Isa rin sa mga paborito kong linya sa paborito kong tele-novela, este, koreanovela pala eh yung sa tagalized version ng Lovers in Paris.

"Oo tama ka, nasa akin na ang lahat...pero kung mawawala ang lahat ng iyon at may isang matitira...si Vivian iyon."

"Kahit mawala ako, kuya?"

"Oo, kahit mawala ka."

gustong gusto ko talaga ang mga linyang iyan kasi direkta at hindi na masyadong pinaskut-sikot. sa linya pa lang iyan ay alam mo na may magsisimulang away mula sa dalawang magkapatid.

daan naman tayo sa foreign films, ang paborito kong COACH CARTER. Gustung gusto ko si Tim Cruz doon. Yung three-point shooter. Galeng tumira, sana ganun din shooting ko. pero dun sa isang part na may monologue siyang madrama. yung first lines lang ang nagustuhan ko.

"our deepest fear is not that we are inadequate, our deepest fear is that we are powerful beyond measure."

kahit sino takot na maging hindi marunong sa mundo. Yun bang tanga ka o talagang bobo ka. pero medyo napasang-ayon ako ni Timo na mas nakakatakot na maging magaling at pinakamagaling ka pa. Kahit na ba ikaw ang pinakamagaling sa isang larangan, maaring sa basketball o sa chess. minsan nakakatakot na rin kung wala ng mas magaleng sayo. at sa sobrang galeng mo, natatakot ka ng magkamali dahil hindi ka na pedeng pagbigyan, tingin kasi sayo magaleng. minsan pala ok na rin yung nasa ilalim para araw-araw may challenge.

kaya siguro natakot din si Rizal na wala na siyang masulat at masabi kasi noong panahon niya siya ang pinakamagaleng na indibidwal. at dahil pa dun sa pagsusulat nya eh namatay siya. tsk. ayoko ng maging writer. haha...

leche flan

2006-12-27T09:10:00.000-08:00

pumunta nga pala kaming NBI kanina para kumuha ng NBI clearance. ayos hindi mahaba pila. kelangan daw yun sa pagkuha ng passport ko kung bibisitahin namin yung tatay ko sa US. Kelangan daw talaga kasi legal age na ako pagdateng ng summer. nak ng peste! di naman hassle. nabilib lang ako dun sa nagthuthumb mark na lalaki kasi naisip ko na maganda yung trabaho niya. kapag maganda yung nagpapapathumbk mark eh tsansing na rin yun. nung natapos na yun, kinuha namin yung mga invitation dun sa ninang ko na nagtatrabaho sa BIR. ikakasal na kasi yung 2nd cousin namin eh. medyo napraning lang sila kuya kasi paisa-isa ng nagpapakasal ang mga pinsan namin. nakakatakot.

diretso kami sa sm. lintek tagal ng pila sa bangko. kaya dumaan muna kami sa kainan sa may grocery sa THE BLOCK. ayos, me nakita akong magandang babae. hehe. kaso ampanget nung mga lalakeng kasama niya. di bagay sa mukha niya na samahan yung mga yun. haha sama. pero cute talaga yung girl. kain. tapos nung pauwi na kami habang hinihintay si ate at nanay sa cr eh may nakita akong Bird. si walter young!!! walangyang inakabayan ako sa likod habang naglalakad ako, napasigaw tuloy ako. pero asteg. haha andun yung family niya kasama niya.

tas pag-uwi ko. kumain ako ng maraming leche flan.

merry christmas!

2006-12-24T02:02:00.000-08:00

maligayang pasko at manigong bagong taon...merry christmas and a hapy new year!

sa loob na naman ng isang linggo eh panibagong taon na naman. at sa susunod na mga araw na isasalampak na naman natin ang ating mga puwet sa mga silya natin sa klasrum eh 2007 na ang ilalagay nating date sa mga test paper naten, at sa homework notebook.

sa buong christmas break eh wala pa ako yatang ginagawa masyado. puro nba, basketball at pasyal sa mall lang ang ginagawa ko. oo nga pala, lumabas na ang wade 1.3 sa mga stores...gusto kong bumili pero di ko alam kung papayagan pa ako. buwiset. sana naghonor na lang ako this term para me reason ako para magpabili...sayang! anyway...wala pa nga akong ginagawa masyado.

espesyal ang pasko para sa akin. itong araw kasing ito at ang mga araw bago ang mismong pasko, dec. 25 eh nagkakaroon tayo ng panahon para maalala ang mga ilang kaibigan. iisipan mo ng regalo at lalaanan mo ng oras para ibalot yung regalo na yun. para sa akin yun yung best part ng pagbibigay ng regalo. yung pagbabalot. basta, yun yung best part para sa akin. di ko lang maexpalin kung baket...

siya nga pala. tuwing dec. 25 sa project 8 eh espesyal na espesyal ang pasko. pag umaga kasi ng pasko nagkakaroon ng mga games sa kalapit naming kalye. mga larong pambata. basagan ng itlog, paluan ng palayok, kainan ng mansanas na walang gamit ng kamay, at marami pang iba. syempre may prizes at madalas pa pera. big time na kung maka 50 pesos ka. (syempre matagal na yun, at bata pa kami...big time na talaga ang 50 pesos) tapos sa gabi naman, nagkakaroon ng sing and dance contest. at pa raffle. naalala ko nung isang taon eh nagkaroon ng "miss gay" contest. lintek! yun yung PRO-MED. ginagawa yun every christmas sa amin. di ko lang alam kung ginagawa pa yun.

gusto kong pumasok

2006-12-10T08:25:00.000-08:00

wala raw pasok bukas. pero dapat ngayon kasi alas dose na ng umaga. karamihan sa mga estudyante siguro ang nagsasaya. nagsasaya kasi mga tatamad tamad gumawa ng homework at masaya sila mapopostpone ang deadline at pede pa nilang magawa. o kaya naman may test na parating at salamat sa Diyos, binigyan pa sila ng isa pang araw para makapag-aral pa. yung mga iba naman, talagang ayaw lang pumasok. pero ako hindi.

bukas na lang ang huling araw para maayos ang td christmas party. at kung wala pang pasok sa darating na martes, eh ikagagalit ko na dahil sayang naman ang pagod namin sa maynila. lahat ng nagawa naming paghahanda hihipan lang ng bagyo. at kung matutuloy naman sa martes, eh magmumukhang cram na. kailangan talaga namin ang lunes para maayos at maplantsa na kung anuman ang mangyayari sa darating na td christmas party.

may playdate ang filibustero bukas. medyo excited ang mga bagong aktor at aktres na ngayon pa lang makakapagsimula. natutuwa naman ako sa kanila, kaya kahit umay na umay at suyang suya na ako sa play eh aarte pa rin ako para sa kanila. kung walang pasok bukas, kawawa naman ang mga unang aarte. at mapopostpone na naman at uurong ang lintek na schedule. yun na naman ang play namin, di na kami makausad. sana di na lang nagextend kasi...pero wala akong magagawa di ko naman org yun.

may ginagawa kaming libro ngayon sa org namin. dahil di ko alam kung gusto pa nilang magkalibro ang ssf, tinutukoy ko ang mga kasamahan ko, ako na mismo ang nagpresenta sa aming moderator na gawin ang ilang parte. madali lang naman pero marame, lahat ng mga ginawang tula ng mga nakaraang miyembro hanggang ngayon eh itatayp ko lang. gusto ko nang matapos yun ng martes, para maipakita ko na ng miyerkules, pero kung walang pasok bukas, kailan ko pa makukuha ang mga nasabing tula sa aking moderator. lintek na bagyo.

gusto kong magbasketball!!! at kapag maulan, basa ang court namin. malas. di ako makalaro. gusto kong maglaro eh!!!

wala na naman akong magawa sa lunes. magpapakabangag pa ako at mauutusan pa akong maglinis ng bahay at tamad ako sa mga gawaing bahay.

kaunti na lang ang nalalabing pasukan sa taong ito. gusto ko namang malubos ang pagiging isang highschool student.

hipokrito mang pakinggan pero iyan talaga ang iniisip ko nang may kumalat na tsismis na walang pasok sa ym. naglagay na ng kanya-kanyang mga stat message na malaking WALANG PASOK at ang iba nama'y naggroup message ng WALANG PASOK. sayang saya siguro sila, pero ako hindi. kung nagsasaya ka dahil walang pasok, hindi kita sasabihan ng gasgas na "yung iba eh walang pasko dahil sa bagyo." sasabihin ko lang na kahit anong gawin mo...papasok at papasok ka pa rin sa paaralan.

manila adventure

2006-12-08T06:52:00.000-08:00

mayroon kasi kaming christmas party para sa TD kids sa darating na martes kaya kailangan naming magbigay sa kanila ng simpleng regalo para sa kanilang lahat. kaya kung gusto mo talagang makamura sa pagwhowhole sale eh wala ng ibang lugar na magandang bilhan kun'di ang bilihan ng simpleng pinoy, ang divisoria.

nagkita-kita na kaming magkaklase, si ryan, gino, samsen, dans, bibbo at buan. tas nagLRT papuntang Recto. pagdating namin sa Recto, sakay kami kaagad ng jeep papuntang Divisoria. Tapos, habang naglalakad sa divisoria, pinag-uusapan namin yung mga ilang snatching techniques at panggogoyo ng mga ilang tindero sa mga tatangang mga mamimili. sa ilang pagpapatintero sa mga naglalakad at patitingin-tingin sa mga nakasabit na dvd, nakarating din kami sa 168 mall.

grabe, ansikip! talagang di ka puwedeng maglakad na hindi ka gigilid. laging may dadaan o sasalubong sa dinadaanan mo, madalas pa kargador. hindi ka rin puwedeng huminto nang matagal sa isang lugar kasi magiging malaki kang sagabal. pero nakita namin si imelda marcos, na namimili hahah! asteg. pinagkaguluhan.

di talaga namin kung ano ang bibilhin namin para sa mga td kids. nagtingin-tingin na lang kami kung ano ang puwedeng mabili na maganda at mura. may nakita kaming thermos na maganda pero 3 for 100 at ayaw pa nung intsik na itawad yun. tas pag-akyat namin, may nakita rin kaming ganung klaseng thermos, pero solid tumawad itong si bibbo, nagawa niyang 5 for 100. nung nabili na namin yung mga thermos sa babaeng intsik na may buhok sa kilikili diretso na kami sa foodcourt. ayokong bumili roon kasi ang haba ng mga pila at hindi ko pa trip kumain. nakita nga pala namin si ms. macaresa at yung ibang teachers sa school. ayun, nagkuwentuhan tungkol sa grades namin sa math. nung natapos nang kumain sina bibbo, dans at gino binalikan na namin yung binili naming mga thermos. at nakita na namin yung babaeng may buhok sa kilikili. andami nung thermos. 155 yun at nakalagay sa isang box kaya tulung-tulong kami sa pagdadala.

paglabas namin. may problema. di kami makasakay ng jeep dahil may dala-dala kaming malaking box. karamihan pa naman ng jeep sa maynila eh siksikan na at puno. kaya may lumapit sa aming pedicab driver. 80 pesos daw pero dalawang pedicab ang gagamitin. ulul! bali 160!!! para na rin akong nagtaxi, mas mahal pa sa katipunan - commonwealth. eh di tumanggi kami, tas may lumapit sa aming tricycle driver at sinabi na ihahatid niya kami hanggang recto station. 120 lang singil niya. anak ng!!! akala ko malaki trayk niya...eh pito kami. tatlo sa loob. dalawa sa likod ng driver. bali lima. ang nangyare tuloy kami ni dans nakatayo sa trayk!!! anak ng peste!!! unang beses kong sumakay ng trayk na nakatayo. pati rin si dans. bali yun. nga pala! muntik nang tumaob yung trayk dahil sa kakulitan namin ni gino! pero salamat at nakarating din sa recto station.

akala namin tapos na ang problema pero hindi pa pala. pagpasok namin sa recto station. di pala puwedeng magdala ng malaking karton sa loob ng mga boxcars. eh di kumuha sina samsen, buan at bibbo ng mga malalaking plastic bags. tas hinati-hati namin yung thermos sa mga plastic bags tas naglagay na rin kami ng mga thermos sa mga bulsa namin. haha benta si gino talaga! at nakapasok na rin sa tren. tas pagdateng namin sa katipunan. nanibago ako. grabeh. ibang-iba talaga ang maynila kumpara sa ibang lugar sa pinas...

todo basket kanina sa ayala. galeng ng mga nakalaban namin. won some games. talo sa iba. ampanget ng laro ko sa iba pero ang ganda naman sa iba. haha. grabe yung isa dun...parang naglalay-up lang pag nagtetres. shooter sobra. pero panget tira. pero masaya.

2006-11-30T08:58:00.000-08:00

walang pasok. pero di ako nagyes. di ko lam kung bakit. nagising pa nga ako ng 5 para mag-ayos eh. pero naalala ko na wala nga palang pasok. buwiset.

nakuha na namin yung exams sa td at fil. td 84 % at fil 90% hehe. wow! lahat ng exams pasado. sana ganun din sa card. shit. ayokong mapagalitan sa dec. 15. yun siguro ang isa sa mga gift na gusto kong makita, pasado ako lahat sa card!!!

rehearsals na naman. gusto ko na ng panibagong play. comedy. yung tipong puwedeng magwala on stage. sa feb nga lang yung labas nun at sa jan pa ang rehearsals. nag-iisip-isip na nga rin ako kung sasali pa ba ako o huwag na e. pakiramdam ko kelangan kong magbreak at lasapin ang pagiging estudyante na walang inaalala at nagbabasketball lang pagkatapos ng klase. oh well.

nanood nga pala kami ng Idol: Pag-asa ng Bayan sa GRADE SCHOOL. wow. grade school, back to the old ways na naman. nagsaya na naman kaming magkaklase na mag dress forward dress, ready front, parade dress, attention. at habang naglalakad eh kumakanta ng blue eagle the king. haay. parang kelan lang na grade schoolers pa lang kami at nanggagago ng mga teacher at kaklase namin. tapos ngayon, aalis na rin kami sa highschool sa loob ng apat na buwan. oh mahn, ayoko pang iwelcome ang college life kasi pakiramdam ko hindi na puwede dun ang ugaling makulit at puro kalokohan dun. pakiramdam ko eh meron ka ng malalang attention problem kung namamato ka pa ng nilukot na papel habang nasa college ka. wala na ring sportsfest, palig, fieldtrip, christmas party, salu-salo, intrams, first holy communion. panibagong mundo, mundo ng pagiging mature...nyay!!!

speaking of college...inutusan ako ng tatay ko na kumuha ng engineering course. pero sabi ko sa kanya ayaw ko talaga ng electrical o mechanical kasi ayaw kong masunugan o masabugan. nag-iisip ako kung puwede ako sa industrial, chemical, o electronics. sabi ko electronics kasi mahilig din akong magbutinting ng mga gamit. puwede ring industrial pero mukhang di ok eh, chemical naman pangmatalino yun eh. so yun ECE na toh, kelangan ko lang maging handa sa dalawang math subject kada term. DALAWANG MATH!!! sa BAWAT TERM!!! eh yung isa nga lang praning na eh!!! oh well. tas tapusin ko na lang yun, tas ipasa yung licensure exam tapos magtrabaho sa guidance din ng tatay ko. tas pag nasa US na ako mag-aaral din ako ng animation, susubukin ko na ring maging magaling sa pagdrawing. tas directing, screenwriting. tas magbubuo ako ng una kong animated film na produced by dreamworks. parang happy feet o shrek. damn! ansaya nun. tas magpoproduce ako ng cellphones, laptops, computers, at magmemaintain ng tv stations. wow ansarap mangarap! aral muna. graduate muna. bago isipin yan.

so yun...di ako makatulog kasi kelangan kong magkumot sa pagtulog. malas. ayaw ko ng malamig eh. ayaw ko rin nang mainit. alam mo yun. sala sa init sala sa lamig.

ok tong blog na toh ah. dahil dito medyo nasanay ako sa pagtatayp at medyo namememorize ko na rin itong keyboard. kelanga ko lang maging sobrang bilis. para masaya. para kapag gumawa ako ng mga refeletion paper, term paper o thesis e mabilis lang. inaalam ko na rin yung mga shortcuts para iwas hassle.

an english day

2006-11-28T03:19:00.000-08:00

i woke up at 6 today. when i got up, oh mahn, my whole body hurts like hell. yesterday was Sportsfest, and we were 3rd in futsal, and 2nd in basketball. damn. relatively, i played quite well during the sportsfest but then we fell short during the finals. by one point...:( good game though. and honestly, we did our best. btw, mike was a superman out there. he made these acrobatic lay ups that made the crowd wild.

so when i entered the classroom and settled down, it was officially the first day of the last term. last term of the year, and our last term being an ahs student. well, it's the last strecth for us, and it's graduation time come march. during our reflection period, sir bilog asked us to list down our goals for the term on our journals. i didn't write a specific goal because i always tend to break my promises whenever i list the down on a piece of paper. i just said that i want this to be the most memorable term.

math and physics exams were checked. and yes! i passed! got a 75 in math and a 77 in physics. barely passing scores but hey still passed! then, come TD time. it was our sportsfest with the TD kids. it was fun but tiring, really tiring. some of the TD kids enjoyed the games but some did not. they didn't had the chance to play according to them, oh well. but, it was a job well done for us. it's hard to fix a sportsfest you know.

then we got back in our classroom. damn, we can't do our daily shit during dismissal time inside the classroom. because due to our misbehavior such as vandalisim and littering in class, we are asked to vacate our classroom 30 minutes after the bell. we left at 330 pm and went to national to buy coin holders for our math session tomorrow. then, we fetched bibbo's japanese friend. mike and i did the english talking and we...uhm...well...we were sort of "naggago" haha. we just talked to her straight english. enjoy!

kaya yun, nung natapos na yung pageenglish namin sa kotse ni bibbo kausap yung haponesa niyang kaibigan eh umuwi na ako at nanonood ng ghostfighter.

haay bwiset

2006-11-21T08:58:00.000-08:00

exams na bukas at di ako makatulog. nag-aaral ako ng math pero physics ang exams namin bukas. thursday pa ang math. haay...bagsak ako ng math. di ko alam kung mapapasa ko pa yung exams. pero yung ibang subjects naman ok. ayos naman yung position paper ko with yogi, B+ kami. pasado naman ako sa 1st longtest ehwan ko lang sa 2nd, at ayos naman yung mga quizzes ko. art, haha. basta nagpasa ako ng mga projects ayos na yun. TD, nakapagpasa naman ako ng mga reflection at maganda yung 1st longtest ko. di lang maganda yung 2nd longtest pero at least kumpleto akong nagpasa ng mga lesson plan at ginawa namin ni bas yung TD homevisit. fil, kahit di kami pasok ng finals, ayos na rin na project namin yung nalagay sa elims, di nga lang sinabi kung ano grade namin dun. pasado ako sa 1st longtest, kumpleto sa sulatin at isang bigkasan na lang kulang ko. sa math...lahat sabog eh. talagang sabog. pero nagdadasal ako na maging ok ang exams ko para kahit papano naman makita ng teacher ko na talagang pinagbutihan ko. pero sabog talaga eh. ako lang ang puwede kong sisihin. damn.

birthday nga pala ng kapatid ko. nagkaroon ng small celebration dito sa bahay at andami kong kinain. haha 2 years old na siya. grabe, ambilis niyang lumaki.

so yun...di pa rin ako makatulog. sana ok ang exams ko. GOD BLESS sa mga mageexams!!!

sabaw

2006-11-10T10:02:00.000-08:00

kanina, kasama ko si samson na naglalakad sa school. tas me nakasalubong kaming teacher, haha, tas me nangyare...hahaha sabaw!!!

gusto ko ng sapatos! butas na naman kasi eh. solid kasi ako gumamit eh. mga 3-4 months na mapupudpod na, tas 5-7 months, butas na ng solid yun. eh medyo nakakailang na sa toes, kaya, gusto ko talaga ng bago. sana yung bago ni dwyane wade na shoe. kalimutan ko yung pangalan. check ninyo na lang sa converse.com.

so, finished na yung last week ng 5 weeks sa school. tas christmas break na. sabog yung week na yun, malas, kahit pasado ako dun sa tatlong binalik na longtest na matagal na matagal na naming nagawa, eh medyo sabog. hindi kami umabot sa finals ng palig. ok lang yun, pero medyo naaawa ako dun sa ibang nag-edit lalo na para dun sa contest, lam na nila kung sino sila. sabi nga nila, you can't have it all. minsan pa nga, may kapalit yan, baka mas maganda di lang natin alam.

naisip ko pala na ok tong ginagawa kong "NO GIMMICK" system ko ngayong 4th year. ang pinakahuli kong napanood na sine pera ko yung ginamit ko eh xmen 3 pa ata. haha grabeh tagal na. si dans kasi yung nangimpluwensya sa ken. medyo ganyan din system niya, kaya ginaya ko na rin. so yun, tipid sa gastos. kaya yung mga dapat na gimmick time ko eh nagugol na lang sa kakabasketball. problema ko lang lagi, dami ko dala. pero tipid, mas ok pa. mas gusto ko kasing nanonood ng movie sa bahay eh. pag naihi ka kasi puwede mo ipause. pero gusto kong manood ng sine sa moviehouse na mag-isa. nagawa na kasi ng ate at kuya ko, kaya ako rin gusto ko.

wala ako masyadong ginagawa ngayon. unlike last month na sobrang whew! pero me mga rehearsals na naman sa teatro baguntao, pero di na ata ako yung magpplay ng role ko. undergrad na, ayos yun, para pagdateng nila ng 4th year ayos na sila. gusto kong maaccmoplish yung libro project namin sa org. baka magpresent ako ng dummy manuscript kay sir lacson, at isang possible concept cover. so yun, sana magawa yun ng december o january. me naisip na rin akong projects for the org, pero ngayon puro workshops para sa poetry-writing o pagsusulat ng tula. haha Filipino Organization kasi eh.

Nag-iisip ako kung paano magkakaroon ng pera. parang gusto kong magsummer job sa summer dahil 18 na rin naman ako nun. ayoko yung nagtatrabaho sa fastfood. badtrip. delivery boy ng pizza ok na siguro pero di naman ako marunong magmotorsiklo. ayos sana, kung saan saan ako napapadpad sa metro manila, at di na rin ako maligaw sa quezon city. pero ang puwede siguro eh yung librarian ng albums sa mga radio stations. ayos yun, puro music. pero gusto ko sa 105.1 o sa 89.1 puwede rin NU107. tatakpan ko na lang tenga ko kapag emo na yung kanta. pero naisip ko baka mag-outing kami sa summer, kaya wag na lang. dating gawi na lang...hingi sa magulang!!!

so yun, aral-aral muna ako ngayon sa mga susunod na linggo dahil lintek talaga yung nakaraang linggo. wala ata akong naging matinong quiz nung buong linggo na yun eh. tsaka, lapit na rin exams eh.

lapit na sportsfest!

narealize ko lang...

2006-11-03T09:17:00.000-08:00

...ang hirap gumawa ng documentary. first time naming magkakaklase na gumawa ng documentary eh. second pala, kasi gumawa na kami nung religion eh. pero parang di yun nilagyan ng art eh. parang a bunch of interviews lang tas masagot mo lang yung guide questions ng topic ninyo using the documentary, yun na eh. ehto, pagalingan ng kuha, pag-edit, concept, thesis, at patalasan ng creatvity at ideas. mahirap, pero kaya. sobrang kelangan lang ng maraming time.

...ang hilig ko pala sa basketball. haha. nung summer, halos paggising ko sa umaga, basket. hapon aqchai, tas pag gabi, basket na naman. eh fun eh. sobrang hilig ko rin manood ng mga basketball shows lalo na dun sa Basketball Channel. tas sinusundan ko pa yung NBA through NBA.com at Insidehoops. medyo, nagtitingin-tingin na rin ako sa euro-league kasi tinitingnan na rin all over the world ang euro style pagdating sa basketball. pati PBA, at PBL. UAAP at NCAA. halos memorize ko na yung starting 5 ng bawat teams sa NBA at PBA at last season's UAAP. napapahilig na rin akong magbasa ng mga buhay ng mga NBA Legends sa mga articles sa internet.

...ambilis pala talaga ng higshschool. sobrang, nakaka "yun na yun?" 1st year, sobrang memorable year. masayang masaya, at marami akong natutunan kahit medyo nagkaroon ng mga problemang, alam mo na, di maiwasan. nung 2nd year, medyo ilang tong year na to kasi bagong section na naman. pero masaya rin kasi champion kami sa basketball sportsfest, palig, at soccer intrams. galeng! nung 3rd year, grabeh...dami kong natutunan din nung year na toh. lalo na pagdateng sa friendship and being one with the class. nalaman ko na mahirap magkaroon ng "sense of belonging" kung ikaw mismo, may inaayawan kang mga bagay-bagay sa group, lalo na sa klase. tas ngayong 4th year, sobrang nakilala ko yung bawat kaklase ko sa C. minsan nga, lumalabas yung mga totoong pagkatao nila kapag sa mga groupwork. sino ang sabaw, maasahan, at puro salita lang walang gawa. at halos 5 buwan na lang tapos na ang highschool. panibagong gradelevel na naman next year, balik first year na naman. totoy ka na naman.

a poem for teddy

2006-11-01T10:03:00.000-08:00

hey lil teddy
it's time for bed
together we'll see none
and as we dream
we see our hopes
and we let it fade
then tomorrow
a new day
will come.

Koreans, welcome to the Philippines

2006-10-28T06:23:00.000-07:00

dalawang lalaki ang nag-uusap kanina sa loob ng trayk noong pauwi ako. ako yung pangatlong nakasakay sa loob na nakikinig sa usapan nila. puna ko na tubero yung dalawa kasi meron silang llave tubo (pambukas ng valve) at panay ang sabi nila ng gripo at tubo at tubig. pero sobrang tawang-tawa ako sa usapan nila.

tubero 1: ang hirap ayusin nun noh

tubero 2: oo nga eh, kala ko masisira na toh (sabay titig sa isang bakal)

tubero 1: bakit kaya nagkaganun yung gripo nun
tubero 2: ehwan ko sa koreanong yun
tubero 1: andami na ngang koreano dito sa pinas noh
tubero 2: oo naglipana na nga eh
tubero 1: masasanay din siguro tayo
tubero 2: oo nga, parang yung mga intsik

tubero 1: siguro nga noh, yung mga intsik nagtipon sa Binondo, yung mga muslim sa mindanao naman.

tubero 2: palagay ko, di malayong magkakaroon ng KOREA TOWN!
(nagtatawanan yung dalawa, tas nag-apir)

pati ako natawa eh. saan kaya mapupunta yung Korea Town, di malayo dito banda yan sa Commonwealth.

***

isa pang joke na sinabi sa aken na sobrang bentang-benta sa aken.

may amerikano, hapon, at pinoy na nakasakay sa barko. binato nung amerikano yung cellphone niya sa dagat. nagtaka yung kapitan nung barko

captain: why did you throw your cellphone?
amerikano: cause we have too many cellphones in our country.

daan naman tong hapon. binato yung computer. tanong yung kapitan.

captain: why did you throw your PC?
hapon: cause we have too many PCs in our country.

daan naman tong pinoy. alang dala. sabay may dumaan na koreano sa harap niya. tinulak nung pinoy papunta sa dagat. alam mo na kung anong sasabihin nung pinoy.

***

nakakatawa pa nga, pag sinasabi ko tong joke na toh, nung sinabi ko yung "me dumaang koreano" tawang-tawa na sila.

ehto ay jokes lang naman. huwag ninyong personalin our dear koreans.

kahit sinong simpleng Pilipino, mapupuna na dumarayo nga ang marami nating kapwa Asyano dito sa ating bansa. Di ko alam kung ano trip nila at gusto nilang dito manirahan sa ating bansa. Sabi naman ng kuya ko na, mahal daw kasi ang bilihin o ang kahit ano sa Korea. Kung mapapansin ninyo, nakatira ang karamihan na mga Koreano sa mga upper middle to high class subdivisions at villages dito sa Maynila. Mayayaman sila, talaga. Malalaki ang mga bahay. pero sabi ng kuya ko, mahihirap daw sila kung ilalagay mo sila sa Korea. ehwan ko kung totoo yun kasi di pa ako nakakapunta ng South o North Korea. Pero ang palagay ko kaya sila dito tumira eh dahil gusto nilang sundan ang yapak ni Sandara Park. Mag-aartista din sila.

Kapansin-pansin din na nahuhumaling ang mga Pinoy sa mga Koreanovela na yan. Na alam na alam naman nating pinasimula ng meteor garden na yan at F4. Pero hanga ako sa mga Koreanovela na yan hah. Isa pa lang ang pinanood kong Koreanovela na matinding-matindi, yung Lovers in Paris. Subtitle na english yung pinanood ko, ibig sabihin yung original at ang translation nito ay kung paano talaga yung script nung artista. (kasi yung sa Pinas version eh me edit na nang kaunti, para mapunuan yung catch sa Filipino audience lalo na sa Masa.) At masasabi ko na magaling sila pagdating sa scriptwriting. galeng eh, lupet ng lines. at sa screenwriting. tahing tahi ang events at yung mga maliliit na details eh connected pala sa mga malalaking details ng kuwento. Nakakahanga, at sana maging example din yan ng mga scriptwriters at screenwriters naten.

pero mababaet naman sila eh. minsan nga nakakasabay ko silang magjogging tuwing umaga. minsan, nakakalaro naming magkakavillage sila sa basket. at kapag natumba ka naman, tumutulong sila. nagsosorry pa nga kahit di sila ang dahilan. di naman sila nambubulabog dito sa village namen at wala pa naman akong nababalitaang koreano na naging involve sa isang malaking sindikato o gumawa ng karumaldumal (grave) na krimen. di naman sila nakakaabala dito. di malayo na gumawa ng Korean community dito sa Pilipinas. Helpful sa kanila yun para hindi naman sila na-oOP o Out of Place, kapag me nakikita silang Pinoy na umiinom ng sabaw ng balot.

kaya sa mga Koreano dito sa Pilipinas. Welcome to the Philippines, enjoy the Philippine archipelago. but do not destroy nor invade our country. Feel at home, and relax. basta ba siguraduhin ninyo lang na hindi kayo TNT at me right kayo ritong magstay galing sa embassy.

sa manlulupig di ka pasisiil

di ako makatulog

2006-10-22T09:28:00.000-07:00

di ako makatulog. ginagawa ko itong td project namin at nagtataranscribe ng english interview pero kahit ilang oras na akong nakaupo rito sa harap ng computer eh di pa ako napapagod. hanggang ngayon di pa ako humihikab o pumipikit-pikit ang mata ko nang kusa. pero baka hindi na rin ako matutulog para di na rin ako malate. yun nga lang pagdating ko sa klase baka sabog sabog naman ako.

oo nga pala, tatlong late na lang eh masususpend na ako. kaya yun, sa mga nakaraang linggo eh nagsisipag ako na gumising ng 5 para hindi ako malate. makakaalis ako ng bahay ng 6 darating ako ng school mga 7. trapik kasi sa katips pag 7, pumapasok pa ang gradeschool.

school. ok naman. mas ok kaysa sa 1st term dahil walang music na subject. ang hirap hirap kasi eh. kala ko basta tugtog ka lang ayos na. ang kaso, me mga history eklat pa kaya ang hirap-hirap. yun nga lang ngayong 2nd term, nahihirapan ako sa math. sa ibang subjects ok naman. kahit sa physics napapasa ko na yung mga longtest at yung mga ibang quizzes. yung math lang talaga ang patalo. pero matataas ang nakukuha ko sa mga quizzes. yung dalawang summative ko nga -1 lang. pero yung mga longtest ko...SABOG! capital S-A-B-O-G. tas yung 2nd longtest pa, hirap na hirap ako. kabado lang talaga ako kapag longtest math. parang last two minutes ng isang championship game sa basketball. sa ibang subjects ok naman. di pa nga lang binabalik yung mga longtest sa english at filipino. buti na lang walang longtest ang td at art. me longtest naman yung td pero reporting, at hindi yung written. sipag lang nang kaunti papasa ka na. haay math! actually haay math longtests!!!

what a day nung saturday. sobrang nakakasabaw yung paggawa ng documentary. at medyo matagal kaming nagshshoot. pero masaya lalo na nung ginagawa namin yung credits. ayoko na kasi yung conventional na black background tas may mga pangalang aakyat. parang batas na nga yun eh. pero ayos naman. kuha pa ng last shots sa monday, edit monday night-tuesday morning. papasa na sa wednesday. katulad nga ng sinabi ng mga kaklase ko, medyo parang walang confidence pero pipilitin pa rin naming makagawa ng maganda.

halos ilang buwan na lang pala...hindi ko napansin. isang buwan na lang at magbebirthday na ang kapatid ko at dalawang buwan na lang pasko na. at dagdagan mo lang ng isang linggo bagong taon at mula doon tatlong buwan na lang, graduate na. nakakasenti, pero ganun talaga eh. papakasaya na lang kaming magkakaklase. di na kami masyadong pressured sa studies di katulad nung 3rd year pero iniiwasan din namin na bumagsak. pag me college na at magandang course (kelangan talaga yung magandang course, seryoso!) mas tamad-tamad pa yan.

di ko pa alam kung ano plano ko pag natapos ang 2nd term. siguro gym na kasabat nila lasam, isaac, buan, goh, at dans. gusto ko na ring lumakas-lakas eh. mag eeighteen na ako, patpatin pa rin ako...di pede yan. di ko pa alam kung ano enjoy gawen pag 3rd term na. or kung anong magandang gawen sa pasko. mga balak bilhin. kelangan ko ng bagong tsinelas.

what a day!

2006-10-21T05:35:00.000-07:00

nakita ko siya...hehhee...wala lang.

grabe tong araw na toh. tinapos na namen lahat ng kelangang kunin sa dokyumentaryo namen pero parang hindi pa namin nakuha ang lahat ng kelangan. pinapakinggan ko nga tong Balik Bayan Box para mainspire akong makaisip ng way para maedit. ehwan, siguro tama na yung mga nakuha ako lang ang hindi makaisip kung paano.
yun lang

supot na entry

haay sus

2006-10-06T11:57:00.000-07:00

nanonood ako ng myx live mga 1230 at featured yung APO Hiking Society. Grabeh, ang gagaleng nila. alam ko halos lahat ng songs nila at di ko makakailang isa sila sa mga favorite kong artists na nag-isip na gusto nilang maging artist at suwerte nila nagustuhan sila ni mel pante.

dami kong kailangang habulin sa physics. me apat akong bagsak na quizzes, kaya kailangan makaminus 1 o makaperfect ako ng apat na quizzes. nakaisa na ako kanina, haha pagkadali-dali! eh yabang. pero grabe ang ginagawa kong paghahabol! talagang, nagtatanung-tanong pa ako na kunwari di ko alam pero alam ko naman talaga at nagrerecite na rin ako para na rin maibsan yung init ng puwet dun sa monobloc chair ko. dami ko ring kailangan habulin sa math. medyo ngapa ako diyan sa mga graphing na iyan, pero yung quiz namin kanina tungkol sa logarithm, ok naman nakuha ko. parang algebra lang naman kasi. mas gusto ko yun kesa sa inaalam ko pa kung ano ang domain ng mga buwiset na graphs.

DAMI KO PA LANG KELANGAN GAWIN...
1. mga 50 copies ng survey para sa position paper sa english. (buti na type ko na, ipiprint na lang)
2. takehome quiz na due na on monday. handwritten pa dapat. kapag may bura minus 1...ano ba yan!!!
3. script para sa street play namen sa english. Me naisip na akong concept, pero di ko pa nasisimulan yung mismong script.
4. mag-aral para sa math dahil summative quiz na sa monday.
5. magbasa ng Catcher in the Rye kasi di pa ako nagbabasa ng kahit anong pahina.
6. kunin ang pictures kay bas para sa aming homevisit project
7. progress report para sa Human Rights Project namin sa TD na wala namang kaprogress-progress.

MGA KELANGANG MATAPOS NA BAGO MAGSEMBREAK
1. Homevisit project! pag wala nito di kami makakagraduate.
2. Position Paper...pero puwede ata pagkatapos ng sembreak (haha tamad!)'
3. Human Rights Project para sa TD! Longtest ito
4. Documentary namin sa Palig na hanggang ngayon hindi pa ako nakakaisip ng sobrang lupit na konsepto.

kakatamad gawen amp!

sched for sat!
9:00 punta kina ate jane...magpapatingin ng ngipin pero parang tinatamad ako e
1:00 punta highschool, pick-up rehearsals
5:00 game sa hsbdl
6:00 gala night (wow galeng mo naman pumili ng oras!!!)
7:00 uwi na!!!
8:00 gawin ang ehwan ko basta kelangan gumawa ng mga pinapagawa sa school
10:00 tulog na

sched for sun!
6:00 gising na
7:00 punta lasalle
8:00 entrance test
12:30 kain
2:00 grabeh sarap matulog
pagkagising...gagawin na ang mga hindi ko pa ginagawa!

saket ng ngipin koooooooooooo

2006-10-01T06:30:00.000-07:00

nung isang gabi hindi ako makatulog at nagpagulung-gulong na ako sa sahig dahil sobrang sakit ng ngipin ko. ehwan ko, biglang nabutas yung isa at ang sakit! nagpakaaddict na nga yata ako nun sa biogesic. at hanggang ngayon nararamdaman ko pa rin na masakit yung ngipin ko. argh! kaasar. pero nagtataka ako kasi tuwing gabi ko lang nararamadaman na masakit yung ngipin ko.

naghomevisit kami sa TD kanina. medyo masaya na medyo nakakapagod. mas nakilala ko pa yung TD kids ko at mas nakavibes ko pa sila. naging kaibigan ko nga yung isang TD kid na hindi ko naman TD kid. pero nakakapagod talaga at medyo malayu-layo pa yung lugar nila.

salamat naman at nagchampion yung jrs. galeng nilang lahat. sa srs. sana manalo para bonfire ulet. sarap ng pagkain eh.

tintopak na naman ako. pero ang hirap mag-isip kapag hindi talaga pumapasok yung pinakamagandang concept na puwedeng malabas. kailangan ko lang na may pumasok bigla sa isip ko at tuloy tuloy na. pero mahirap. peste.

ehwan ko

2006-09-25T07:02:00.000-07:00

ngayon lang ako nagblog! at hindi ko alam kung baket. sarap na sarap kasi akong pagmumunihan ang mga nangyari tas iniisip ko kung ano bang natutunan ko noong araw na iyon. pero madalas wala naman akong natututunan talaga. sabi nga ng tatay ko, "the only day you stop learning is when you are dead." patay ang hindi natututo sa bawat araw. ehwan ko kung yun ang totoo pero yun yung sabi niya sa aming magkakapatid nung nagdinner kami sa bahay.

haay ehwan ko! oo nga pala! andito ang tatay ko! saya. dame na namang chocolate. hindi nga lang ako binilhan ng bagong shoes pero me bago namang football shirt. di naman ako naglalaro ng football pero gusto ko lang magsuot. *me lumabas na matabang nakaminiskirt nakakatakot.* pero mga ilang days lang ang tatay ko na idol ko rin. aalis na naman. trabaho. eh ganun talaga eh. walang magagawa. me ym naman eh! :))

ehwan ko hah kailanman, hindi ko sinabi na BUSY ako. o lumabas sa bibig ko ang salitang busy para sa akin. sabi kasi ni hhasonn sa akin kung nabubuhay pa ba ako sa ginagawa ko sa buhay ko. ehwan ko, dun ako masaya eh. at nagsasawa na rin akong matuto sa loob ng classroom, mas gusto kong matuto sa ibang lugar. me libreng mga araw pa naman ako para magpahinga lang sa bahay o mga araw na tamad lang talaga ako at ayaw kong gumawa ng homework. katulad nito pumapatay ako ng oras sa harap ng computer. di na kasi ako marunong umuwi ng bahay na may araw pa. sa wednesday nga makakauwi na ako ng maaga! haha ansaya. pero hindi ko pa rin sinasabi sa sarili ko na busy ako. kalokohan yun. basta masaya ka pa sa ginagawa mo, hindi ka busy. ang mga taong nagsasabi lang naman na busy sila eh ang mga taong pagod na kasi paulit-ulit lang ang buhay nila.

ehwan ko pero di ko napansin, palig na nga pala. at marami na naman kaming gagawin ang klase. di pa ako nakaisip ng malupit na concept pero sana may magbigay ng malupit na concept sa group namin. para kung saka sakali eh magawan namin ng magandang documentary. sana manalo! ay di pala....mananalo pala kami, hehe.

naaasar na ako

2006-08-13T07:29:00.000-07:00

naaasar na ako sa subject na TD. Akala ko magtuturo lang sa mga bata at magtitiis sa mainit na kuwarto. dami pa lang kailangan ipasa na kung anu-ano na nakakaasar na. tsk. tas yung math pa namin, nakalilito!!! hindi yung lesson eh. yung basta! di mo malaman kung ano yung topic sa quiz, kaya yun, parang napapa "huh" ako sa mga quizzes. bad trip. at filipino!!! kaasar na el fili 'yan. di ko naappreciate. gusto ko yung kuwento, pero yung mga tanong!!! yung mga tanong!!! pamatay!!! haay, bagsak tuloy quizzes ko. buti na nga lang nakakabawi pa ako sa bigkasan at sulatin eh, kun di bagsak na bagsak na ako.

nagkaroon nga pala kami ng combat pt sa ncocc. grabeh. pakiramdam ko kaya ko ng buhatin buong ateneo pagkatapos nun. nakakapagod pero masaya. mahirap talaga at andaming crawl. pero masaya rin kasi natapos naming magkakacomrade lalo na yung mga cboys at sabay sabay kaming napromote. pero 1st pa lang yung sa mga training na kailangan naming malagpasan bago pa kami maging ncocc talaga. meron pang dalawang natitira. A-run na next week sana matapos naming lahat.

pagkatapos ng combat pt nagstay kami sa bahay ni bibbo. grabeh si bibbo pag nalalasing. andun nga pala sina sex, isaac, js, papaw, at gigoy. ansaya. puro kuwentuhan at kaunting backstabban. hahaha. pero hindi naman sobra na talagang galit na kami dun sa taong yun. yung mga times lang na naaalala namin na ginawa niya na nakakatawa. mga heart-to-heart talks. haha. basta yun!

lapet na nga pala play ng TBT. pero di ako mag-iimbita ng may manood kasi uhm, basta. hahaha. siguro yung next play mag-iinvite na talaga ako.

di pa pala ako nagpapasa ng ACET. tapos ko na lahat ng requirements eh. pero sabi ni bibbo sa tuesday na raw ako magpasa para sabay-sabay na daw kami nina goh. tas wala pa akong nagagawa sa bluebook hahaha, sabaw. gagawin ko yun, kapag uhm...haha...pag sinabihan na di lalabas sa bluebook mukha ko. heheh...

takte! antagal na kitang di nakikita!!! naaasar na ako...

at last!

2006-07-29T09:37:00.000-07:00

tagal ko na ring di nakapost dito ah. ehwan ko, paano naman kasi nasira yung computer namin noong mga nakaraang linggo. tapos nung naayos naman, hindi ko naman mabuksan yung blogger home sa mozilla.

ano ba magandang sabihin...

nung isang school day, puro debate kami sa loob ng classroom. paano naman kasi yung isang teacher namin, sa filipino, eh nag-aaway kami tungkol sa isang sagot sa isang quiz. asar naman kasi e, di pa ako nakakaperfect score since nung unang quiz pa ata. tas nung math naman, hindi kami magkaintindihan tungkol sa definition ng displacement at distance. sabi namin kasi na di puwedeng mabawasan ang distance, dagdag lang nang dagdag yun. yung displacement lang. eh teacher namen, ehwan ko. haha. basta puro debate. pero astig yun, kasi nalalaman ng mga teacher namin na nag-iisip kami at hindi lang kami basta-basta nakatunganga lang sa classroom.
ngayon ko lang naisip na, sabog pala ang schedule ko. sa totoo lang wala na akong masyadong time lumabas. nakakalabas lang ako pag walang pasok sa monday e.

4:00 - gising tapos sit ups and push ups ng kaunti.
4:30 - aral, gawa homework na hindi nagawa kagabi.
5:30 - almusal
6:00 - ligo
6:20 - bihis/ayusin mga gamit
6:30 - alis na
7:45 - saktong dadating sa school
8:00 - simula na ng mga nakakapikong oras ng araw pero minsan masaya dahil sa mga hirit ng mga kaklase ko, spend time sa classroom. quiz, lecture, mag-ingay.
tuesday & thursday
3:00 - ncocc training
kapag wednesday
3:00 - org
kapag friday
2:00 - CAT
4:00 - kung anuman ang gusto kong gawin
7:00 - uwi
7:30 - dinner
8:30 - random fire!!!
11:00 - tulog
monday - thursday
4:00 - TBT rehearsals
7:00 - uwi
7:30 - dinner
8:30 - gawa ng paper work (reflections, lesson plan), or homework sa math
9:30 - tulog
tas balik na naman sa itaas...
sabog!!! pero masaya ako. nilulubos ko lang ang last year ko sa highschool kaya sinuslit ko na lang ang lahat ng puwede kong maexperience sa school. pag weekends, random fire lang din ako e. di na nga rin ako nakakanood ng tv eh. UAAP na lang. pero naisip ko na masaya rin na nag-eenjoy ako na hindi nakatunganga.

sarap magbasket! hehe. kalaban namin yung mga sobrang tangkad na mga kaibigan ng isa kong kaklase. at grabeh, ilang beses ako napalpal at natumba, at nasiko. pero masarap. tagal ko na nga ring hindi nakakalaro ng mga ganun katangkad at ganun kalaki ang mga katawan e. tas last weekend nagretreat kami. saya! lalo na yung sheriff doors dun. ansaya maglaro. pero masaya rin yung fact na kasama ko mga kaklase ko at nagovernight pa kami dun sa retreat house. nood din kaming nacho libre, nakakatawa pero yung movie medyo sabog. pero maganda siya.

wala na akong maisip.

it's been a long time

2006-07-16T05:49:00.000-07:00

sira ang computer namen at pinapaayos namin sa pinsan naming me gf na!!! gulat na gulat talaga ako kasi siya yung tipong hindi mo iisipang magkaroon ng syota kasi yung ugali niya talagang umiikot na lang sa computer at mga computer niya. Yun na nga ang naging syota nya e, computer. pero astig pa rin siya at taas noo (look up to) ako sa kanya. cum laude pa yun.

hassle ang bawat paper work tuloy. lahat ng homework na may kinalaman sa computer ngayon e dagdag gastos pa kakapunta sa net shop. pero kelangan gawen e. nagmumukha tuloy akong nerd dahil computer ko lang ang word na nakabukas at ang iba warcraft 3 ang nakabukas. bumabagsak na naman ako. haay ehto na naman ako, first term droughts ang tawag ko rito e. kaasar kasi e. babawiin ko na lang. ayaw ko ng kumayod sa 3rd term at gusto ko na lang magpakasabog pag andun na ang schoolyear. kelangan lang mataas ang 1st term at 2nd term para ayos na...wala ng problema...garantisadong gagraduate ako.

at ang quest ko sa pagkuha ng Kostka Award a.k.a. Deportment Award ay tuluyan nang nayurak (destroyed) dahil lang sa isang reply slip na hindi ko nabigay. bad trip. jug tuloy. kaya wala na. wala na yung certificate na yun. nyek. sabi nga sa akin dati ng tatay ko na huwag na huwag akong gagawa ng isang bagay dahil sa trophy. kaya siguro hindi natuloy. pero simula bukas hindi na ako mag-iingay. mid-term marks na bukas at yung papel na yun eh talagang tubig na ibabasa sayo habang natutulog ka.

yun lang muna...wala akong interesanteng sasabihin naman e.

sweet crossroads

2006-06-26T05:19:00.000-07:00

alam nyo ba yung poem na "The Road Less Traveled?" isa yun sa mga gusto kong poems. simple lang kasi e. kaso hindi ko memorize. tungkol ito sa choosing your own paths. kung gagawin mo ba ang isang bagay na mahirap pero makakabuti sa'yo at sa lahat. la lang.

isa sa mga gusto kong kanta yung "Highways of My Life" at yung "Follow Your Road." Yung isang song kinanta ng The Jazzmasters at yung isa naman ni Pauline Wilson. Pareho yung theme ng song. Follow your own road and it will lead you to your goal. basta wag ka lang mawala sa road, kasi nga diba sagran turismo pag nawala ka sa road, babagal ka. so dapat nasa road ka palagi. tsaka makakasagasa ka ng tao kapag nagdrive ka sa sidewalk e.

Minsan namimili ako lagi ng iinumin. Paboritong paborito ko kasi ang coke at cokefloat nun, tas ngayon pinagbawalan na. kaya yun, exposed na exposed ako sa mga fruit drinks o fruit shakes na lasa rin namang prutas. putakte kasi tong puwet na toh eh, nagkadiperensya pa. magaling na rin naman ako nakakaupo na nang mabuti at puwede ng maglaro ng basketball.

watching dwyane wade videos kanina...hehehe

messed up

2006-06-17T11:07:00.000-07:00

kailangan ko ng planner! kailan ba yun ibibigay? nagkakagulo tuloy ako sa scheds eh. at tsaka dun ko nilalagay homework ko e. importante talaga ang planner para sa akin! kaya kung wala yun...naguguluhan ako!

***

masakit pa rin ang puwet ko. di ko na lang sasabihin kung ano talaga nangyari kasi...parang ganito...pag narinig mo nakakatawa, pero kapag naranasan mo na pala...masakit. at hindi ka na tatawa. yung tipong nahihirapan akong umupo, tumayo at kahit umutot mahirap! lam mo yun. kaya ang natutunan ko sa puwet thing na ito e wag mong pagtatawanan hangga't hindi mo pa nararanasan. wag mong pagtawanan ang mga nanlilimos kasi di na nakakatawa kapag ikaw na mismo ang namamalimos. wag mong pagtatawanan ang mga baliw kasi di na nakakatawa kapag baliw ka na. mahirap pala toh. baka magpaschedule na ako sa hospital para sa operation. minor lang naman, di naman severe. pero kailangan na ASAP at baka kung ano pang mangyari.

***

off road pa rin. kumbaga sa racing eh andun ako sa grass at wala sa kalye. pero hindi pa naman ako nag wro-wrong way. kelangan ko nang magschool mode ASAP! mga straight perfect quizzes, at hindi straight failing marks. so far, wala pa naman akong namimiss na homework, nabigay ko naman lahat. wala pang project kaya wala pang puyatan.

nakikinig ng radyo. NU107. BYOB ng System of A Down.

HINDEH HINDEH MAARI!!!!! HINDEEEEEEEEEEEEH!!!!

2006-06-16T08:08:00.000-07:00

alam mo yung kapag namatay na yung leading lady ni robin padilla, tapos sisigaw siya sa langit ng HINDEEEEEEEH!!!! parang ganun yung title ko. pero bago muna yan, isa munang patutsada sa nananakit kong parte na laging nadudumihan at pinanglalabas ko ng sama ng loob.

[SANDALI LANG ANG MGA NAKALAGAY SA GITNA NG MGA ASTERISKS AY HINDI MAGANDANG BASAHIN KAPAG ME KINAKAIN KA SA TABI NG KEYBOARD MO. KAYA MABUTI PA NA HUWAG MO NA LANG BASAHIN O TAPUSIN MO MUNA KINAKAIN MO.]

***

Ansakit-sakit ng puwet ko!!!! Talagang masaket na kapag uupo na ako, kumikirot! parang me nawawarat sa loob. me sugat nga ata! di ko alam. di ko naman nakikita puwit ko. basta nangyari na lang toh nung sinasagutan ko yung math homework, at nang matutulog na ako sa paborito kong sahig, ayun naramdaman ko na ang lupit at galit ng dakilang lagusan. hindi nga ako nakatulog eh, kaunting oras lang. pero paggising ko hindi ko na ulit naramdaman pero pag-akyat ko sa jeep, as in paghawak sa estribo. dun mismo! anak ng siopao!!! ayan na naman!!! nagalet pa sa akin yung drayber kung baket daw ako matagal umakyat. kung di lang puno jeep niya sinigaw ko na na: masakit puwit ko! walang ya ka! kaya habang naglalakad ako, lalo na sa overpass, ay diyos ko! sinasabi ko sayo, natalo ko ang mga bayaning nag-alay ng dugo sa dambana ng kagitingan. parusa yun!!! buong araw sa school nananakit. sa sobrang gusto ko ng ipacheck sa infirmary pero parang ampanget kasi:

nurse: oh? anong masakit sayo?
mel: uhm...puwet ko?
nurse: huh?
mel: yung puwet ko po...
nurse: hah?!?!?
mel: yung puwet ko po nga...masakit!
nurse: di ka ba natatae?
mel: hinde
nurse: di ka ba tumae?
mel: hinde
nurse: eh baket masaket puwet mo?
mel: ba't di mo alamin?

tapos kapag natapos na ang interview, magsisimula na ang check-up at operation.

doctor: ano bang kinain mo kanina?
mel: uhm...yung chicken strips galeng sa sexyng tindera sa satcaf.
doctor: anong naramdaman mo pagkatapos nun
mel: uhm...ligaya?
doctor: ligaya?
mel: oo ligaya, joy sa english.
doctor: kako bat ka naligayahan.
mel: asikasuhin mo na lang puwet ko!!!
doctor: siya siya...nurse paabot ng calamansi.
mel: para saan yung calamansi???
doctor: paabot ng bote ng gin na ininom kanina ni manang erlinda at mang esteban.
mel: para saan yung bote ng gin???
doctor: at kumuha ka ng mainit na tubig
mel: naglilinis ako ng puwet noh?
doctor: sir, i'm sorry to say...
mel: baket, mamatay na ba ako?
doctor: na me bulate kayo sa tiyan...

HOOTAK!!! kakaisip ng mga weirdong conversation na puwedeng maganap sa infirmary umatras na ako. baka kasi malaman ko na nagkapigsa na ako sa puwet. at umarteng albularyo ang doktor sa infirmary. kaya umuwi na lang ako sa bahay, nahihirapang maglakad. sumabay na nga lang ako ke lubentot kasi nahihirapan nga akong umakyat ng jeep e. at pag-uwi ko punta ka kaagad ke nanay at ito naman ang sunod na naging pakikipagtalastasan...totoo na ito.

mel: nanay
nanay: oh chor?
mel: ngayon ko lang toh naramdaman?
nanay: ang alen. (kitang kita ang nanlalaking mata ni nanay.)
mel: masakit
nanay: ang?
mel puwet
nanay: MASAKET PUWET MO? (sobrang lakas, narinig ng mga kapitbahay ata)
mel: ano ba? pakitingin naman oh (di ko na sasabihin kung anong ginawa ko.)
nanay: eh anak...
mel: ano po?
nanay: angat pala puwet mo
mel: hah???

hanggang ngayon masaket pa rin ang puwet ko.

***

[TAPOS NA??? SABI KO SAYO HUWAG MONG BASAHIN EH! ANG MGA SUSUNOD NA NAKALAGAY EH HINDI NA NAKADIDIRI AT NAKASUSUKA. BALIK KA NA SA KINAKAIN MO.]

HINDEH HINDEH!!!! HINDEEEEEEEEEEEEEEEEEH!!! HINDEEEEH MAAARI!!!! PAANO NANGYARING!!!!!

alam mo ba yung ehto na ehto na! tas kinabukasan mo lang masasabi yang ehto na pala. anlabo explain ko lang

kunware...gusto mong maka one on one si dwyane wade. kaso lagi siyang maraming kalaro. lalo na ngayon finals na. tas nalaman mo na...wala palang kalaro si dwyane wade nung mga araw na yun. nagbasket lang siya sa court ninyo sa loob ng village ninyo. ang kaso umalis ka nun! UMALIS KA!!! kasi gusto mo ng umuwi at wag na lang maglaro ng basketball kasi inaantok ka na!!! tas kinabukasan mo lang nalaman yun. nabasa mo sa internet...dwyane wade, nagbasket sa village sa brgy. bahay toro. kaasar noh

yun lang. inis na inis lang ako. sana mangyari yun. kasi I'LL DO ANYTHING TO MAKE IT HAPPEN AGAIN. AS IN ANYTHING OR EVEN EVERYTHING JUST TO...argh!!! buwisit!

tanginang puwet.

school na talaga toh

2006-06-13T04:45:00.000-07:00

yung unang araw ng school. parang joke joke lang kasi eh noh. wala naman talagang pinapagawa. nagpapakilala lang mga teacher. ngayon, aral na talaga!!! nung nagmath kami, tas nag 555, sabi ko "shit, ehto na, school na talaga toh!" tas nagbigay na rin ng homework at nagdiscuss na rin ng lessons. uhm palagay ko naman eh nakabalik na ako sa school mode mula sa katamaran mode. kaya mula run eh sa tingin ko, kelangan ko na talagang magsipag at magsipag hanggang sa grumaduate sa april 1. mahn, sana 100% graduation kami. wala na akong pake kung saan kami mapadpad sa college, kanya kanyang lakaran na yan e. basta sama samang grumaduate, ayos na ayos na yun! school. medyo pareho lang. ika nga ng mga conyo, "pretty much the same" o tulad ng mga linya ni robin padilla pag nasa kulungan siya sa kanyang mga action movie, "walang pinagbago, nasa kulungan pa rin." nag tatlong oras lang kami sa TD na parang...uhm...matagal? hehe.

homework muna ako...

ARAL MODE!!!

pamabatang laro

2006-06-11T09:31:00.000-07:00

kasama ko si goh sa Up nung isang araw. sabay kaming umuwi nun kasi walang susundo sa kanya at ako naman, wala lagi naman akong nagcocommute eh. nag Up na kami kasi pareho naming ayaw ang usok sa tandang sora. medyo mahina pa naman ilong ko. andun kami sa abelardo. si goh kasi naghahanap ng piano lessons o guitar lessons. tas may nagpapraktis ng sax dun at sobrang lupet. kaya kinuha ko yung isa sa mga tape ni tatay na kenny g "montage." ganda ng "i can't tell you why."

madalas kapag nanood ako ng mga documentary at tungkol sa pagkababae ang pangunahing pinag-uusapan, laging nasasama ang mga tanong ng mga babae (na madalas ay miyembro ng Gabriela) kung baket daw naturingang "pambahay" ang mga babae. sinagot ko nang mababaw yung tanong na yun. sabi ko kasi ang mga batang babae e mahilig maglaro ng "bahay-bahayan." yung laro na may bahay sila na yari sa karton. tas nakaduster sila na talagang nanay na nanay ang dating. tas kasama nila ang walang kamatayang pangalan ng mga dolls, si jennifer. tas yun, papainumin nila ng gatas, at pakakainin. minsan pa nga nilalabhan pa nila ang damit ni jennifer! yung talagang laba hah, ginamitan ng tide. tas bibihisan pagkatapos at susuklayan ang buhok. tas kasabay na rin nyan, naglalaro rin sila ng tinda-tindahan, na ang mga tuyong dahon eh nagiging isda, ang mga supot ng tsitsirya eh nagiging tsitsirya ulit, at ang mga tansan eh nagkakaroon ng halaga at nagiging pera. magkakaibang halaga depende kung anong tansan yun. pag coke, piso, pag sprite, dalawang piso, at kapag san miguel naman, limang piso. kulang na lang talaga paaralin nila ang kanilang anak na si jennifer at kakantahan sila ng vaseline theme song pag nag graduate sila kasama si nikki gil. tataka nga ako minsan kasi walang larong nanganak-nanganakan. kung saan dadalhin ang batang babae na buntis at lalabas si jennifer mula sa kanyang sinapupunan. inosente pa kasi kaya di pa nila naisip na magkaroon ng larong nangak-nanganakan.

ang mga lalaki naman. mas gusto ng aksyon at may kinalaman sa kanilang abilidad ang mga laro nila. tulad na lang ng habulan. isa sa mga pinakasimpleng laro na alam ko nung bata ako. at touch ball. ni minsan sa buhay ko, wala pa akong nakitang babaeng naglaro ng touchball, at nagnenegative sa bawat bato ng mga nasa outside. tapos pag habulan pa, sumasama lang ang mga babae nameng kalaro pag ang habulan eh may dagdag na rules. minsan nagiging ice-water. yung larong may isang taya, tapos yung taya na yun puwede niyang iice yung mga hinahabol niya. at kapag ice ang naglalaro, di dapat siya gumagalaw. puwede lang siyang gumalaw kapag hinawakan siya ng mga iba pang hinahabol. water na siya, puwede na siyang tumakbo at iwasan ang taya. pag ice na lahat, me isisigaw yun e. "ice ice baby" ata. basta ang huling makasigaw, siya taya. minsan naman sasali lang ang mga babae naming kalaro sa habulan kapag langit lupa. pag nasa taas ka, langit ka di ka puwedeng mataya. pag nasa baba ka, lupa naman. ayun. di na yan sasali kapag ang habulan eh yung tradisyon na habulan at walang variations.

siguro ganun lang talaga yun. mababaw siguro sagot ko, pero sa tingin ko ganun. lahat naman nagsisimula pag bata tayo e. at kung ano ang nakasanayan na natin nung bata tayo, kahit pa sa mga laro eh ganun siguro tayo kapag tumanda na. pano yan, nung bata ako, pag naglalaro ang ate ko kasama ng mga kabigan niyang babae ng bahay-bahayan, ako yung magnanakaw. ???

ehto yung ilang chants sa mga laro.

tagu-taguan...

tagu-taguan maliwanag ang buwan
wala sa likod wala sa harap
'pag bilang kong sampu nakatago na kayo
isa...dalawa...tatlo...game! (di talaga toh tinatapos ng mga lokong taya.)
GAME!!! (sisigaw ang isang tangang kasali.)

langit lupa...

langit lupa, impyerno im! im! impyerno
saksak puso tulo ang dugo
patay? buhay?
umalis ka na diyan.

(pag di naturo yung kumanta, lalagyan pa niya ng ganito.)

sinabi ba ni angel gabriel? oo!
sinabi ba ng Diyos? oo!
sinabi ba ni datu puti? oo!
sinabi ba ni imelda marcos? oo!

(idadawit na niya lahat ng santo at si papa jesus, maturo lang siya)

bilib na bilib ako talaga sa mga kantang toh. naisip ko nga kung sinong nagcompose ng mga kantang toh? si levi celerio? si ryan cayabyab? o si britney spears?

deportment award???

2006-06-08T05:36:00.000-07:00

First Day High talaga ako nung wednesday kasi magkakasama na naman kaming mga kaklase. Hiritan naman tuwing klase at mga kalokohan na sobrang saya.

Ay oo nga pala...

nung moday nag student-moderator ako para sa first year. nakakasenti lang nung reflection period kasi sabi ko sa kanila na parang dati lang ako yung nakaupo sa mga silya, tapos nagsing na lang ako bigla pumunta akong school, ako naman ang nakatayo sa harap ng mga paslit. Kung iisipin, napakatagal na nung panahon na ang totoy totoy ko pa nun kasi maliit pa ako nun. pero di ako isip bata, ang baba na nga ng boses ko noon eh, mas bumaba pa ngayon. nagmamadali pa akong umuwi para mapanood ang ghost fighter sa bahay. tapos ngayon ehto na, lumaki na, pero puro kalokohan ang nasa isip. tumanda na siguro ako, at mas marami na akong natutunan sa buhay. mature ika nga. Tatlong taon yun! Pero hindi ko napansin na tatlong taon na yung lumipas. Parang ambilis, parang hangin lang na dumaan. Dati lang e mahilig pa akong mamato ng nilukot na papel sa mga kaklase ko, ngayon nangangalabit na ako ng mga di ko kilala. tas ngayon 4th year na ako, aalis na rin ako. di ko alam kung aalis "aalis na rin ako, SA WAKAS!" o "aalis na ako?" ang sasabihin ko.

ang hirap pa lang maging presidente. dalawang araw pa lang, pinepressure na ako ng mga teachers. naririnig ko na kasi dati sa mga teachers ang mga sermon tulad ng, "Presidente ka pa naman, tas ikaw pa ang nag-iingay," o kaya naman "patahimikin mo nga mga kaklase mo, kaya nga ikaw ang presidente e." lagi yang sinasabi ng mga teachers sa mga dating presidente ng klase ko. Yan! Si Walter laging nasasabihan ng ganyan, palibhasa kasi promotor lagi ng gulo. kapag naririnig ko naman, parang wala lang. iba pala kapag pinapadaan na sa mga tenga mo yung sinasabi nilang yan. biruin mo naman, unang araw ng klase nalate kami ni walter at, ken. napakagandang mga ugali. tyempo pa na isa sa mga pinakastirct at terror na teacher ang kasalukuyang nasa classroom namin. ay sos! pinagalitan kami nang todo, at di na pinapasok sa classroom. ehto pa ang kicker: nakita pa namin yung teacher namin habang naglalakad papuntang APSA para kumuha ng late slip, nagbatian pa kami! kaya yun, nung nalaman pa na officer ako, mas lalo akong sinabon.

nung pangalawang araw naman. sira ulo ka ken! biruin mo naman nagpasama sa ken na ipasa yung UPCAT application form nya. ang haba haba ng pila. dapat nga pupunta kaming satcaf e para maglunch. NANG MALAMAN NAMIN NA MAY KLASE PA PALA KAMI! yung ibang sections lang pala ang may early dismissal. kaya yun, takbo kagad pabalik. iniisip ko na ngang gawin yung mentos commercial, pero buti na lang nakatalikod! whew!

goal ko ngayong magkaroon ng deportment award...pero sa kung dalawang araw pa lang eh ganito na...malabo na atang mangyare.

manila circa 1973

2006-06-06T07:15:00.000-07:00

may inemail sa akin ang tatay ko galeng abroad. forwarded message galeng sa isang kaibigan niya.

lahat ng mga picture dito e mga kuha sa maynila, quezon city at makati noong 1973. grabe ang pinagbago ng maynila. kakatuwa yung mga kotse rito.

I'm surprised how good these pictures are taken back in 1973. notice the cars below are indeed back in the early 70's

parang background sa world tonight ni angelo castro noon. city night. city lights.

manila and the bay.

basta tong lugar na toh, maraming nagppda ngayon at batang nagsiswimming.

makati side. right after guadalupe and before the CBD. probably right around where if it were today and you look to the right you would see Rockwell.

di ko alam kung totoo sinasabi niya pero ang alam ko talaga yung gitnang island diyan eh MRT na!
-

makati from mandaluyong. The large building on the left is the Guadalupe Shopping Center.

Ito yung tulay na dinaraanan mula rockwell o greenbelt papuntang quezon city. ito yung lugar kung saan napakaraming malaking billboard. ngayon, nasa kaliwa diyan e yung billboard ni Gretchen Baretto. at sa kanan naman eh yung billboard ng Petit Monde.

quezon city. guess what's showing in the movie theatre, "The Sting," "The Red Pony," at "Don Juan." (Starring si Brigette Bardot), all movies that came out in 1973.

Alam ko Delta toh sa may quezon avenue e. sa totoo lang hindi ko alam yung mga pelikula at di ko kilala si Brigette Bardot. tas me RCBC na pala nun! Luma ng logo!

org planning session

2006-06-01T08:37:00.000-07:00

ehto na ata ang pinakamaaga kong gising sa buong summer vacation. nagising ako ng 6!!! wow, anong nakain ko??? may org planning session kasi ang cso kaya kelangan ko na namang pumunta sa school. sabi ko nga mas ok naman na magpakaboring ako dun kesa sa magpakabato sa bahay. may pera pa ako!

pagpunta ko dun, as usual late na naman ako, (namemental block ako!!!)
...
...
...
ah basta pag upo ko nagpakilala lang ako tas natulog? haha. sa totoo lang lagi ko lang kausap si ron nung mga oras na yun e. tas nung break, nak ng tipaklong! turon na naman!!! ano ba yan?!?!? turon din nung student-moderator seminar tas turon naman dito sa org planning?! linsyak. andun nga pala sina ranny, leeron, estrella at si richie na may shades. nakatuck-in pa mukhang mag-aapply sa seven eleven. tas yun kuwentu-kuwentuhan kami ni sir lacson at ni ron, kaso sabaw ako nung mga oras na yun wala akong macontribute na kahet ano. tas may mga pinapasagot na namang mga papel na talagang nakakaasar sagutan kasi...di ko alam kung ano isasagot eh. tas natapos din sa wakas! sa wakas!!! mga 3 na ata natapos. tuwing nasa itc na lang eh natutulog ako, di ko alam kung baket.

tas nagKFC kami ni sir edu, ron, quino at ako. tas kuwentu-kuwentuhan tungkol sa mga nangyare nung 1st year. kaya syempre tawanan na naman at mga tanong tulad ng..."kumusta na kaya si *name*?"

tas yun pag-uwi ko tulog kagad at computer. aalis na naman bukas, back to school shopping. hehe.

game na!

2006-05-31T06:36:00.000-07:00

baket naimbento ang salitang permanent, immortal, walang hanggan eh sa totoo naman eh walang permanent na bagay sa mundo, immortal na tao na walang buhay, at lahat ng nasa mundo may hangganan na pati ang mismong mundo eh may hangganan din. at hindi permanente, imortal, may hangganan ang SUMMER VACATION. june 1 na bukas at pinapapunta na ako ng school dahil sa mga meeting, seminar na ubod ng boring. pumupunta lang ako kasi may rason para di maglinis ng bahay at may pera pa. biro para kang sinuwelduhan para di magtrabaho, saan ka pa!!!

kanina habang kumakain ako nanood ako ng Game K N B. tas napakainteresting nung tanong. "ano yung pinakamahabang word (english) na may isang vowel at isang syllable lang." di tuloy ako nakakain sa kakaisip. naisip ko na starts with a letter "s" na yun kasi parang semi syllable yung "s" sa simula eh. tas sumagot na yung contestant. sabi niya "strength." sayang at TALAGANG SAYANG kasi ang sagot pala e "strengths." isang milyon na sana.

nakakapikion yung game 5 kanina ng dallas at phoenix. at mas lalo akong napikon sa isang blog na nabasa ko kanina kasi yung nakalagay eh puro mga...nakakaasar na bagay. baket kasi phoenix ang kalaban ng dallas e. laging nakakaiwan sa depensa sa sobrang bilis. na sa sobrang bilis hindi mo na mabantayan yung bawat galaw na hindi mo na lang mapapansin nakashoot na. naunahan ka na. kawawang dallas. kawawang dirk. kawawang ako...kumakampi sa dallas. at dun sa blog na nakakaasar...mananalo ang dallas! at magchachampion sila!!!

napanood ko yung video ng BEER ng itchyworms. kakatawa sobra, at ordertaker ng parokya andun pala kamikazee. tas may bagong kanta rin yung kamikazee para sa rexona. at hindi rexona ang gamet ko kundi old spice.

pasukan na. last chapter na toh sa highschool. game na!

sabaw

2006-05-30T10:09:00.000-07:00

ano bang nangyayare sa aken??? linsyak, kung kasama ko lang si ryan kanina pinagsisipa na ako nun sa nagawa ko. tsk... asar... sana ako ren.

pagkatapos nung freshmen orientation seminar eh dumiretso ako ng mcdo para kumain. at dala ko ang cellphone ko!!! dala ko. pag nilagyan ko toh ng load, isang malaking himala na naman. kailangan ko lang naman ng rason para magload tulad nung rason na yun! hehe. habang nasa mcdo ako kanina nakita ko si tyrone at si rex, tas namumurublema ako sa cellphone ko kasi malabo e, di ako makapindot. ano ba yun??? minsan na nga lang dalhin, nasira pa. kaya nanghihiram ako ng ibang cellphone para makipagpalit ng sim para mabasa ko yung messages, baka kasi importante. tas nakita ko mga expert people, at si sur!!! grabe sarap kasama nung demonyo na yun e. tas nung pinigilan niyang tumawa dahil sa isang tao, (di ko na sasabihin kung sino), linysak nabilaukan si loko at may lumabas na fries sa ilong niya. kitang kita ko, at kadiri!!! may mga tinga tinga pa sa lamesa, sarap kumain. tas yun, moonie moonie. ayokong magsalita ng mga panahon na yun kasi basta ayoko lang magsalita. at..at... punta na nga lang tayo kina samsen.

wala kameng magawa ni lasam, pumunta na lang kami kina samsen. tas pagdateng namen sa bahay niya, hayup nakapam PE, kumpleto pa hanggang shorts, nakatsinelas lang. tas buti na lang tumawag ako kasi may pinagawa sa kin si kuya na sobrang importante. tas pumunta na ulit kami ng school para kunin yung mga libro ni samsen. tas sa college para nga gawin yung pinapagawa ni kuya at bonus pa may nakita pa kami ni samsen na ubod ng pretty. rate 1 - 10. TWENTY!!! hootakte yan. ang ganda talaga. tas balik na naman sa mcdo para lang magkuwentuhan at makinig sa mga kuwento ni pocho na talaga namang nakapupulot ng magandang aral.

umulan kaya walang basket. muni muni lang sa bahay tulog. pasarap. tas pinagalitan. kain, nood ng tv. computer. walang magawa. kaya yun...sabaw na sabaw ako. grabeh pagkatapos ng linggong toh eh pasukan na! haay ano ba naman yan.

sabaw...

walang magawa

2006-05-24T09:42:00.000-07:00

gusto kong...
`pumasok na para me baon (ganda ng rason eh noh, lang pera e)
`magbasa ng libro. meron akong physics book kaso...hehe...physics eh
`magNBA finals yung miami at dallas para...uhm...kampi ako sa dalawa
`makabili ng isang gundam set, para me ginagawa ako kapag umuulan bukod sa computer
`umikot lang ang buhay ko sa apat na lugar: bahay, classroom, basketball court, stage
`maghonor sa 4th year at conduct award para may picture kami ni nanay sa covered courts
`makita si dirk nowitzki at dwyane wade

dream kong maging...
*director ng pelikula, commercial, music video, at plays
*scriptwriter sa isang movie at plays, wag lang spiel, parang bobo ata ako dun e
*engineer, electronics & communications para makaakyat ako ng tower
*may-ari ng isang engineering company
*cartoonist. gusto kong ibalik yung Super Patatas comics ko at iput up sa isang blog.
*dj, ala fr. larry faraon sa sounds of the soul, o kaya si erik mana sa morning inspirations.
*isang guest speaker
*court side announcer sa NBA
*video edittor

di ako...
\natatakot sa ipis at butiki
\makatulog kapag natulog na ako sa hapon
\mapakali kapag di nakabasketball
\nagpapasa ng chain letter sa ym at friendster
\nagkukumot pag natutulog, kahapon lang kasi nilalagnat ako nun e
\nang-aasar ng panget ka, pero kapag kabobohan na at katabaan...hehe...ibang usapan na yun
\interesado sa Da Vinci code, baket ba maraming naloloko dun?
\nagloload sa cellphone dahil...uhm...ay nagload na pala ako dahil...uhm...
\tumututunga, namamatay daw yung isang brain cell pag ganun

lagi akong...
^invisble sa ym
^natutulog
^nagbabasa ng uhm...dyaryo...sportspage nga lang...tsaka comics
^nag-iisip ng tungkol sa...basta nag-iisip ako palagi
^kumakain
^nagbabasket
^nasa bahay, kasi pag lumabas ako, pinoproblema ko palagi yung pag-uwi e
^late sa school
^walang ballpen at padpaper

hindi ko pa nasusubukang...
]magbunjee jumping
]magpakamatay, bobo lang ang nagpapakamatay eh
]kumain ng palaka
]maglaro ng american football, pero gets ko kung paano yung game, yung iba kasi di alam...bobo.
]untugin yung ulo ko sa pader
]ibagsak ang isang subject na talagang sinasadya
]magraise ng flag sa flagceremony

ang una kong...
.niluto...uhm...itlog
.binasa ang libro ng nanay ko na "cooking with nora" (dito ko natutunan magluto ng...uhm...itlog)
.kinampihang team sa NBA ay chicago bulls
.teacher ay si Mrs. Dayo
.kinain na hindi pagkain ay buhangin, buhangin sa boracay.
.favorite song ay "tell the world of HIS love" kinakanta ko nung kindergarten. CSC days
.nirecite na poem ay "Piggy Wig wig"
.role sa isang play eh leader ng mga sundalong eroyd. CSC days

naniniwala ako na...
,may Diyos...si Kuya Jess
,kung para sa'yo...para sa'yo.
,it's not enough to be yourself, but to be your BEST self
,walang maling akala. kaya nga akala e
,our choices fulfill our destiny
,kung matalino ang matsing, bobo naman ang pagong
,hindi nakunan si madam auring, triplets pa!!! nak ng putek naman oh.
,hindi dating sementeryo ang school namin
,walang aswang, pero mayroong multo.

family reunion & bora!

2006-05-23T00:10:00.000-07:00

di ko alam kung baket ako nahihilo at mas lalong di ko alam kung bakit ako nagtatayp. pero...

excited na excited akong pumunta ng aklan kasi yung huling punta ko dun eh, uhm...13 years old ata ako nun, bali apat na taon yun. kasal kasi ng pinsan ko dun at kasal din ng lolo at lola ko. 50 years na silang kasal?!?! at lagi pa silang nagkikiss. grabeh noh, tas 12 pa yung anak nila at kasama dun yung nanay ko. di ko na ikukuwento yung papaunta kasi. antagal tagal at nastranded pa kami sa roxas, mindoro dahil sa buwisit na bagyo. antagal pa nung papuntang roxas port, mga 3 hours ata mula calapan.

nung nakarating na kami sa bahay ng lolo ko sa aklan, natulog lang ako. kasi pagod na pagod kaming lahat sa biyahe. pero ansaya na makita yung mga ibang pinsan ko, mga uncle at auntie. sarap ng mga kuwentuhan kahit panay ang bisaya nila. dumating na rin yung ibang kamag-anak kinabukasan tapos yun, reunion na. sarap nga ng buhay ko dun e, kain-tulog, pasyal, chess, beach, laro, videoke, basta andami at masaya pa kasi halos lahat kaming magpipinsan eh nandun. tas yung ibang mga pinsan ko na dun nakatira eh may mga anak na pala at asawa. nakakabigla. kasi parang dati lang e mga kalaro ko lang yung mga yun tas ngayon eh ganun na. di ko masyadong nagustuhan yung kain kain kasi puro baka-baboy lang ang ulam. buong linggo, baka-baboy, nasusuka na nga ako e. pero pinakaok yung handaan sa isa kong uncle, ang sarap!!! pagkatapos nun natulog ako sa bahay nila at sa sobrang tagal ng tulog ko hinahanap na ako ng mga auntie at uncle ko.

tas nung natapos na yung kasal ng lolo at lola ko sa bahay, eh lumarga na kami papuntang boracay. nag-eexpect ako ng mga pretty girls sa boracay at sa kasamaang palad, wala. pero ok lang saya ng night swimming. daming stars. tas naglalakad lakad kami ni kuya na muntikan pa kaming mawala kasi di namin mahanap yung resort namen. tas kinabukasan naglakad lakad lang after nung morning swim at namili dun sa d talipapa. meron na palang ganun! pero di naman ako meron dung polo at tsinelas na parang leather shoes (di ko maexpalin e) kaso lang pera e. magswiwimming pa sana kami at magsstay dun ng isa pang gabi kaso si kuya, may interview pa para sa masters nya. at kelangan daw nyang pumunta dun as soon as possible, kj amp. pero para sa kanya naman yun e, at sa min din kasi...300,000 makukuha nya pag nagrant yung scholarship nya sa masters, so makikinabang din ako dun, bora na lang daw kami sa pasko.

tas yun umuwi na. at alam ko na pagbalik ko ng manila marami na namang gagawin katulad ng application forms sa college at practice na raw akong magdrive. kaso ayokong magdrive eh. bahala na. lapit na pasukan. less than a month na lang at balik na naman sa classrooms.

grade 5!!!

2006-05-13T06:47:00.000-07:00

salamat kay bello at naalala ko pa ang mukha ko nung grade 5 ako.

para sa mga tatanga tanga. nasa baba akong row pang-anim mula sa kanan tas nakawhite shirt. ngayon ko lang nalaman na meron pa lang akong white shirt na may collar. ayoko kasi ng kuwelyo e. gusto ko kasi butas lang kaya medyo ayoko ng polo. tinatanggal ko nga kagad pagkatapos ng klase.

so yun, grade 5. ang alam ko lang pinagalitan kami ng isang kaklase ko nung pinapagawa kami ni ms. vitug ng sayaw. ang bastos bastos kasi ng steps e. haha. bata pa lang sira ulo na. tapos...uhm...lakas namen nun sa intrams naalala ko. tas nag second ako sa pagbigkas contest tas...uhm...may kaklase kami na utot nang utot. sira ulo yun e. di ko na sasabihin kung sino at paano siya umuutot.

wala masyadong nangyare ngayon. bumbagyo lang lakas ng hangin sa labas. kahapon all out basket lang after nung bday ni ryan na uhm...umiral na naman ang pagkatanga ni mel pante. at si ryan may gift na sana sa akin na lang binigay. damn sana sa kin na lang yuN!!!! ryan!!! kainis ka!!! tas nanalo kami ng trophy nung naglaro kami sa northview. yung bote ng coke na 1.5 haha. pustahan kasi e. galeng lang talaga namen kaya nanalo kami. pero galeng nung nakalaban namen, yung isa pa shooter, lagi atang nandun.

di maganda tulog ko kanina. bothered na bothered ako, talagang bagabag. damn. kaya yun. sana di na lang ako tanga.

second day...

2006-05-09T10:11:00.000-07:00

galeng sa kasal ang kuya ko. kasal yun ng kapatid ng girlfriend niya. at kung me kasal me handaan at kung may handaan syempre may iuuwing pagkain. hindi naman masama ang mag-uwi ng pagkain. isa nga itong paraan ng pagpapasalamay sa Diyos sa biyayang binibigay niya araw-araw. kung baga, naghakot ka lang ng maraming ginto sa minahan. dami niyang inuwi! may beek teriyaki, lengua, isda na sobrang lambot, at ang kicker sa lahat, gulaman, nata de coco, ube, beans, at sago, voila! HALO HALO! kaya yun, lagi akong nagkakayod ng ice para lang maubos ang lahat ng yan. pero ayos nga eh. minsan lang magpaubos ng pagkain ang nanay ko, at madalang pa na masarap yung pagkain katulad ng ganito. nakatatlo nga ako nung buong araw e.

naglaro ako ng basketball ng buong araw? ang ibig kong sabihin, sa mga oras na dilat ang mata ko e naglalaro lang ako sa tapat ng bahay namin. wala kasi akong gagawin buong linggo. boring week nga diba. eh yun, puro basket, tulog, halo halo lang ata ang nagawa ko. pero kahit papano e nagawa ko pa rin ang house chores ko, tulad ng paghugas ng inalmusalan, paglinis ng banyo, pagpunas ng lamesa at pagplantsa. hindi naman kasi ako madalas mabore e. kasi kahit nasa bahay ako nakakaisip pa rin ako ng paraan para lumipas ang araw. tulad ng pagtulog o pag-internet. pero binabawasbawasan ko nga tong internet kasi wala ring makabuluhang nangyayari sa kin habang nakaupo ako sa tapat ng computer maliban sa tumingin sa insidehoops at nba.com.

nakuha ko na nga pala yung application form sa UP. so yun, para akong excited na sanggol na may maikling attention span. kasi parang nung nakita ko na yung application form, konting tingin tapos yun, nilapag ko na lang. bahala na. ECE first choice, at Film and audio visual sa second choice. pero magvavaas pa rin ako at audtions para sa theater arts. trip trip lang hehe. para lang malaman ko kung..uhm...actually wala naman akong gustong malaman e. talagang trip lang.

binabasa ko kanina itong isang article ng mysanantonio.com. tapos medyo namangha ako sa sinabi ni bruce bowen nang maging runner up na naman siya sa defensive player of the year dahil kay, sino pa ba? ben wallace. "there are some things you don't get, and you have to continue on." tama nga naman si bowen. kapag di mo nakuha yung mga gusto mo, lagi ka pa ring magpapatuloy. dalawa lang yan eh, kukunin mo ulit o ilelet go mo na para sa isa pang bagay na mas gusto mo pa o mas maganda pa sa naunang nagustuhan mo. oh well.

so yun...wala na naman akong magawa. ano kayang mangayayari sa third day ng boring week ko?

boring week

2006-05-08T00:41:00.001-07:00

pagkatapos ng isang sobrang napakasayang linggo na puro basketball games sa aqchai eh ngayong week naman eh isang napakawalang kuwenta at nakababatong linggo!!!

aqchai aqchai. whew! natalo namin yung defending champions last year at dahil yan sa aking napakalupit na tear drop shot, isang monster rebound at assist na nagresult sa isang go-ahead lay up ni junbert. so yun, tie yung game. tas less than a minute na lang. tas nung nakadefensive stop kami nakuha ni itos yung bola tas binaba niya. akala ko iseset niya pero tinira niya form 16-17 feet. nagmintis. papunta sa outside yung bola pero nice save ni junbert na dirediretso yung bola papunta sa akin. at sa isang segundong lingat, nakita ko ang higante nilang player na si david at tinirahan ko ng tear drop! har har!!! panis!!! swak na swak. tas time out ang BF. leading kami by 2. tas pagkatapos ng timeout defense ulit kami. tas biglang nagpasahan yung BF. ang kaso nagkalituhan kami sa depensa kaya biglang may nalibre sa tres, biglang tinira. so yun, harap kaming lahat sa ring tas battle for the reboound. tas ako yung nakakuha. har har ulet. tas si junbert biglang sumigaw ng PANTEH!!! so yun pinasa ko sa kanya at nagwalk in the park lay up siya. WINNING SHOT!!! nakaattempt pa si david ng isang tira pero nagmintis din. tas yun, nakuha namin yung bola at voila panalo!!!

dahil sa mga larong ganito nagiging masaya yung aqchai.

so yun, nakakulong ako sa bahay. walang magawa. haay nako. hinihintay ko na lang mag 4 sa orasan ko sa may taskbar para magbasket.

ako lang ata ang hindi nagcocollege entrance review. wow. napakagagong bata talaga ni mel.

boring...

di na ako makahintay sa boracay!!!

di ako makatulog

2006-05-01T11:04:00.000-07:00

alam mo ba yung galet ka sa taong di mo alam yung pangalan. tas yung tao pala na kinaiinisan mo eh kapangalan ng isa pang taong hindi mo lang kinaiinisan, KINAMUMUHIAN pa. kaya nung nalaman ko yun, tawa ako nang tawa.

may nabasa akong blog kanina. tas evident sa content ng blog niya na..."someday we're all going to die," "mapupunta ka rin sa sementeryo." mga ganung lines. eh ayaw kong mamatay. gusto ko ngang maging buhay kahit wala nang katawan eh. alam mo yun, naalala ka pa rin ng next generation at next generation at next generation hanggang sa pinakahuling generation na pinangako ng Diyos kay Abraham na kung di mo alam eh kabilang din tayo sa generation na yun. gusto ko lang maalala ng lahat. ayoko namang nakalimutan ng basta basta at itinapon na lang yung katawan ko sa lupa. para naman akong gago nun.

nagiging basketball nerd na ako. walang araw na hindi ako nakapagbasket ng at least 2 hours. sinusubok ko ngayong magkaroon ng penetration kasi sabi ni yuri at jeff na hindi raw ako magpoprogress kung basta na lang ako titira sa three points. so yun, sunod lang ako sa payo nung mga magagaling na yun. di naman penetration na katulad ng kay gamboa pero basta para mas may inside-outside game lang daw ako. di ko alam kung gumagana, pero basta laro lang.

tuhod ko. sumasakit na siya kung kailan niya gusto sumakit. walang konkretong panahon kung kelan sasakit. nung isang araw nga paggising ko, di ko mabend. nakastraight lang yung tuhod ko tapos pag nagalaw ang sakit. di ko pa nga napapacheck-up eh, pero sabi nila ipacheck-up ko na raw kasi baka me ugat ng naipit. so yun. at di ko pinapatamaan si TUHOD. nagkataon lang na masakit ang tuhod ko at malas lang niya mukha siyang TUHOD. haha. "text na lang kita" ~ samson.

a whole paragraph full of 'sana'
sana ako na lang si dwayne wade. sana ako na lang si dirk nowitzki. sana ako na lang si michael redd, at lahat ng NBA idols ko. sana maging maayos ang buhay ng pamilya PANTE. sana may effort ako para kahit papano eh... sana wala ng mayabang sa mundo. sana magkaroon ako ng maraming mapagkakatiwalaang kaibigan. sana maging masaya ang huling taon ko sa highschool at sana ehto na nga ang pinakahuli kong taon. sana magkaroon na ng gf si walter. sana magkaroon ako ng picture na kaakbay ko ang nanay ko sa covered courts na may nakalagay na backdrop na 'reading of honors.' sana magkaroon ako ng conduct award. sana di na lang kita nakilala para nakakatulog ako nang maayos at di ako nahihirapang gisingin ni kuya. sana makasali ako sa isang theater group sa Pilipinas. sana maging EC engineer ako. sana maging film/theater director ako. sana maging actor ako ala tom hanks at pen medina hindi ala mark herras at yasmien kurdi. sana di na ako maging tamad. sana magkaroon ng trabaho ang tatay ko dito para di na siya mapunta sa abroad. sana makasali ako ng amazing race at sana partner ko si uhm...wala pa akong naiisip na partner eh. AT SANA MABUHAY AKO NA HINDI NA SASAMBIT NG SALITANG 'SANA' kasi nakakatamad ng mangarap kahit libre ito.

~nakiking ng dream theater, kagabi sound garden.

ang saya!!!

2006-04-26T10:39:00.000-07:00

sobrang saya kanina...

aqchai game dapat ngayon against alpha village/3c people na may mga ilang kasali. kaso default kami kasi nalate kami at di pa ayos yung jersey namen. parang pinunit lang na tela yung jersey namen. pero naglaro pa rin kami dun sa tivoli, friendly game nga lang.

pagkatapos nun, nung may official game na dun sa tivoli, pumunta kaming ayala hts. para magbasket. grabe galeng ni gino, takteng pull-up jumper na yan. pinapractice ko kanina yung fade away jumper dun kaso medyo ayaw eh. siopao. galeng pa ni bibbo kanina, anong nangyare dun??? tres nang tres anlayo pa. pagkatapos, sa bahay ni bibbo, konting backstabban with spanky haha. laughtrip sobra. tas punta na rin kami sa birthday party ni walter.

yun, pagdating namin dun sa shakey's nakita namin si walter sa labas habang nasa kotse kami. antagal ko na ring di nakita yung ulupong na yun! tas andun na rin yung iba. si bibbo,mikki, samsen, goh, ken, cj, lasam, gino, dans, ryan, at syempre si walter at ako malamang. tas yun kuwentuhan ulit. saya sobra. tas yung pic ni jemboy sobrang benta!!! tas nung nagdota na yung mga ibang kasama ni walter, pinsan niya ata, pumunta kami ni ken, gh, mikki at bibbo sa kopiroti. wala lang, tambay lang...sawa na sa mcdo eh. tas kuwetuhan. tas si bibbo grabeh, walang patawad talaga. (hindi ko na sasabihin) tas yun dahil dun sa ginawa niya, umalis na kami. basta nakakahiya, may pamilya pa dun sa tabi namin.

tas dun sa kotse ni goh, senti talk kami kasama si ken. tas hinatid na si ken, tas ako. tas yun na. ayos na yung computer. may mozilla na rin. woohoo. kaso install na naman ng limewire. at wala na yung ibang songs na nadownload ko. shit kelangan ko ng burner pang back up sa ilang files. so yun, ansaya talaga.

random thoughts

2006-04-21T10:52:00.000-07:00

tangina wala na akong ginawa kundi magbasketball at matulog ah. may pinapagawa sa akin si nanay kanina, kaso di ko ginawa. bukas na lang. ganun talaga ako, di masunurin. ayoko talagang gumawa ng bagay na ayaw ko.

habang nasa mcdo ako kanina, iniisip ko yung college ko. na medyo kakaiba kasi hindi ko gawain ang maglook forward sa isang bagay, o mangyayari 1 year ahead o kahit isang buwan pa nga eh. laging one day at a time, at ang pinakamalapit na goal muna bago yung ultimate goal. parang ganito, bago mo isipin makapasok sa NBA Finals, kelangan maka clinch muna ng playoffs, para makaclinch sa playoffs dapat manalo ka muna sa season, tas kelangan matalo yung mga ibang teams para manalo ng games sa season. one game at a time. one goal at a time. so yun nga, college. puta! sure na ako sa kukunin na course, wala lang naisip ko lang kung ano ang buhay ng pagiging independent sa school na wala ng mansisita sa buhok, at hindi ka na papatayuin ng teacher kapag nakatulog ka sa chemistry class niya. wala na ring family day at salu-salo shit. kahit mababaw yun, mamimiss mo rin kahit papano.

hindi boring buhay ko. i'm always proud of being me. iniisip ko kasi na ako ang magiging huling tao na pinagmamalaki si mel pante bilang si mel pante. sa bawat salita ko pa nga lang eh, kunwari nagsasalita ako tas sinabi ko..."hindi na pupunta si mel pante dyan," o "di ugali ni mel pante yan." kung boring buhay ko, wala na akong ginawa diba? kahit wala akong magawa ngayong summer kundi basket at tulog. grabeh ang busy ko kapag may pasok ang libre ko naman pag summer. medyo nakakamiss na rin maging busy eh, mas bumibilis kasi ang bawat segundo kumpara sa nakatunganga o nakahilata ka lang sa kama. ayokong maging sabaw e. mapapagod ako kapag wala akong ginagawa, mas kakailanganin ko ang gatorade kapag ganun.

sa bawat maliit na bagay nangyayari ang malalaking pangyayari. dahil sa binhi nagkakaroon ng puno, dahil sa di pagsuot ng seatbelt grabeng aksidente ang nangyayari. dahil sa kama nagkakaroon ng anak. dahil sa usok ng kotse nagkakaroon ng global warming. dahil sa tamad na construction worker gumuguho ang mga building. dahil sa sira ulong mel pante nababaliw na ang nanay niya sa kanya. dahil sa hindi pagbili ng tubig nagbabago ang tingin ng tao. dahil sa simpleng salita na oo may nagkakagirlfriend. dahil sa tukso may naghihiwalay na mag asawa. dahil sa lamok may namamatay na mga bata. dahil kay mel pante naging makabuluhan ang mundong ito. dahil lang sa babae/lalake nag-aaway ang magkakaibigan. dahil sa text may yumayaman na globe, smart at sun. dahil sa balot kaya may pato. dahil sa mouse nakakapag-internet tayo. dahil sa tulog nagkakaroon ng panaginip. dahil sa talo may gumagaling. dahil sa namintis na lay-up may natatalo sa isang championship game. dahil sa piyok may natatalo sa singing contests. ang dami pa.

napag-usapan namin ng nanay ko ang kuya ko at ang girlfriend niya. ayos naman sila. magkasundo naman. ang kaso itong nanay ko nagtatampururuts na kasi parang ang laki na raw ng pinagbago ng anak niya. so yun, parang senti talks na ang nangyari. nasabi na dati ng nanay ko na magkaibang-magkaiba kami ni kuya sa ugali kahit magkamukha kami. si kuya matalino ako guwapo. si kuya academically gifted ako athletic. si kuya mas in to logic ako mas in to creativity. mas magaling akong umarte sa kanya, mas magaling naman siyang magsulat kesa sa akin. memorized niya ang capitals ng mga bansa at mga probinsya sa pilipinas ako wala akong gustong imemorize. medyo direct opposite ko nga siya eh. tas banat ko, "siguro nanay ako yung anak ninyong pipiliting magkaasawa." sabay tawanan kami.

true friend

2006-04-13T11:09:00.000-07:00

"...ang kaibigan, hindi ka niya laging kayang iangat. pero gagawa at gagawa siya ng paraan para di ka malaglag..."

ang project 8

2006-04-13T07:19:00.000-07:00

(dahil kay ken at ang panahon ng semana santa kaya ko ginanahang magtype ng entry ngayon.)

dito ako lumaki. labintatlong taon din ako nanirahan dito bago kami lumipat ng commonwealth. masasayang alaala at mag dati naming kapitbahay.

kung gusto mong makarating ng project 8, dapat kang pumasok ng mindanao ave. kung galeng ka ng tandang sora o SM North edsa o pumasok ng general st. kung galeng kang tandang sora o ka ng congressional ave. kung galeng ka ng munoz. o production st. kung galeng ka ng kadaeng, yung production, yan ang kalye namen.

masayang masaya sa lugar na yun. kahit may mga gulo o minsan krimen pa ngang nangyayari eh ayos naman. umaga pa lang, tsismisan na ang mga tao sa kung sinuman ang gusto nilang pagtsismisan. mga lolang nagwawalis sa may bakuran, mga tricycle driver na nag-aalmusal sa mga karenderya, ang tunog ng trumpeta ng puto at sigaw ng magtataho, punong mga jeep lalo na sa kahabaan ng benefits, mga nanay na namamalengke sa Super Palengke at ang mga babaeng nakapula naglalakad patungong AIDA's minimart.(dito ka pupunta kung kelangan mo ng school supplies, di uso ang national bookstore. napakatipikal na pilipinong komunidad.

may tindahan kami noon sa bahay namin, at dito ang parang homebase ng mga bata. mayroon kasing lugar doon para magholen o habulan. sa loob ng bahay naman ang laro ng tumbang preso at taguan chinelas. nagmistulang philsports arena ang bahay namin nun. punung puno ng mga batang ayaw umuwi. at ang gameover ng mga laro namin nun eh ang sigaw ng nanay ko na "oi! kayong mga bata, umuwi na kayo at hinahanap na kayo ng mga magulang ninyo!" tapos na ang laro, bukas na lang itutuloy. isang rason kung baket lahat ng mga bata eh sa amin naglalaro, eh bukod sa malaki ang bakuran ng bahay ng lola ko noon eh hindi kami pinapayagang lumabas. mortal sa aming tatlong magkakapatid ang lumabas ng bahay ng walang kasama. kaya, wala akong naturingang kaibigan nung bata ako, pero kasundong kasundo ko naman ang mga kapatid ko. ang kaso silang dalawa, may kanya kanyang bestfriend sa project 8, ako...di uso sa akin ang bestfriend nung bata ako.

tuwing semana santa, napakasaya dun. ramdam na ramdam kong semana santa talaga pag nandun ako sa project 8. rinig na rinig ko ang pasyon sa may YEMBER, sa likod ng bahay namin tuwing huwebes ng gabi. may senakulong nagaganap sa simbahan, mahabang mahabang prusisyon ng santo entiero tuwing biyernes, at salubong tuwing madaling araw ng linggo. bukod sa pamimilit sa amin ng lola ko noon na matutong magdasal ng rosaryo (tagalog and english version required) at ang pagdarasal ng pamilya namin tuwing gabi eh natuto akong maging madasalin. lalung-lalo na tuwing mayo kasi nagaganap ang may flowers noon. lahat kaming mga bata pumupunta sa simbahan tuwing hapon para magdasal, mag-aral ng religion at kumanta para kay mama mary. kaso ang bottomline talaga ng pagsali dun sa may flowers eh ang merienda pag natatapos ang may flowers.

tuwing pasko at bagong taon sobrang saya talaga. tuwing pasko nagkakaroon ng program sa tapat namin. may mga palaro tuwing umaga. at syempre may prizes. at kapag gabi na, mayroong dance contest at singing contest. nung isang taon pa nga, nagkaroon ng miss gay contest, hootakte yan. pero masaya kaso wala akong nasalihan sa kahit anong contest noon, mas masaya manood nun eh. at kapag bagong taon, kung gustong mong mabingi, dun ka pumunta sa project 8. ang pinakamahinang paputok na lang ata dun eh 5 star. walang fireworks, talagang sabog lang ang alam ng mga tao dun, kaya di kami magkarinigan ng mga magkakapitbahay.

may mga sikat ding nakatira sa project 8. dun nakatira ang pamilya ni romnick sarmienta. oo romnick sarmienta yung artista, walang biro. dun din nakatira si enrico villanueva. oo enrico villanueva yung PBA player na ngayon sa Redbull at dating UAAP Player sa Ateneo. si kenneth estioko, oo si kenneth estioko ang lead guitarist ng Tansan Ni Gaston. at syempre, ang pinakasikat sa lahat, si mel pante. ang ubod ng guwapo at sukdulan ang galeng na si mel pante.

pero sa apat, yung huling pangalang nabanggit ang pinakasira ulo sa lahat.

ang laki na ng pinagabago ng project 8 magmula noong lumipat kami. kulay blue na ang simbahan ng Immaculate Concepcion Parish na dati ay kulay semento. may uniform na rin ang mga bata sa Children's Learning Palace ni Mrs. Dayo na dati'y kahit anong uniporme, basta uniporme eh puwede mong suutin dun. wala na rin ang mga dati naming kalaro dun, may mga ibang lumipat at may mga iba may asawa't anak na. biro mo kalaro mo lang dati eh ngayon iniimbitahan na kayo sa kasal at binyag nila. pero kung may nagbago o nawala o nadagdagan may mga nandun pa rin. katulad ng gamma drugstore, big daddy barbershop, Aida's minimart, yember store, premium bakery, yung parlor sa kanto ng benefits at claims, ang tindahan ni Intsik kung saan kami bumibili ng paninda, ang mga kompyuteran doon na hanggang ngayon punung-puno ng mga batang hayok sa paglalaro, ang paradise village, at ang bahay ng lola ko dun siyempre.

summer checklist

2006-03-21T03:23:00.000-08:00

wala talaga akong plano sa summer bukod sa aqchai at boracay pero hehe andami ko ng nagawa sa loob ng dalawa o tatlong linggong nakalipas sa bakasyon na 'toh. [sorry di ko kasi nakikita ang kalendaryo tuwing summer, di na ako tumitingin sa planner e]

1. magbasketball buong maghapon
2. matulog buong magdamag
3. sine...namely: 8 mile, V for Vendetta, The Island
4. makita si \m/
5. bayaran ang mga utang

yun! haha...

[may nilagay ako dapat dito kaso binackspace ko e]

anong nangyare ngayong araw na toh?

2006-03-20T06:18:00.000-08:00

...
...
...
...
...
...
...
...

isa munang astig na sentence para sa mga taong patalo katulad ko.

2006-03-19T09:05:00.000-08:00

"before you get a victory, you have to go to a series of defeats"

Anak naman ng linsyak na pusang nasagaan sa highway oh!!! Lamang ng dalawa yung kalaban namin. tas free throw nila, tapos namintis nila, rebound, pasa sa akin papunta sa court namin, di ko nasalo nang maayos pero nailay-up ko pa...at...at...at...HINDI PUMASOK!!! taena walang bantay!!! sabi nga ng tatay ko, forget that and move on to the next game. Sabi ko naman, "uh, tay, championship na kasi yun eh." Pero alam ko iba ang sinasabi nya, may ibig sabihin pa yun na mas malalim, ginago ko lang siya nung mga oras na yun.

ang panget ng pakiramdam na ikaw ang puno't dulo ng bawat bagay. kuwento nga ng tatay ko, pag gumuho o nasira ang electrical wiring at ikaw ang in-charge dun, isa kang malaking Patalo. PATALO. haay. simula't sapul (ever since) lagi akong nagiging patalo. lalo na sa basketball, at yung kanina na nga ata ang pinakamalala. sa marami pang bagay. ang hilig ko kasi dun sa tipo na "akong bahala" asta. yan, kaya minsan pag nagkapalpakan ayun, ako ang lagot. minsan kasi iniisip ko na yung PANALO, tas iisipin ko ako ang DAHILAN kaya ang sakit kapag ang nangyare NATALO at AKO ang DAHILAN. nakaiinis. pero dahil na yun sa mga pagiging PATALO ko, minsan nararamdaman ko yung, gusto ko ng bumawi kaagad-agad.

Nanood nga pala kami ni kuya ng V for Vendetta kanina. at nalaman ko na di ko pala tipo si Natalie Portman, payat eh, kalbo pa. haha pero maganda siya!

naisip ko napakamainggitin ko pala. di sa mga bagay na nahahawakan [material things] pero sa mga nakakamtan [achievements]. wala lang, kapag nagbabasa ako sa mga player sa NBA na kasama sa 50 greatest, o mga taong walang kasing lupit gumawa ng pelikula, o mga nanalo sa Don Carlos Palanca, haay...di ko alam kung bakit ko pa sila inaalam at tinitingnan kung ano ang nagawa nila at nakamit nila yun, haha naisip ko lang sana ako rin. haha may balang araw pa kaya ako.

gabi na

isa munang patama sa mga taong di ako nakikilala pero kilala naman talaga ako.

2006-03-11T09:46:00.000-08:00

kilala mo ako diba?

summer.summer.summer. whew! kay tagal din hinintay ano, pero kung ako tatanungin, gusto kong bumalik sa third year at repasuhin ang anumang nagawa kong mali, at balaikan ang lahat ng masasayang sandali sa third year. pero, hindi naman nagrerewind ang orasan, sabi nga ng lola ko minsan bumibilis ang mga kamay ng orasan. tama siya. lalo na kung hindi natin tinitingnan ano?

aqchai. saya na naman! woohoo. aqchai, inter-village, basketball na naman. kita kita na naman ng mga magkakavillage dito sa amin. masaya talaga. hindi ko kasi sila napapansin tuwing may pasok eh. kaso buong linggo wala akong ginawa kundi matulog eh. haha kelangan lang bawiin ang mga tulogless nights dahil sa kakaaral ng pesteng chemistry at geometry. hello physics and trigonometry!

nagtataka ako...kapag sinabi kong gusto ko ang isang bagay or goal, ginagawa ko talaga ang lahat para makuha yun o makamit yun. pag sinabi kong babawi ako sa term na toh, makakabawi talaga ako. basta gusto ko, gagawin ko. hindi ako nagiging tamad basta gusto ko. pero this time...nyek....mukhang hindi. tama si pitoy eh...effortless talaga ako. sinasabi ko na gusto ko, pero wala naman akong ginawa para makuha yun. haha. anlungkot. tsk. conduct award na lang sa 4th year. damn it!

andaming umaalis...pumunta yung nanay at tatay ko sa isang despedida party ng family friend namin. aalis na kasi sila rito at magmamigrate na sila sa canada. ay ehwan, lahat talaga gusto ng mangibang bansa at gustong maging banyaga sa sarili nilang bansa. ganito yan eh...ang laging rason kung baket sila umaalis eh kasi magulo na raw sa Pilipinas at wala na talagang pag-asa rito, puro hirap na lang at gutom na lang ang mararanasan mo kapag nagutom ka. pero ang totoo, magulo sa buong mundo. hindi lang sa Pilipinas hah, magulo sa buong mundo!

minsan nagtataka ako sa mga umaalis. madalas sinasabi ng mga matatanda na huwag na huwag mo raw tatakbuhan ang problema, kasi hahabulin ka raw nito. kaya kung tatakbo ka rin sa bansa na para sayo problema, hahabulin ka rin nito. haha bet ko mahohomesick din yang mga nagmigrate na yan.

kung ako rin ang tatanungin, nakabobobo rin ang Pilipinas. tingnan mo na lang yung nangyari sa leyte at edsa. akala ng mga nagrarally na yan na bayani na sila sa bansa dahil sa pasigaw-sigaw nila ng resign! at magpatama sa mga dos por dos ng mga pulis at mag pabasa sa tubig ng bumbero. talo pa tayo ng mga amerikano at kapuwa nating asyano na tumutulong sa paghuhukay sa mga bangkay na nabiktima sa Leyte. tsk tsk. mas bayani pa sila. nakahihiya.

kung nakikita mo na walang pag-asa ang Pilipinas, bakit di na lang ikaw mismo ang gumawa ng paraan para magkaroon ng pag-asa ito. nakaiinis pa, yung mga mayayaman at burgis na puwedeng makatulog para magkaroon naman ng trabaho yung mahihirap, eh sila mismo ang nawawalan na ng pag-asa sa bansa, na nagiging sanhi na rin ng pagkawalang pag-asa ng mahihirap. haha kung sabagay, ang mga may pera lang naman ang may kayang umalis at magmigrate. kaya kawawang mahihirap, hindi makakatikim ng states side.

pero sandali...bakit si dylan wilk, alex compton, norman black, tim cone, david pomeranz pumupunta pa rito sa Pilipinas. Maliban kay david pomeranz lahat yan nakatira rito sa bansang 'to kahit may dugo silang banyaga. si david pomeranz nga mas gustong magpasko rito eh. lalo na 'tong si dylan wilk, mas gusto niyang gumawa ng bahay para sa mahihirap na Pilipino kaysa sa magpakasasa siya sa mga yaman niya. may mali! kung talagang wala ng pag-asa ang bansang ito, eh baket pa sila magsasayang ng oras dito diba?

kung ako ang tatanungin, ayokong umalis sa Pilipinas. Bukod sa rason na wala akong pera na pampalusot sa mga embassy, eh iniisip ko na lang...para saan pa yung PANATANG MAKABAYAN. kung nagpapakapeke ka rin lang naman pala at iniisip mong umalis din eh wag mong banggitin yan, at huwag ka na ring kumanta ng LUPANG HINIRANG. Pero kung hindi ka makabayan o makabansa katulad ni Jose Rizal at Ninoy Aquino, ganito na lang ang rason na masasabi ko sa'yo...wala naman sa lugar ang tagumpay nasa tao pa rin yan. kahet saan ka magpunta, kung tatamad tamad ka tulad ko at magpapakabatugan tulad ko ulit, diba...lumipat ka pa ng bakod, wala rin.

hindi ko naman pinipigilan yung mga nagmamigrate eh. minsan nga inggit pa ako kasi, titira na rin sila kasama ng mga kano, tonggan, aprikano, bumbay, australiano at mga hayop sa new zealand. diba? ayos rin yun. ang sinsabi ko lang, ang pag-alis eh hindi solusyon, gumagawa ka lang ng panbigong problema. kaya nga natatangahan ako sa mga lumalayas ng bahay nila eh. diba ang bobo? me bahay ka na nga na puwedeng tirhan, lumayas ka pa. depende na nga lang kung talagang impyerno na sa bahay mo noh. ay oo nga noh. impyerno ba sa bansang toh? hmm...impyerno rin naman sa iba eh. haha.

ulet...KUNG MAY GUSTO KA TALAGA, AT GUSTO MO TALAGA...KUNIN MO!

sana ako na lang si stevie wonder

2006-03-04T00:44:00.000-08:00

si stevie wonder oo si stevie wonder, yung bulag!!! gusto ko mabulag at harapin ang mundo sa isang madilim na araw. wala na akong gustong makita lalo na ang magiging grade ko sa term na 'toh ayaw ko nang makita!!!

Q:eh bakit si stevie wonder...marami naman naging bulag na sikat ah, tulad ni Hellen Keller, Si Serapio, at yung mga pulubi sa daan, bakit si stevie wonder?

A:galeng kumanta e

may nag-aaway na naman nung isang araw at ehto yung pinag-usapan nila

***

remedios: akala ko ba maglalaro ka ng basket?

dionisio: umuulan eh.

remdios: ikaw kasi tagal mo magbihis e

dionisio: eh ganun eh

remedios: matagal ka lang

dioniso: oo na!

remedios: matagal ka lang!

dioniso: oo na!!!

remodios: bagal mo kasi!!!

dionisio: eh di hindi na ako magbabasket

remedios: pero gusto mo magbasket diba

dionisio: oo pero mababasa naman ako

remedios: eh di magbasket ka habang umuulan

dionisio: magkakasakit ako e

remedios: masakit ba yun?

dionisio: oo masakit sa katawan! syempre may trangkaso ka e!

remedios: aah, eh di kung nagbihis ka lang nang maaga tas nagbasket ka eh di hindi ka sana naunahan ng ulan.

dionisio: tama ka, di sana ako naunahan.

Takte! gusto kong maglaro pero umuulan!!!

walang kuwentang araw kahapon

2006-03-03T18:18:00.000-08:00

ayaw ko talaga yung araw kahapon. lahat wala sa tama, di nangyari ang dapat mangyari, at kung alam ko lang sana talaga yung maliit na bagay na yun eh di sana...hootak, andaming ehpal!!! argh!

achievement test: sa buong klase ako pinakamababa. damn! nahirapan talaga ako. multiple choice kasi e...ehpal. buong history ko sa school bobo ako sa multiple choice e.

ayoko na! last push ko na tong exam. di ko alam kung anong sasabihin sa akin ng tatay ko kapag nabagsak ko ang math this term!!! aah!!! di ko alam bat ako nahirapan dun sa lessons namin ngayon. kung kelan naman ako nakakabawi na, saka naman ako bumagsak ng longtest oh...haay.

andami pang nangyari bukod dyan na talagang nakakapikon.

walang nagpabuo ng araw ko. wala nga akong nakuhang bagong joke e. hootak!!!

EXAM WEEK NA TAS SUMMER NA!!!

matuling lakad

2006-03-01T04:26:00.000-08:00

umuulan nang malakas kanina. tas nakatsinelas ako, pero mabilis pa rin ang lakad ko pauwi. may dalawang ulupong na nag-uusap kanina...

<->:baket mo ginawa yun?
-=-:ehwan ko nga eh
<->:tanga mo! akala ko ba ganun na
-=-:andun na naman e.
<->:baket di mo pinigilan?
-=-:tanga ka ba!?!
<->:pero sinabi mo!
-=-:eh anong magagawa ko
<->:ganeto na lang
-=-:ano?
<->:kita mo kanina?
-=-:ang alin
<->:ikaw pala tanga eh.
-=-:ah oo, alam ko na.
<->:oh yun!
-=-:oo nga eh...
<->:paano na?
-=-:eh ehwan ko, bahala na
<->:sus
-=-:oo magagawa ko na sa susunod
<->:o tapos ngayon kanina..
-=-:eh syempre, ano ka ba?
<->:kahit na
-=-:eh sus, kahit sino gagawin yun eh
<->:depende pa rin.
-=-:siguro
<->:pero wala kang kuwenta, di nangyari
-=-:oo na!
<->:subukin mo kasi, kaya yan
-=-:nauunahan ako neto eh
<->:sus!
-=-:anong magagawa ko
<->unahan mo nyan.
-=-:ehto?
<->:oo yan lang naman ang kayang tumalo dyan eh.
-=-:pero lagi ng natatalo nito, ehto ko e
<->:wushu!
-=-:di nga
<->:basket na nga lang tayo
-=-:oo tara, ayoko ng maghabulan eh
<->: lagi ka lang taya, ulul!
-=-:panisin kita makita mo eh.

nainitindihan mo? haha...ang labo nila. nag-aaway sila dahil sa larong mataya taya. mga bata yan eh. haha...anlabo...nakita ko na lang puro putik likod ko.

back to my old ways

2006-02-26T17:09:00.000-08:00

dati nag-usap kami ni samsen na isang kong kaibigan kung makakabalik kami sa dati naming buhay na sobrang walang pakealam. haha. ngayon, nagdesisyon na ako. ika nga, balik sa dating gawi!!! basketball all the way na toh!

wala na akong pake kung di na ako makapasok sa varsity. kung makakapasa naman ako, sigeh. kung hindi ok lang. basta pangako ko, this summer, lalo na sa april, gagaling ako! para pagbalik ko sa school, magugulat na lang sila. basta importante gumaleng. medyo gusto ko na nga ring magweights eh, kasi di na ata ako tumatangkad. at kailangan ko ng magpalaki ng katawan para kaya ko ng makipagbanggaan sa ere. masaya yun! basta super basketball this summer. tsaka bagong sapatos nga pala! linsyak nasira na yung akin e.

aral nga pala...iwas katamaran ulit. linsyak, di maganda grades ko ngayon! pero nahabol ko naman nung febraury eh. pero bumababa yung ap ko. tsk...kelangan ko pang habulin yung chem at math. lalo na yung math ang hirap ng lessons.

the rest...wala na akong pakealam.

first time...

2006-02-25T05:01:00.000-08:00

first time kong nasaktan pero walang bumubog sa aken. taena.

sino ba talaga ang gusto kong makita

2006-02-23T10:26:00.000-08:00

haay...

mga 3/4 na kaming tapos sa math project. gagawa lang naman kami ng bahay eh...

major composition at persuasive speech sa english...dli lang mambola dito eh, magmukha ka lang magaleng...

filipino---gagawa ng libro about 3-C, wow.

ap longtest...napakarameng pangalan!

buti na lang tapos na kami sa documentary namin, ok naman

science- ang nagpapahirap sa akin RA!!!

video game sa computer...hindi ko alam kung paano magpapababa ng mangga...linsyak!

napapamura na ako!!!

tas exams...

kelangan humabol sa math! at chem! (humihirap ang math at matagal ng malabo ang chem!)
hindi ko alam kung ano standing ko sa english eh.
filipino...ok lang.
religion...medyo-medyo.
computer...ay ehwan!
ap...ayos!

gusto ko na lang magsummer

tatay ko!!! gusto na po kita makita!!! chess ulit tayo!!!

bading kuya ko

2006-02-18T15:53:00.000-08:00

favorite expression: OH WELL!

nagising ako ng maaga. basket lang ako mag-isa. tapos balik sa bahay para mag-ayos. pag baba ko yun, ready na pala yung corsage and roses para sa prom mamaya maya na ikukuwento ko mamaya maya rin. nag-almusal tas naligo tas umalis kami ni kuya ng bahay. OH WELL!

INSPIRE-Nanood ako ng play ni kuya. dahil nga medyo magiging buhol-buhol ang iskedyul para sa susunod na linggo. pinanood ko na rin siya kahit di niya ako pinanood. OH WELL! maganda naman yung play nila na NEW YORKER IN TONDO. tsaka cute din yung front of house nila nung pumipila ako pero mas cute yung sa Frankenstein. Ay oo nga pala, katabi ko nga pala yung bida dun sa Frankenstein. Sabi ko na nga ba dapat hindi ako dun sa gitna eh. Magaling na aktor yun! sobraaaaaaa. mapajoke time na play - malaseryoso magaleng siya, versatile ika nga. idol ko yun. tas sumunod naman yung COMMONWEALTH OF VIRGINIA. Grabe tong play na toh, R-18 sobra. pero syempre college play kaya medyo me utak na rin yung mga nanonood dun. pero talagang haay ehwan ko ba. tas umarte rin dun yung isa pang astig na aktor. basta din ko alam yung name nya, jethro ata. ay yung nakatabi ko nga pala si evert gandarosa, alam ko nasa inquirer siya nung isang issue e. basta yung dalawang yun nagagalingan talaga ako kaya naiinspire ako sa kanila tuwing nakikita ko sila sa stage. syempre sa kuwento kung me bida me kontrabida. umarte rin yung isang judge sa palig last year na nagsecond place lang kami. naiinis ako dun sa bading na yuN! argh! di ako makaget-over. pero nakakainspire din kasi syempre parang gusto mo siyang lampasan. and yes lalampasan ko talaga siya. kung anuman narating nya, mas lalayuan ko pa! tas sasabihin ko sa kanya...sinong 2nd place ngayon?!?! OH WELL!

NERVOUSNESS-Nung natapos yung play, nag-ayos na rin ako para sa prom namin. yun sinuot ang aking pink na longsleeves, pantalon, at sapatos na makintab. (take note walang kiwi talaga yan! PAGKABILI KO MAKINTAB NA OK?!?!) deh yun, nag-ayos at nag-ayos. syempre nung nanood ako nung play di ako nakalongsleeves, gago ka ba? tas nagmeet na rin kami ni buan. tas nagpunta na dun sa bahay nung mga date namen. so yun, nakalimutan ko na namang sabihin na nagdala nga pala ako ng rosary nun. kinakabahan kasi ako eh, di ko alam kung baket. tas yun, pagdateng namin sa bahay, tinawag ko na ata lahat ng santong kilala ng lola ko habang nagdadasal siya sa grotto, at ang mga demonyo sa impyerno na pinakikiusapan kong wag munang magkalat ng karimlan sa mga panahong iyon. ayokong mapahiya sa magulang eh. and yes, weakling ako kapag kaharap ko eh mga magulang, lalo na sa nanay ko. so yun, deh yun na pumasok na kami. tas nameet ko na rin yung mom ni nix (and yes wala si popsie!) tas chuva chuva. tas napapatingin ako sa mga pictures at natatawa ako sa hindi dapat nilalagay sa blog na dahilan. tas yun lumabas na rin sila at yun picturan and alis na. at na cut na rin yung kaba, relaxed na rin...

VAIN-tas pumunta kami ng biteclub. tessa! tigil na please sa kakasalamin!!! ehwan ko ba dun. parang gusto nya nakikita mukha nya palagi. pero masarap yung burger. tas asteg din yung dad ni buan. haha. mahirap lang di ko sya matawag na buan kasi pag tinawag ko siyang buan, lilingon sila nang sabay ng tatay nya. haha so naging MARIO si BUAN nung time na yun. tas pinag-initan nila yung butuki, tas nagkuwento ng mga kadiri habang kumakain. hootak.

PUNCTUALITY-pag sinabing 6 di ka dapat dumarating ng 7. 7 na kami nakarating wow. at alam mo naman kung baket, kasi kapag sinabing me tie, magsuot ng tie please. nagmukha tuloy kaming welcome chuva ek ek. so yun pinabalik pa namin dad ni buan just for the stupid tie. tanga kasi yung tie e. ay andun nga pala si sir apo.

GLUTTONY-ang dameng pagkaen!!! solid na buffet. sumisigaw na nga kami ni nix ng FOOD FOOD FOOD! tas the best yung chocolate fountain, na sobrang argh!!! sobrang argH!!! haha. nakailang balik ata kami dun. tas biglang nasuya na lang ako, sa di malamang kadahilanan.

ENERGY-dance. dance. dance. Niyaya ko si walter na sumayaw lang kami dun sa dance floor na kami lang kasi wala pang kalaman-laman ang lintik na platform. eh yun walang silbi rin kasi naglakad kami dun tas si walter hindi naman kasi game sa kagaguhan ko. so yun balik na lang sa table. tas yun kuwentuhan and backstabban and chismasan and batuhan and nakawan?!?! ninakaw ko yung shotglass na may candle at water. wala lang. tas pinatay nila gaja yung gold fish. haha nakakaawa. tas nagpapicture. kaso tumigil yung pila dahil sa amin kasi si nix marameng arte sa shots, nagka4 shots ata kami na dapat 2 lang. gusto kasi namin panggago. kaya yun, panggago nga lumabas. tas yun dance ata ulit kami basta sinapak ako ni nix sa tiyan. masakit. nangangalabit kasi ako ng mga di ko kakilala eh. haha saya kaya nun! tas nung slow dance, hindi naging slow kasi sinasabayan namin yung kanta. at lahat tumitingin sa amin. so...inggit lang sila!!! haha. ang kaso nung naging usher na yung music, may nagsslow dance pa rin?!?! ano ba yan...tas nagtrain ek ek kami at ginulo yung ibang sumasayaw. haha hyper amp.

RELAX-tas yun, nagsiuwian na halos lahat. tas yun naghahanap kami ng makakainan. kaso yung kuya ko nasa eastwood tas nagmeatshop pa. oh well. di ko tuloy alam kung paano kami makakapunta sa isang kainan. tas nakita namin si walter with his date tas sumama kami sa kanya. tas hinatid niya date niya at pumunta sa isang burger store...haha burger na naman. pero masaya. konting chikahan and yun hinatid na namin si nix pauwi. tas heart to heart talk na kami ni walter...haha...pinag-usapan yung mga kaklase amp. kasi eh. tas nagpasundo na rin ako. oh well

DOUBT-naalala ko ang sinabi ni ken sa aken.

welga

2006-02-14T08:15:00.000-08:00

naalala ko nung trip na trip kong umimbento ng kuwento na puwedeng ipamplay. sa paglalaro ng isip ko nagawa ko ang kuwentong WELGA.

Tungkol ito sa isang grupong aktibista na nakisangkot sa pagpapatalsik sa rehimeng Marcos. Mga 80's ang setting, kaya nakaaaliw na yung mga costume ng mga character eh mga retro at mala-hippie and dating. yung si Supremo, leader ng grupo. si Gabby yung chickboy, si Bodyok yung matakaw, yung isa si Isagani yung nawalan ng asawa (haha style Rizal ah, Isagani ang ginamit na pangalan.), si Pedro yung seminarista, at si Joey yung may asawang iniwan na buntis para sumama sa welga. Eh di yun, welga sila...tapos habang tumatagal nakikilala nila ang bawat isa. At habang tumatagal, humihirap ang mga pagsubok ng grupo habang binubugbog sila ng mga pulis para makaalis sa Malacanang. Tas unti-unti silang nalalagas. Panay na kasi ang reklamo nila sa isa't isa. Reklamo, reklamo, reklamo. Parang ang punto lang meron silang winewelga at nagrereklamo sila bilang isang grupo pero sa sarili nila mayroon silang mga maliliit na welga o mga hinaing sa grupo. Kaya talagang ehto ang mangyayari---Nag-iwanan sila, nagkanya-kanya na ng biyahe, hanggang naiwan si Supremong nag-iisa sa welga, walang kasama, hanggang sa napatay siya ng mga pulis.

walang kuwentang kuwento, sigeh ayos lang. pero ang tanging gusto ko lang, sana hindi ito nangyayari ngayon. nagkakaiwanan na, sarili ng biyahe dahil lang sa mga sarili nilang mga reklamo, mga welga nila sa grupo.

***

naalala ko ulit ang mga araw na iyon...

trouble maker

2006-02-10T18:02:00.000-08:00

lagi akong napapaaway. naalala ko nung nag-uusap kami ng kaibigan kong si walter, nasabi niya na napakalaki kong "warfreak." ehwan ko siguro buntot ko na ang mga away at mga away at mga away. nakaiinis minsan, pero aminado ako na kapag wala akong kaaway minsan parang hindi kumpleto. na talagang panget na sa isang tao kasi hinahanap-hanap na niya ang away o ang away na ang naghahanap sa kanya. isang insidente nung intrams nung tinulak ako ng isa kong kabatch habang naglalaro kami ng basketball at binawian ko siya ng sapak sa sikmura niya. mga ganung bagay.

ang labo talaga nung friday kasi binigyan ako ng teacher ko last year ng poste!!! defiance of school authority daw ang kaso ko, ang nakaiinis na kaso na nagawa ng APSA kasi iyan na lang lagi ang kaso ko para maposte ako. eh di yun, kinausap ko yung teacher na yun at pati siya di rin alam kung bakit ako may poste. ni wala ngang offense slip na nakalagay dun sa APSA office. pati nga rin yung teacher na yun hindi niya alam kung bakit ako may poste o paano, saan, kailan ako gumawa ng kalokohan na siya ang nakasita o kung siya man ang ginago ko nun. hindi ko talaga alam, at wala rin siyang alam at sigurado ako pati ang Diyos wala ring alam, pati mga tao sa zimbabwe hindi rin nila alam.

isang linggo na lang pala ang prom at yung nanay ko galit na galit kasi parang hindi pa ako handa para dun. sana maging masaya at memorable. bah! masaya ring makita ang mga kaklase ko na nakalongsleeves at nakapormang porma talaga. minsan na lang yun o yung araw na lang yun ang gabi na nakaganun kaming lahat, sarap piktyuran! haay, hindi ko maisip ang prom dahil sa mga gagawin pa sa school. hindi pa kami tapos sa religion

loving the 80's

2006-02-04T21:30:00.000-08:00

alam mo ba yung pagod na pagod ka tapos isasabak ka sa isang labanan tapos medyo di mo alam kung paano mo lalabanan yung kalaban na yun tapos sasabihin sayo, Oi mel pante sa susunod mo na lang kalabanin yung kalaban mo! whew, nung nalaman ko yun medyo parang nagrejoice ako kasi talagang masakit na yung likod ko. kung galing ka sa isang playdate, at galing ka sa pagstaff sa days with the lord, at galing ka sa out-reach project ng org mo, at galing ka sa isang basketball game, at alam mong di mo pa natatapos ang mga tambak na project na pinagagawa sa inyo, talagang di mo na malalabanan yung kalaban. dapat kasi makikipagmeet ako dun sa nanay nung promdate ko, eh yun sabi sa mismong prom na lang daw kaya sobrang "whew" tas sabay tulog na! isa yun sa mga pinakamasarap na tulog sa buong buhay ko...yata.

naalala ko yung mario: 6 golden coins sa gameboy. yung gameboy na puti na sobrang kapal. wala lang. tapos yung panghuling kalaban yung bwiset na alligator o crocodile (ano ba difference ng dalawa?) at andun yung princess na kailangang isave. wala lang. naalala ko lang ang luma eh...

LUMA! gustung gusto ko ang mga lumang kanta, yung mga 80's love song! grabeh. di ko alam kung paano ako nadadala sa mga kantang: Every Now and Then ng Eart Wind and Fire, What might Have Been ni Lou Pardini, Real Thing ng Kalapana, Say You Love Me ni Patti Austin, Why can't it be ni Rannie Raymundo, Sweet Baby ni George Duke, I just want to see You Tonight ni England Dan at John Ford Coley, Power of Two ng Indigo Girls, Glory of Love ni Peter Cetera, The Way You Look Tonight ni Frank Sinatra, Never My Love ni Kathy Trocolli, Stay ni Pauline Wilson, Heart To Heart ni Kenny Loggins, Heart of Mine ni Bobby Caldwell, Don't Know What To Do ni Sergio Mendes, Half Crazy ni Johnny Gill, at Till They Take My Heart Away ni Clair Marlo!!! Hindi ko talaga alam kung paano ko nagugustuhan makinig sa mga ganyang tipo ng kanta. Impluwensiya siguro ng tatay ko, kasi siya eh. hehe. At kalahati pa lang yan ng mga kantang gustung-gusto ko talagang pakinggan. Hindi ko kasi alam kung sinu-sino ang mga kumanta ng ibang kanta na gusto ko eh.

I'm going half crazy!!!

100th entry!!!

2006-02-04T02:30:00.000-08:00

dahil talagang kinuha ko ang pinakamagandang mood para magtype ng mga kung anu-ano talagang pinatagal ko ang aking 100th enrty! whew. 100th entry na ng BALAKUBAK, pang isang daang beses na akong nagkukulong sa kuwarto at nagtatayp ng mga bagay-bagay, kuwento man, naiisip, o mga walang kuwentang bagay.

nagsimula ang hype ko sa pagbablog dahil sa pagbabasa ng mga libro. lalo na ang taong idol na idol ko sa pagkokomento at pagbibigay ng mga naiisip niya tungkol sa mga bagay-bagay seryoso man o kalokohan, nakaaaliw talaga. si bob ong. noong nabasa ko ang una niyang libro, naisip ko na masayang magsulat ng mga naiisip ko. minsan kasi, kapag may naiisip akong bagay tulad ng, "kelan ba magbabago ang batang model na nakalagay sa lata ng ALASKA," o kaya "Mayroon pa bang nagbebenta ng Milkgold," o kaya naman, "Ano ba itsura ng langit o pangakong paraiso ng Panginoon," sinasabi ko ito sa mga kaibigan ko. At madalas nilang reaksyon, "sabaw ka ba mel pante???" di ko sila masisi, sino nga ba naman ang weirdong mag-iisip kung kailan ba mapapalitan ang model ng ALASKA, o kung may stock pa ng Milkgold sa tindahan at itsura ng langit. siguro weirdo talaga ako. kaya, ayun! naisip ko na lang na ilalagay ko na lang sa isang blog, o online diary/journal. para mapansin ng mga tao. ang kaso tagalog ang lenguahe, ibig sabihin nito, wala akong pakealam kung hindi ako mainitindihan ng mga amerikano. gaya nga ng sinabi ni bob ong, "nagsusulat ako sa wikang Filipino para maintindihan ng mga Pilipino." pero ako kaya Filipino ang gusto kong gamitin kasi pagtitripan ako ng mga kaibigan ko kung saka-sakaling mabarok man ang english ko sa blog." am i right?

binubugbog ko nga pala ang sarili ko ngayon. nabibigatan na nga ako sa mga gawaing pampaaralan dinadagdagan ko pa ang sarili ko ng mga ilan pang recreational activities. para naman di lang tulog ang ginagawa ko kung sakaling wala akong magawa. may village tournament ngayon dito sa village namin. yun sumali ako kasi madali lang naman at nasa harap ko lang naman ang basketball court kapag lumabas ako ng gate namin, at masaya magbasketball eh. panghanda na rin sa susunod na aqchai sa summer. Haay basketball! gusto ko ngang makapasa sa try-outs ngayong summer eh, para sa huling taon ko na nilagi ko sa high-school eh maalala kong meron akong basketball jersey akong naisuot. haha hanggang ngayon jersey lang ang habol! bah, malaking bagay rin ang makakuha ng jersey na may ateneo sa harap at pante sa likod. di mo pa pinagawa yun. libre lang naman ang mangarap. tapos sumali na rin ako sa teatro baguntao. dahil hilig ko rin ang pag-aarte, sumabak na rin ako. sa totoo lang nawawalan ako ng boses at nahihilo ako kada rehearsals namin. pero masaya. may bago akong natututunan. nalaman ko kung paano ang magmake-up, oh diba? kaya para hindi lang puro labas ang atupagin ko bugbugin ko na lang ang sarili ko sa mga gawaing ito hindi ba? pero binubugbog ako ng chemistry!!!

birthday ko nga pala nung feb 1. niregaluhan ako ng kaibigan ng kuya ko ng isang libro ni bob ong na stainless longganisa. headband naman at isang audio cd ng mga paborito kong kanta ang galeng naman kay ate. may isa pa ngang regalo na pinangako yung isang kakilala ko, pero ehwan ko kung naalala pa niya na nangako siya. ang ganda pa naman ng regalong yun! marame namang bumati, haha, kahit nga si duke prado na lagi kong kasama noong grade school eh naalala niya. haha, pero ako di ako nakaaalala ng birthday ng iba. ano ba 'yan! syempre pera! haha ang dami! sarap bumili! haha. pagkain din. ang walang kamatayang spaghetti ng nanay ko na ubod ng sarap at pizza hut. may cake syempre, kaso wala ng bday cake. miss ko ng humipan ng kandila na may numero.

sabi nila, "MONEY IS THE ROOT OF ALL EVIL." Ang pera ang ugat ng lahat ng kasamaan. sabi naman ng nanay ko nung binigyan ako ng tatay ko at lola ko ng pera, tipirin ko raw. ibig sabihin NAG-IIPON AKO NG MGA UGAT NG KASAMAAN. wala lang.

grabeh ang nangyareng stampede sa ULTRA, noong anibersaryo ng wowowee na palabas sa isang channel. halos 79 ang namatay, karamihan mga lola. May mga bata ring nawawala at naiwan ng mga magulang matapos ang stampede. ehwan ko kung talagang nawawala yung mga batang yun o gusto lang makaisa sa camera. Pilipino talaga ano? walang sinasantong pagkakataon. biro mo nagkastampede na nga sa lugar na 'yon, nakikiusosyo pa! di ba nila alam na puwede rin silang makagawa ng stampede. dahil daw sa siksikan at pagpupumilit ng mga tao na makapasok kaagad sa stadium kaya raw nagkaroon ng stampede. biro mo nga naman malapit lang isang milyon o house and lot na ipamimigay ni willie revillame, talagang pagkakaguluhan. eh yun ang kaso nagkagulo, nagkaroon tuloy ng mga aksidenteng hindi maiiwasan. sisihin na natin ang lahat sige, ang mga tao, ang mga guwardiya, ang gumawa ng wowowee, pero hindi na rin natin maibabalik ang mga buhay ng mga namatay sa nasabing sakuna. ang masasabi ko lang, ganun karami ang mahihirap na umaasa na lang na makahugot ng isang milyon mula sa bayong o makakuha man lang ng 500 dahil sa pagbibigay ng joke na ubod ng corny. sumasalamin lang ang nangyaring stampede sa kahirapan na nararanasan ng Pilipinas ngayon. ganun talaga ang buhay mahirap. sabi nga ng isang ale na binigyan namin ng groceries para sa out-reach project namin sa org, "hindi na rin ako umaasa sa inyo kasi alam ko na kahit kayo nahihirapan sa buhay ngayon." tsk...ehwan ko kung naiinis ako o nalulungkot ako. mixed emotions. mixed thoughts.

ayan tapos na ang 100th entry!

ang lungkot!

2006-01-14T08:04:00.000-08:00

naiinis ako kasi out of stock na ang STAINLESS LONGGANISA, ang latest na libro ni bob ong (isang writer na sobrang lupet!) next week pa raw ako magkakaroon ng stock, so hintay muna.

ang bait sa akin ni walter nung friday? di ko alam kung bakit? kasi sa lahat ng mga araw na ginawa ng diyos wala kaming ginawa kundi mag-alaskahan, amg-asaran at manggago ng mga taong nagsesenti, mukhang driver ng trak ng basura, at mga baliw. basta, ang bait niya sa akin. haha. "mel, libre na kita," o kaya naman "ay nako, kung ako sa'yo gawin mo na 'yan" mga words of motivation at mga libre na minsan lang mangyari talaga, oh well. medyo bago kasi yun eh.

eastwood! haha. ehto yung soiree na maganda yung idea. haha. kasi diba sa soiree madalas ambigat ng atmosphere, at parang hiwalay lagi yung mga babae at lalaki. pero this time, nagbowling sila. syempre, maganda yun kasi parang me competition na at magtatawanan na kaagad kung sakasakaling napunta sa canal yung bola o isang pin lang yung napatumba. as usual nasa likod na naman ako. haha at tama si tessa KJ na naman ako. lagi naman akong ganun eh. pero mukhang masaya naman sila. tas nung bayaran na ng bill, haha. anlaki ng bill nila amp! 4000. tsk tsk wag na kasi kayong magbowling. billiards lang ako, di ako marunong magbowling eh. haha. TOKYO TOKYO! oh yes tempura again at maraming kanin, haha at red tea onga pala. the best! tsaka powerstation kasama sina bringas, samson, lasam, ken at walter. haha. ansaya nung game na sapakan! nakarerelease ng stress! tas yun bangag na.

saturday. haay tulog lang buong araw. PIZZA HUT! woohoo! ang lupit ng salad bar.

***

lagi kong sinasabi ito kapag may pagkain, WAG KA NANG MAG SAVE THE BEST FOR LAST AT BAKA DAGAIN PA YANG PAGKAIN MO! haha. may mga iba kasi pinapatagal pa yung pagkain na favorite nila para sa huli. kunwari yung cherry sa ice cream, gusto mo ihuhuli mo pa yung cherry. eh alam mo pa lang GUSTO mo yung cherry bakit mo pa PAPATAGALIN?

nakikinig ako sa kanta ni cathy dennis na TOO MANY WALLS. ang daming hadlang!

sinabi ko rin dati na hindi dapat nag-iiwanan ang kaibigan. kahit andyan type mo kapag kasama mo sila dapat magkasama kayo, lalo na kung kayo talaga yung unang magkasama. hindi mo iiwan KAIBIGAN mo dahil lang sa sasamahan mo CRUSH mo. matagal na kayong magkasama, marami na kayong pinagdaanan, ngayon pa kayo mag-iiwanan? tas naisip ko...iiwanan ko pala NANAY at TATAY ko dahil sa ASAWA ko. mga taong gumawa sa akin, nagpa-aral, nagbigay ng baon, naglaan ng panahon, nagalit sa mga kalokohan ko, at nagmahal sa akin, iiwanan ko dahil lang sa isang babaeng nakita ko lang sa daan. naisip ko lang...

ayaw kong umalis ang isang kaibigan. at ngayong highschool, ngayon ko lang naramdaman na meron akong teacher na kaibigan talaga ang turingan namin. oo tawag ko pa rin sa kanya sir, pero kapag magkasama kami sa labas ng classroom, parang katoto lang na kaasaran at kakulitan. tas nalaman ko na aalis na pala siya dito sa pilipinas next year. oh mahn. pag bumalik ako ng highschool, Mass of The Holy Spirit man o Chirstmas Paty, siya ang unang hahanapin ko. oo natutuwa ako na hihintayin niya munang grumaduate ang 1G class niya sa highschool bago siya umalis ng pinas pero, ayaw ko namang mahinto na lang ng ganun-ganun na lang. naiinis na nga ako. pero ganun talaga. ayoko namang magdasal na hindi matuloy ang pag-alis niya papuntang amerika kasi pangarap niya talagang guminhawa ang pamumuhay niya, bahala na si lord.

anlungkot ko ngayon

wala kasi akong masabi eh

2006-01-09T03:29:00.000-08:00

ok sige kuwento ko na lang yung araw ko...

nagising ako ng 6:00. tas naligo kaso hindi ako ganun kaayos naligo kasi anlamig-lamig sobra! tas almusal wow ang sarap ng breakfast hotdogs na manipis pero sobrang sarap, at fried rice. tas yun ayos na tas lakad na mga quarter to 7. tas sinabay na ako ni butch palabas ng village. then punta ng school, ayos di nalate. nagfinishing touches sa math project. tas naglongtest sa computer, haay kala ko madali kaso pag dateng ko sa application, kablam! di ko alam. alam ko kung paano yung formula eh pero hindi ko alam kung paano iexcecute! tas election of class officers, haha class president amp! haha. bagong challenge! tas recess, gumawa ng homework. wow gumagawa ng homework sa recess! tas reading of honors. grabe yung speaker namin kamukha ni mark nelson! hahaha. na may mata ni buan, (so parang nakasinghot ng rugby) at ilong ni leeron (yung ilong ng mexican or european na sobrang tangos!) pero yung speaker na yun ok ah. FAILURE IS JUST A PART OF ACHIEVING! yeah. tas math, haay namental block pa ako sa isang item sa 555. lam mo yung tipong "alam ko toh eh," o "ano na nga ba?" tas kumain habang math, ginutom ako eh! tas filipino quiz. kala ko perfect na ako pero nung nalaman ko na 3 parte ng talata at hindi pala 3 parte ng sanaysay, haay minus 3 pa tuloy! tas lunch, wala kuwento-kuwento lang, asaran with walter young, at pinapagalitan pa rin ako ni ryan haha ang tanga ko kasi e. tas science, quiz ulit. nalilito ako kung decreasing left to right o inreasing top-bottom, dami kasi kelangang tandaan. tas yung lesson namin haha ang tagal. nung nagbell halatang gusto na ng mga kaklase kong magdota, tas si ms. ayson, patagal pa rin. tas nagpapalakpakan na kami at mga cheers haha ang labo! tas dismissal, kuwentuhan, tawanan. then teatro practice, whew ayos memorize ko na lines ko at blocks, kung kelan lang papasok ang di ko alam sa bawat lines, si kim kasi nakalilito eh. tas nakadouble role na rin ako, haha, fairies! nakakatawa, kasi ang sarap lokohin yung mga lines dito. tas nagalit na naman director namin kasi parang walang progress, kasi naman eh... tas uwi. haha may nakita nga pala akong "sight to see!" wow! tapos yun na, chat, chat relax kinig sa ibang songs. yun lang

wala kasi akong masabi eh. yes double meaning yan..haay

balik tanaw sa gradeschool

2006-01-02T10:46:00.000-08:00

nagkuwentuhan kami ni kuya tungkol sa gradeschool. hindi ko nga alam kung bakit kami napunta sa topic na ito basta napag-usapan na lang namin yun noong marunong ng magkrayola si pauline. yeah! ok simulan na natin ang walong taong paggala at paglagi sa walang kamatayang ATENEO GRADE SCHOOL! (mahaba itong entry na 'to kaya dinisconnect ko muna ang internet ko para naman tipid)

PREP

section: malakas

class teacher: mrs. cortez - mabait at matanda (ay ang sama!)

other teachers: mrs. bengzon - ang badtrip na teacher na nagbubura ng blackboard habang kumokopya kami para turuan kaming maging mabilis sa pagsusulat. siya rin ang teacher ko na laging humihirit na: "what's that noise about?"

: mr. rosal - wala akong maalala dito sa teacher na 'to!

memorable moment: ang walang kamatayang "piggie wig wig" na poem ko sa elocution. at ang mga iyakan moments dahil hindi pa ako sinusundo ng goco bus! iniwan ako ng kuya ko nung fair!

GRADE 1

section: apitong

class teacher: mrs. lansigan - mabait at matanda (na naman at masama na naman ako)

other teachers: mr. mojas - yung singer na PE teacher! haha asteg toh. nagbebenta yan dati ng smuggled na sapatos eh.

: (takte nakalimutan ko pangalan niya) - music teacher namin na nakakatawa kumanta ng "do" na sobrang baba at nagagalit siya kapag naapakan namin yung bakal sa hagdan.

memorable moment: nagkabulutong ako nito eh. tapos fair nun, pumunta ako kahit kagagaling ko lang at medyo sariwa pa yung mga sugat ng bulutong sa mga braso ko. kinamot kasi eh.

GRADE 2

section: apo

class teacher: mrs. panganiban - siya yung teacher na laging hinahalikan ng mga classmates ko kapag dismissal. oi di ako kasali dyan hah!

other teachers: mrs. mercado - siya yung teacher na nagrequest na idrawing ko mukha niya! takte ginawa ko naman. ui in fairness maganda yung drawing ehwan ko lang kung nasa kanya pa.

: ms. ocasiones - CLE teacher at SCIENCE teacher. la akong maalala tungkol sa kanya.

: mrs. ferrer - math teacher na mabait. nilibre ako nito naalala ko eh. tsaka mabango siya!

memorable moment: first holy communion???

GRADE 3

section: magat salamat

class teacher: ms. cacatian - na naging mrs. claudio

other teachers: ms. delacruz - grabeh! maganda 'tong teacher na 'to! siya ang pinakacute kong teacher. at suwerte niya grade 3 niya lang ako naging estudyante, musmos pa ang pag-iisip.

: ms. feliciano - second kay ms. delacruz, ganda rin! suwerte rin niya. taka lang ako bakit yung mga cute na teacher sa primary level lang?

: ms. dizon - actually di ko siya teacher pero siya yung pinakacute na teacher na nakita ko. see itong grade 3 ko ang may mga cute na teacher.

: ms. herrera - di ko rin teacher pero naalala ko maraming humahalik na estudyante sa kanya. bata pa naman kasi kami nun noh.

memorable moment: pagbigkas - nakalimutan ko yung line sa poem at takte napa "ay mali"pa talaga ako. dito na ako nagsimula na magkaroon ng barkada sa grade school, sina RV, at Sales mga late boys kasi late kami sinusundo palagi mga 6. kaya dito rin ako gumaling mag touch ball.

GRADE 4

section: t'boli

class teacher: mr. guerrero - ang una kong teacher na lalaki. mabait din 'to.

other teachers: mr. salvador - math teacher na magaling magbasketball at mahilig gayahin si The Rock. tinatawag kami nitong "jabroni!" bad trip

:mr. rabonza - ang teacher na laging nagkukuwento tungkol sa rome. malaking tao. at talagang malaki siya! napakababa ng boses at naalala ko na nakipagduet siya kay mrs. dimalanta noong spelling contest!!!

:mr. reyes - music teacher na kamukha ni scottie pippen, grabe pag sinabi niya na "quiet" para pa ring kumakanta!

: mr.talay - siya yung teacher na parang tinatamad magturo kasi laging nakaupo at sabog ang sulat. pero mataas ako sa AP. hehe

: mr. araullo - ang sobrang galing na CLE teacher! pag ang topic eh si John the Baptist talagang magcocostume siya ng John the Baptist. galing umarte!

memorable moment: first time kong gumawa ng kalokohan at mandaya. dito ako nagsimula ng mga kalokohan eh. Father and Son night na yung tatay ko eh nakipaglasingan sa mga tatay ng ibang kaklase ko. wow! 1st time kong maging officer (memorable ba yun?) si mrs. dimalanta ang pinakastrict na GLC sa buong school. oo buong school hah! nakakatakot talaga toh. at ang kabatch namin na magpapakamatay dahil nadaya raw sila sa intrams! haha.

GRADE 5

section: mactan

class teacher: ms. vitug - yung teacher ko na jumbo na mabait pero strict sobra. grabe one time may ginagawa kami ng isang kaklase ko na sayaw na medyo bastos, grabeh! nagalet talaga! as in! naghurementado.

other teachers :mrs. santos - yung teacher na maliit sinisipa niya yung platform. la lang

:tsanggala nakalimutan ko na yung ibang teacher ko nung grade 5

memorable moment: silver medal sa pagbigkas. yes naman. yung kaklase naming nandaya sa intrams. dinaya niya yung score.

GRADE 6

section: jacinto

class teacher: mr. selorio - wala nang mas eenergetic pa rito sa teacher na 'to. sumisigaw yan ng ONE BIG FIGHT pagkatapos ng klase eh. basta sobrang energetic talaga.

other teachers: (ah nakalimutan ko ulit yung pangalan!!!) siya yung teacher na maliit din na ang cute cute pag tumatakbo!

: (nakalimutan ko ulit yung pangalan) yung guidance teacher na maliit ang boses, bad trip toh eh.

***aaay nakakalimutan ko na yung iba kong teacher!!!

memorable moment: first time na nakapasok sa basketball team! at last! nagkaroon na rin ng jersey, goal achieved! pumupunta kami sa playgroud tuwing lunch para maglaro.

GRADE 7

section: gonzaga

class teacher: mrs. maglalang - naiinis pa rin ako sa kanya kasi hindi niya ako piniling contestant para sa pagbigkas. kala ko pa naman makakagold na ako! bad trip. gr. 3 bronze, gr. 5 silver tapos gr. 7 ALTERNATE!!! wow!

other teachers: mr. pitpit - malupit toh! ehto yung teacher na masaya pakinggan. "pogi!" "ano ba yan pogi" parang tambay kung magsalita eh noh. pero mabait toh eh...sa iba naming kaklase, hindi sa akin at kay prado. oi pero wag ka! muntikan ko ng ma-100 ang AP. sayang nga lang...hehe, nagkaminus ako sa exam e.

: mr. nabas - work-ed teacher na ehwan ko kung lumalabas dun sa work-ed classroom, pero mabait toh kasi di ako pinagalitan.

***meron akong art teacher na kamukha ni arnel ignacio eh. di ko nga lang maalala kung kelan. kaya dito ko na lang ilalagay.

memorable moment: yung mass na kumakanta kami ng "we owe, our growth, to all of you, to God and to ateneo. to be responsible leaders! is our way of saying, thank you." with the action and all that. graduation syempre para matapos na diba? sumayaw kami nung fair ng "yagayagaye yagayoh"

hindi ka AGS kung hindi ka...

>tumakas sa class teacher mo para di ka na lumangoy sa intrams sa swimming

>naglalaro ng touch ball. at ang panyo ninyo pa ang ginagawang bola

>gumamit ng meal card

>nairita sa cash register ng Coop na sobrang ingay. at sa boses ng nagtitinda roon.

>sumubok na dumaan sa patagilid na semento sa tabi ng swimming pool at tabi ng emc.

>natakot sa chapel, emc at balete tree tuwing class night

>nagbasa ng "Takot si Ador", "Ang Kariton" , at "Pompeii"

>mahilig sa cheer na "G.L.C! G.L.C! G.L.C!"

>nagnanakaw ng bola sa lost and found para makalaro lang ng basketball

>nagpaikot-ikot sa poste dahil wala pa ang sundo mo

>naglaro ka dun sa bakal na horizontal sa shed. kung saan nagchichin-ups.

>nagsusuot ng GALA uniform tuwing First Friday Mass

>pumunta ng rock garden kahit isang beses lang

>mataas ang tingin mo sa mga estudyanteng nasa DAVID HALL kapag nasa gr. 4 ka pababa.

>nakipagracing sa mga kaklase mo sa prep dun sa "hill" sa may playground

haay...nakakamiss din pala tong lugar na 'to. kahit marami ng bago at hindi ko na rin kilala halos lahat ang mga teacher dun eh maalala ko pa rin ang setting ng lugar kung saan walong taon ko inilaan ang pagkabata ko.

the prangka grandma

2005-12-29T22:51:00.000-08:00

sabi nila prangka raw ako. hmm...medyo minsan, o madalas. nasasabi ko naman kung ano ang totoo kong nararamdaman sa bawat sitwasyon o sa tao. pero minsan tinatago ko. ibig sabihin hindi pa ako ganun ka prangkang tao, mga 70 % lang siguro.

pero alam mo kung tatanungin man ako kung sino ang pinakaprangkang tao para sa akin. as in sasabihin niya kung ano ang totoo at kung ano talaga ang gustong gawin sa utak niya eh gagawin niya talaga, isasagot ko kaagad ang lola ko.

kuwento lang sa akin ito ng nanay ko. nung namamanhikan(the old ways, yung pupunta yung parents ng lalaki sa bahay ng babae para makilala ang parents ng babae.) na yung pamilya ng tatay ko sa pamilya ng nanay ko eh may nangyareng sobrang lupet talaga. eh di yun na nag-usap-usap na hanggang sa mapag-usapan na ang venue ng recpetion ng kasal. hirit ba naman ang lola ko na: "ay, hindi tayo puwedeng maghanda rito kasi napakaliit ng bahay ninyo." at syempre dahil mataray din ang auntie ko, nagrambulan na sila at nag-away-away. ang nangyare, hindi natuloy ang kasal ng nanay at tatay ko.

may isa pang pangyayari. nung sa project 8 pa lang kami nakatira, eh medyo maypagkalokoloko ang mga kapitbahay namin dito. ganito yung pangyayari. badtrip na badtrip ang lola ko sa kapitbahay namin kasi may humahating pader dun sa bahay nila at bahay namin. kung titingnan kung saan nakatirik ang pader eh masasabing amin yun kasi nakatayo siya sa lupa namin. eh lokoloko nga ang mga kapitbahay namin diba, kaya yun, yung kabilang bahay na yun sinampayan ba naman ng mga basahan yung mga pader na yun. bastos nga naman. eh syempre di magpapatinag ang lola ko, kaya tuwing nagsasampay ng basahan yung kapitbahay namin dun sa pader na yun, hinuhulog niya papunta sa bahay nila. eh di rambol na naman. sumugod yung tatay nung pamilya nun, at pinagmumura ang lola ko, bumanat din si lola at nagsigawan at nagsigawan dun sa gate. ang lola ko kasi kapag pinukol mo ng bato, gagantihan ka ng mas malaking bato. at kung batuhin mo ulit siya aba'y gagantihan ka pa ng mas malaki pang bato kaysa dun sa nauna. ganito na nga ang nangyare. eh diba nagkarambulan na at nagkasagutan na sila. nagpatawag si lola ng karpintero at pinataasan yung pader na ginawang sampayan ng ng basahan. haay susmeh! kaya yun ang nangyare, lumipat na kami ng bahay.

kung naprangkahan ka na diyan, mas mapaprangkahan ka pa rito!!! kasama ni kuya yung dati niyang girlfriend. tas lahat kami nun nasa sa sasakyan, buong pamilya kasama si lola. (except si pauline, di pa siya buhay nun eh) eh alam mo naman ang kuya ko talagang gentleman hinatid niya muna dun sa bahay ng girlfriend niya bago kami umuwi. eh yung lola ko unang beses pa lang naman niya nakita yung girlfriend ni kuya at unang beses din niyang mapupuntahan ang bahay. eh di yun na hinataid na ni kuya yung nobya niya nang biglang bumanat yung lola ko na "Hoy! mike! saan mo kami dadalhin, hindi ko na alam 'to! hindi rito ang daan pauwi!" hiniritan ko na lang si lola na, magtatime space warp lang kami bago umuwi. syempre hiyang-hiya yung girlfriend ng kuya ko. pero si lola panay pa rin ang banat ng:"ano ba? hindi ko na alam toh! umuwi na tayo!" haay susmeh, kaya ang nangyare naghiwalay ang kuya ko at girlfriend niya.

oy kahit ganyan ang lola ko, astig pa rin yan. galante magbigay ng pera sa amin yan eh. hehe. pero mabait siya talaga, maasikaso at madasalin. yun nga lang medyo may naluwang na tornilyo! kapag bumanat talaga, grabeh. prangka noh?

2005-12-29T08:53:00.000-08:00

naalala ko yung isang strip sa pugad baboy na sinasabihan ni tomas ang mga hapon na naflip dahil sa atomic bomb. napansin kasi nitong si tomas na malamig ang pagkain ng hapon pero ang toma iniinit pa. medyo flip nga naman ang mga hapon. biro mo gumagawa sila ng mga robot na naglalaro ng soccer. naisip din nila na gumawa ng gitara na walang strings, at naisip nila na ang cellphone eh gamitin sa pang-araw-araw na buhay katulad ng pagbukas ng pinto, pagbayad ng sakay sa tren at pagpapamaneho ng kotse. grabe noh...

pero kung nafiflipan ka na sa hapon, mas maloloko ka sa mga chinese. hindi ko alam kung paano nila naiisp ang feng shui. kung ano ang malas, at ano ang suwerte. kung ano ang dapat kainin, gawin, halikan, sispsipin, isinga para maalis ang evil spirits sa bahay mo. may mga buddha pa, bagua, at mga palaka na may barya sa labi. paano kaya nila naiisip na gumawa ng mga ganun noh. ay isa pa pala, paano nila naimbento ang year of the dragon, the snake, rat at kung anu-ano pang year of the chuva.

pero kung nafiflipan ka na sa chinese paano pa kaya sa mga greeks. paano nila naisip ang mga diyos at diyosa nila. sina zeus, haedes, athena at kung sinu-sino pa. paano nila naisip ang trojan war. sina achilles, helen of troy, hector, at paano nila naisip na ang trojan horse??? anong pumasok sa isip nila para gumawa ng mga ganito.

pero kung nafiflipan ka na sa greeks wala ka sa uncle ko. nag-outing kami sa pangasinan, buong clan namin. tapos mga madaling araw na noon nagsiswimming kami sa beach tapos nag-iinuman naman ang mga uncle ko. nagtutunggaan sila ng gin na walang halo, as in purong gin. yung uncle ko na isa na hindi talaga natitinag eh nagswimming pa pagkainom niya. biro mo malakas na ang alon ng tubig noon at gabing gabi na talaga. pero nagswimming pa rin at nagsisigaw pa. tapos yung mga sea weed na nasa ilalim ng dagat, napagtripan din niya. kasi sabi ng auntie ko masarap raw yun, pag ginawang gulaman. kinain ba naman, as in yung sea weed, tas sabi niya "di naman masarap. Gary gusto mo?" grabe.

may mga tao talagang flip. o minsan di mo maintindihan ang pag-iisip, pag-uugali o mentalidad pero dapat magbigay tayo ng respeto sa mga kaugalian nila. eh ganun sila nabuhay eh. pero lupit ng uncle ko.